donderdag, maart 27, 2014

Szupermarathon

Dinsdag de kids naar school gestuurd. En ik kon vertrekken. Tussenstop in Drongen om Filip en Vincent op te pikken. En here we go. Over Duitsland, dwars door Oostenrijk. En tot onze verrassing ook nog een stukje Slovenië. Maar uiteindelijk waren we in Hongarije. De verkeersborden werden hoe langer hoe onleesbaarder. Uiteindelijk kwamen we aan in Siofok. "DE" uitgangsstad langs het Balatonmeer. Dus inchekken, nog een bezoekje aan Mc Donnalds tegen de honger (maar als topsporter laat ik dat aan mij voorbijgaan). Vervolgens start de zoektocht naar "DE" uitgangsbuurt van Siofok. Maar behalve een rustig dijkje bij het Balatonmeer met enkele vissers was er niets te vinden dat enig leven uitstraalde. Volgende ochtend dan maar een verkenningsloopje. Nog steeds een zeer verlaten stadje. Later nog wat sight-seeing in het centrum en bij de Italiaan gaan eten. Een praatje bij het uitchecken leert ons dat er buiten juli en augustus hier niet zo heel veel te beleven valt.

Daarna inchecken in het hotel van de organisatie. Nummer afhalen en 's avonds een iets te lekker en te uitgebreid buffet. 's avonds nog eens naar de bar. Geen lopers meer, enkel de organisatie zelf. De zelfgemaakte Palinka werd bovengehaald. Ik mocht mee proeven en vond het bovendien zelfs lekker. De volgende dag op de 3° bevoorrading zou deze opnieuw beschikbaar zijn. Ook de volgende morgen wachte ons een mooi uitgebreid ontbijtbufet. Hopelijk hebben we daar geen last van tijdens het lopen. Het plan was strak voor de eerste dag. 10km/h lopen en proberen bij Filip te blijven. Maar van bij de start liep het mis. Ik kon Filip niet volgen. Ik liep vlug het gaatje dicht om mijn kodak mee te geven. Want zag het niet zitten deze gans de dag te moeten meeslepen. Liet daarna het gat opnieuw vallen. Maar na een kilometer of 10 begon het wat te vlotten. Via een babbeltje met de Duitse Angella kwam ik terug bij Filip. Een tijdje samen gelopen en via een kortere bevoorrading had ik zelfs wat voorsprong op Filip. Toen ik merkte dat hij ook niet terug kwam, zelfs niet na een plas pauze ging ik gewoon verder. Het tempo bleef zeer stabiel op 10km/h. Vanaf km 36 werd het lastiger, maar het tempo werd toch vrij goed behouden. Tevreden de eerste dag doorgekomen. En de beloofde Palinka kwam niet onderweg, maar bij de finish. Leuke afsluiter in een mooi zonnetje. En tegen dan kwam ook Filip binnen. En samen konden we terug met de bus. Elke dag stond een massageteam klaar. Na een douche waren we al wat gerecupereerd. Na de massage stonden we alweer aan het buffet te huppelen.

De tweede dag werd de langste afstand voorgeschoteld. Ik zou het iets rustiger aanpakken. Terwijl de eerste dag er enkel een bruto tijd was zou er de 2° dag wel degelijk een netto tijd zijn. De start was wel iets bijzonders. Iedereen werd afgeroepen in volgorde van het klassement en kon dan vertrekken. Nog eerst even de chip in het bijpassende bakje stoppen. En weg waren we. Ondanks dat na mij lopers starten die de dag voordien trager waren werd ik toch weer voorbijgestoken. En niet door enkele maar door een gans pak. Tot mijn verbazing was Filip daar niet bij. Bij de eerste of de tweede bevoorrading keek ik achterom. En bij het vertrek kwam Filip toch ook de bevoorrading binnen. Ik liep overwegend solo en de meeste Hongaren waren het Engels niet zo goed machtig. Hier en daar enkele losse woordjes, maar het werd hoofdzakelijk een solo tocht. We waren reeds aan kilometer 25 toen ik merkte dat de medelopers op dat moment gingen vertragen. Vanaf dan werd alles weer omgedraaid. Ik kon terug plaatsjes beginnen inpikken. Aan kilometer 36 ging het nog steeds zo goed dat ik niet meer te houden was. Zeker niet als ik een xxx voor mij zag uit lopen. Maar het pittige zat vandaag in de laatste loodjes. En bleek dat ik dus iets te snel iets te voortvarend geweest was. De laatste kilometer was steil omhoog. En ook dit werd overwonnen. Opnieuw een Palinka en alle energie was direct terug. Zeker na de douche en de massage. Eten, uitwandelen en nog een caféetje bezoeken. Even opgesloten in het toilet. En als ik die uiteindelijk toch terug open kreeg konden we alweer onder de wol. Zo'n meerdaagse gaat ontzettend vooruit. Opstaan, eten, vervoer, lopen, vervoer, douchen, massage, eten, en de dag is alweer voorbij. Er is echt niet veel tijd over.

De derde dag had de zelfde startprocedure. Maar ondanks dat terug voorbijgestoken bij het begin. Het was vandaag de kortste afstand, maar ook met de meeste heuvels. Niet echt veel lang steil werk. Maar voor een niet klimmer toch goed voelbaar. Ik had vooraf aangekondigd dat ik de klimmen zou wandelen. Wat ook gebeurde en vooral daar werd ik vandaag behoorlijk ingehaald. Maar zoals steeds herhaalde het verhaal zich ook in de 2° helft van de etappe. Net als de vorige dagen kon ik zeer goed oprukken. De laatste bevoorrading lag op ruim 6km. Vanaf daar liet ik mij iets meer gaan en ging zelfs aan 11km/h lopen. De aankomst was vandaag in Balatonfured. De tweede groote stad rond het meer. Maar nu eerder als familie-uitstap gekend. Ook door het goede weer was het hier behoorlijk druk en mooi finishen. De laatste kilometer ging zelfs nog aan 12km/h en voor de slotmeters kon er nog wat bij. Heel tevreden trakteerde ik mij zelf op een heerlijk vers ijsje van een ambachtelijk plaatselijk kraampje. Ondertussen waren ook reeds enkele lopers opgevallen met Nederlandse of Belgische shirts. Maar als ik ze aansprak bleken het toch Hongaren te zijn. Ondanks de gebrekkige kennis van het Engels toch te weten gekomen dat dit gewoon in een 2° hands winkel aangekocht werd. Nu weten we ook waar onze kledij terecht komt voor een tweede leven.

De laatste dag voelde niet zo goed van bij de start. Het was terug een groepsstart. En gezien het slechte gevoel zou ik gewoon Filip volgen. Maar deze zei zelf ook een slecht gevoel te hebben en zei dat ik mocht doorlopen. Dan maar een ander groepje zoeken om aan te pikken en dat had ik snel gevonden. Evi en haar 2 pacers had ik een van de vorige dagen ook al een kilometer of 10 meegelopen. Maar nog voor halfweg ging het hier al vertragen. Na enkele kilometers zoeken kwam ik bij de HP solo-lopers. Er waren ook collega's die een team gevormd hadden. Maar deze 2 liepen solo. Vooral de dame die meefietste kon wel een woordje Engels. Het was dan ook een aangenaam duo om een heel eind mee samen te lopen. Maar ook vandaag waren er 2 klimmen. En bij de eerste moest ik er al af. Omdat ik nog wat reserve had kon ik het duo vrij snel terug inlopen. Maar net toen ik hiervan bekomen was volgde de zwaarste klim. En het zelfde verhaaltje herhaalde zich opnieuw. Terug aanpikken, en dan volgde nog een uitloper van die 2° klim. Maar ook na die kwam ik nog eens terug bij de HP-boys. Nu volgde behoorlijk wat afdaling. En met lange benen en grote schreden kon ik nu mijn eigen gang gaan. Ik liep heel wat lopers in. Met nog een kilometer of 7 te gaan en vanaf de voorlaatste bevoorrading werd er gelopen van solo loper naar solo loper. Telkens ik er eentje bij haalde volgde een praatje. Een high five om onze 4-daagse te vieren. En vervolgens liep ik terug wat verder naar de volgende voorganger. De sfeer was niet als of er iemand een plaats won of verloor. Maar een sfeer van "yes we can". We finshen de 4-daagse "Szupermarathon".

En na de 4-daagse zakten we direct af naar Budapest. Op zandag nog lekker gegeten en een plaatselijk danstentje ontdekt. De volgende dag werden de kilometers gewandeld ipv gelopen. Maar de beentjes deden daarvan nog meer pijn dan van het lopen. 's Avonds nog een slaapmutsje in Hardrock café. En de volgende dag vroeg op voor een lange terug rit.

Mooi gebruind van het lekker weertje. Tevreden met de prestatie. En een leuke vakantie met Budapest echt wel een mooie stad om eens te bezoeken. We kunnen dus tevreden terug kijken. De teller staat nu op 106

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen