zondag, mei 14, 2017

140: Speciaal gezelschap

Vandaag mocht ik opnieuw pacer zijn. Plaats van afspraak was Visé (of Wezet voor de Vlamingen). Planning was de Maasmarathon te lopen met de vlag van 4h15. Mooie tijd voor een debutant. En daardoor was ook mijn vriendin Heidi Roeygens mee voor deze klus. En om het familiefeestje compleet te maken ook oudste zoon Loughlin. Kort na de voetbalcompetitie wou hij eens een marathon mee pikken. Zo kon hij op basis van die conditie (en zonder bij trainen) eens zijn ding doen. Was daar wel benieuwd naar.

Mooi weer, misschien klein beetje te warm voor een marathon te lopen. Om 9h05 mochten we starten met een rondje door het centrum. Na iets meer dan een kilometer waren we terug bij de start en mochten we de Maas over. Loughlin was reeds onder de indruk van de sfeer. We starten rustig, iets onder het beoogde gemiddelde. 4 à 5km lang liepen we trager dan 10km/h. We liepen ook eerst richting Luik, met de wind in het aangezicht. Dit beloofde voor de terugweg van Maastricht naar Visé. Toen we mochten draaien en langs de Maas terug Visé en verder tot Maastricht mochten hadden we wind in de rug. Rustig tempo lichtjes opgedreven. En gestreefd naar schema van 10km/h (4h13). De overgang van de Maas naar het Alberkanaal leverde eerst een kort lastig klimmetje. Maar daarna een heel mooi zicht richting Antwerpen. En nog even later op het sluizencomplex. Groepje dat oorspronkelijk boven de 20 lopers was dunde na halfweg uit. In Maastricht over de brug aan kilometer 25 waren we nog met een 10-tal. Maar toen ging het vlug. Bevoorradingen om de 2,5km wat bij dit weer wel nodig was. En bij de 27,5 mijn zoon nog wel gezien, maar daar zou hij de rol moeten lossen. Vanaf dat punt liet ik aan de bevoorrading de groep voor gaan, sloot achteraan aan. En probeerde zo iedereen terug in de groep te brengen. Maar aan kilometer 35 had ik nog 4 volgers. Daarvan konden er 2 versnellen en gingen voor een iets betere tijd. Toen moest de klim naar de Knauf fabriek nog volgen. Heidi kreeg de boodschap als ze zo doorging, klein beetje versnelde ze onder de 4h10 zou kunnen duiken. Rond 38 ging ze er van door en liep langzaam van mij weg. Nog één Franstalige volger zat nog in mijn spoor. Hij had het echt lastig, maar ik had voldoende reserve tijd. Mij aangepast aan hem tot kilometer 41. Dan hem ook laten gaan en nog wat vertraagd. De lopers nog wat aangemoedigd. En binnen gelopen in een netto tijd nog net onder de 4h13. Dus 4h12 op het diploma.

Er waren ruim voldoende bevoorradingen. Maar deze stonden slechts aan één kant. Sportdrank, water, banaan, sinaas, peperkoek, abrikozen, suiker, ... gaf een goede bevoorrading. Enkel Cola miste ik, zeker vanaf km 30. Bij de aankomst enkel water. Een medaille voor wie op tijd was (er waren er te weinig, ze kunnen via mail aangevraagd), en een goody bag. Maar zoals gewoonlijk mag je direct na de aankomst aanschuiven voor broodjes met verschillende soorten kaas, water, sportdrank, banaan, sinaas, gehaktballen, worst, taart, enz  Zij die €40 betaalden bij de voorinschrijving kregen ook nog een fleece EN een technisch T-shirt.

dinsdag, mei 02, 2017

138-139

Na de winter editie van de marathon Zetrud-Lumay was het nu de lente-editie. Maximaal 20 deelnemers op zaterdag en ook op zondag. De mogelijkheid voor een dubbel dus.

Paul van Hiel zelf ultraloper weet zelf heel goed wat we als marathon loper nodig hebben. Laag inschrijfbedrag, mooi parcours, prima bevoorrading (banaan, peperkoek, tuc, zout chips, zoete of zure beertjes, m&m's, water, cola, the, ...) en als beloning een mooie medaille. Dit zijn eigenlijk de toppertjes van de marathonkalender. En het zijn dan ook de kenners, die we al vaak tegen kwamen, die we ook hier treffen. Een gezellig samen zijn onder vrienden wordt het. En het lopen wordt vertellen, luisteren, genieten en ondertussen ah ja, ook wat lopen. In de eerste ronde kwam ik bij Fred. Zijn Franstalige vrienden vertelden dat hij na de winter editie zo fier was dat hij mij klopte. Ik haalde hem toen 300m voor de finish bij, maar kon zijn laatste versnelling niet meer beantwoorden. Daarom dat ik deze keer van bij het begin mee ging. Net op dat moment schop ik op een steen en val ik. De vriendjes verwijten Fred al lachend dat hij mij pootje lapte. Met een schaafwonde ging ik terug verder. Het voelde alsof we elke 15 min terug aan de bevoorrading kwamen en er weer 7km hadden op zitten. In werklijkheid gingen de rondjes mooi vlak 45, 43, 44, 43, 43 minuten. Van de knie had ik geen last. Was aangenaam weertje en temperatuur. En de wind blaasde soms wel wat in ons gezicht maar viel wel mee. Ik merkte elke ronde op dat ik steeds wat dichter kwam bij Edwin. En bij het ingaan van de laatste ronde was het minder dan 600m geworden (zo inschatten gezien het bordje 300m tot bevoorrading waar we heen en terug liepen). Ik besloot om een poging te wagen. Met een rondje van 39min kwam ik nog aardig dicht. Maar Edwin had het zelfde opgemerkt en was ook wat versneld. Ik finishte iets meer dan een minuut later in 4h17m

's avonds een pasta en in Zetrud-Lumay blijven slapen. 's morgens na het ontbijt Heidi gaan oppikken aan het station van Tienen. Zij zou uiteindelijk 28km lopen en wandelen die dag. De schaafwonde op de knie trok wat tegen. Maar weerhield mij niet van de marathon. Starte samen met Deborah, Heidi en Jacques. Maar wou toch iets sneller lopen. Besloot het gat op Edwin dicht te lopen. En zo hadden we een ronde van 39m. De tweede ronde zouden we wat inbinden. Maar was toch nog steeds 41m. De wind blaasde vandaag heel wat steviger dan gisteren. En het was ook iets warmer. Lekker weertje, maar ideaal voor lopen is iets minder warm. Omstandigheden die al beetje richting Griekenland gaan. Ik trok opzettelijk nog een onderlijfje met lange mouwen aan. En toen ik Edwin volgde ging ik de 650 hoogte meters dan ook maar al lopend op. De gedachte was direct dat dit goede training was voor het Griekse avontuur. Na 2 rondes mij weg te steken uit de wind. Speelde Edwin het tactisch. Liet mij 100m voor en volgde op kleine afstand. Na een rondje in 43 zag ik hoe kort hij zat. Voelde mijn benen al, en wist dat ik de duimen zou moeten leggen. Toch ging ik door en ronde 4 en 5 werden in het zelfde tempo afgewerkt. Terwijl ik in de vorige editie en gisteren in de laatste ronde juist meer ging lopen, moest ik nu noodgedwongen wat bergop wandelen inlassen. Edwin zou met meer dan 5m voorsprong finishen. Maar ik kon mijn tijd wel weer wat scherper stellen. Nu in 4h13.

Geslaagde 2 daagse en zo staat de marathon en ultrateller al op 139.

Pacen voor 137

Spartathlon wordt doseren en dus lopen aan lager tempo. Daarom keek ik uit naar mijn pacejob in Antwerpen. Eerste keer met vlag in plaats van balon. Eindtijd zou net onder de 5h worden. De inschrijftent ging om 7h30 open. Waarom ze de mensen niet allemaal binnen lieten, maar in kleinere groepjes is mij een raadsel. Maar het was ideaal om te flyeren bij de ingang. Dan vlagje ophalen en samen met Koen naar de start. We zouden de volgende 5h samen doorbrengen.

Ook al was de tijdslimiet 5h15. Toch liepen we van bij de start als laatste. We liepen achteraan een groepje van een 4-tal dames en een heer. Net er voor 3 dames van zelfde club voor hun eerste marathon. En daar nog eens net voor nog eens 3 dames van die zelfde club. Behalve tempo aangeven konden we wat tips geven om de tunnel uit te lopen, de binnenbochten te nemen, ... Na een kilometer of 15 zakte het tempo en sprak met Koen af om in te grijpen. We verwittigden de groep en gingen klein beetje sneller. Een dame bleef direct achter, de rest ging mee door. Eentje was al gaan voor lopen. En we hadden al stukjes samen met de 3 "groene" dames gelopen. Ons groepje bleef uitdunnen en enkel Christine bleef over. De damen welke versneld was haalden we in. Zij begon hierdoor te huilen. Konden haar kalmeren, pikte tijdje aan, moest toch lossen, maar zou wel finishen. Voor ons zagen we ondertussen de 6 groene dames nu elk voor hun tempo gaan. Zij en anderen welke we oppikten pepten we op om de laatste kilometers mee te hobbelen en zo net onder de 5h te finishen. Ongeveer 2km voor de finish zat Aad De Mos op een bankje en sprak ons aanmoedigend aan. Ik repliceerde, "Dat klinkt als woorden van een grootte trainer". Christine en 2 van de groene dames konden ons tempo volgen tot aan de finishlijn. We liepen een netto tijd van 4h58m.

Weer heel veel tevreden reacties. De benen waren wel zwaar en vermoeid. Maar een goede training richting Sparta. Nog even genieten van de aangeboden massage. En we konden met nr 137 op zak, terug huiswaarts.
foto van Marathoners.

136 kilomeeeeeeeeeeters

Zaterdag nog naar Zonnebeke voor een activia van 61,8km. Zelf een pijltje gemist. En tot kruispunt en terug er bij gelopen. Vlak voor de aankomst ging ik vermoedelijk de juiste richting uit. Maar werd terug geroepen van een andere wandelaar. Zou dan toch naar rechts zijn. Maar even verder kwamen we niet bij de finish, maar op een onvoorziene rustpost. We zaten op lokaal parcours van de kortere afstanden. Als ik aan de finish kwam stonden daar al wandelaars welke ik net na de laatste rustpost een kilometer of 6 van de finish, reeds had ingehaald. Was dus duidelijk nog stukje om gelopen. Conditie zat goed. Ook na de 62 à 63km. Maar pijntje aan de linker kuit. Ik vreesde voor de rest van het weekend. Nood-telefoontje voor raad van kiné. En ijs leggen.

Zondag ochtend voelde al heel wat beter. Naar Langdorp om de 6h te doen. Wou marathon lopen. En zou dan wel zien hoe de kuit voelde. Eerste rondje met Iris. 3 lopers achter ons, maar liepen wel 11km/h. Na de bevoorrading gewacht en vertraagd. Nu verder met Marc. Paar rondjes aan het babelen. De pijn in de kuit voelde ik van bij het begin. Maar wel maar zachtjes. Toch verslecht deze klein beetje. Ondertussen kenden we het rondje. 2,5km tegen de wind in beuken op kiezelpad. Bevoorrading, brug over en draaien. 2,5km op asfalt met wind in de rug. Eigenlijk valt de pijn in de kuit heel goed mee. Zou na de marathon best verder kunnen lopen. Maar gezien de wind, en uit zekerheid had ik al een ander plan. Na de marathon zou ik stevig door wandelen tot 6h om waren. Dat wandelen zal mij in september nog wel van pas komen. 1h45m aan meer dan 6km/h door gegaan. En gezien de omstandigheden tevreden met 52,470km

Eenmaal de schoenen uit, voelde ik pijntje aan de linker voet. Mogelijks door de loopstijl wat aan te passen aan het pijntje in de kuit. Maar de kiné stelde mij gerust. Snel gereageerd, en tijdig om dit met 2 sessies op een week terug weg te werken.

foto van Running Cremke.

135 Vijverrun

Zou normaal 1/2 marathon lopen in Sluis. Maar kreeg de kans om borstnummer over te nemen van de Vijverrun in Zolder. 50km, toch meer de moeite dan een 1/2 marathon. Voldoende dus om de auto richting race-circuit in Zolder te rijden. En zag direct dat het daar niet vlak is.

Bij het ophalen van het borstnummer verschillende proficiats voor het uitloten van de Spartathlon. Maar was "het" gespreksonderwerp de lopen van Hamme van vorige week. En zo was het vlug tijd om te starten. We zaten al vlug op het onverharde en tussen de bomen. Bergop. Kwam in een groepje oeverlopers terecht. Bleek dat ze ook gaan lopen waren in Zetrud-Lumay. Maar kenden Paul vooraf niet, was toevalig dat ze er terecht kwamen. Al pratend ging de tijd vlug voorbij. En kreeg ik van hen ook de info dat we bij de 10km mooi in 1h waren. Ook op de 20km mooi op het 10km/h schema. En op de 30 was er een klein verval van 2 minuutjes. Ondertussen ging mijn conditie achteruit en de pijn in de benen groeide. Tot de marathon kon ik nog tempo in de beentjes houden. Maar iets verder werd ik toch tot wandelen gedwongen. Dit ging zo traag dat ik alle moed samen zocht om toch maar weer wat snelheid te maken. Snelheid kon je het niet echt noemen, maar kreeg er wel terug een soort van looppas in. Hadden ze op het einde wel nog wat oneffenheden op het parcours gelegd. Daar moest ik weer wandelen. In de afzink voorzichtig nog wat lopen. En de laatste meters naar de finish waren een feit.

Moeilijke trail, maar de conditie gaat in kleine stapjes vooruit. Een 50km trail kan worden toegevoegd aan de palmares. Teller staat ondertussen op 135.

foto van Running Cremke.

woensdag, maart 08, 2017

6 uur tijd voor 134, dat moet lukken

Zondag vrij lang mogen uitslapen. Startuur van de 6 uur van Stein was 12h. Maar aangekomen in Stein ondervond ik al dat ik te weinig gegeten had. Bananen thuis waren niet rijp genoeg. Dus in Stein een stukje "vla" gekocht voor maar 1,5€. Zo toch iets binnen om aan de 6 uur te beginnen. Voorbereiding qua voeding kon beter. Maar had wel nog snel wat gellekes meegenomen. En had ook vernomen dat het zou kunnen regenen. 2° truitje, en regenjasje had ik ook mee. Legde reservekledij in tent van de organisatie. En mijn gellekes op een bankje buiten waar de persoonlijke bevoorrading kwam.

Voor de start nog de nodige aandacht voor Annie Van Rossum. En na de stilte, de start. Meer dan een uur lang in een mooi ruim groepje. Een stokerke moest vertellen hoe mooi het parcours hier wel was. Want in Aalter was het wat anders hoor. Ik gooide het over een andere boeg. In Aalter is het gezellig druk langs het parcours. Een leuke indoorpassage, altijd feest. En een mooi technisch loopshirt. Dit jaar zeker voor de Nederlanders.
 Door plas pauzes, kleine stopjes bij de bevoorrading enz brokkelde het groepje uit elkaar. We waren nog met 3 na 2h. Even wat hoofdrekenen als tijdverdrijf. Zitten op schema tussen 64 en 65km. Gust vond dit iets te snel. En besloot ook eens een plaspauze in te lassen. Zelf vind ik dat ook de ideale manier om een gaatje te laten vallen en over te schakelen op een eigen tempo. Anders ga je steeds dat ene stapje te snel en met de andere mee. Jesse was de 3° in het groepje en aan zijn 3° 6 uur bezig. Vorige keren telkens te snel gestart. En nu mooi mee met ons. Met de rem op. Toen begon het te regenen. Ik vertelde dat ik pauze zou nemen voor regen jasje en plasje. En dat hij best gewoon verder deed met rondjes iets boven de 14m. Indien er onder vertragen. En dat 5h lang. Dan, en niet eerder versnellen. En je haalt 64+. Dad vond hij fantastisch idee. Ook Tobias had hem de raad gegeven om te lopen met geduld. Hij volgde de raad op, en zou 17° worden met 64,585km.


Zelf jasje aangetrokken en verder. Was mijn bril vergeten af doen en de volgende ronde zag ik steeds minder. Nog eens stopje om deze weg te leggen. Had toen al tijdje door dat dit niet de beste dag was. Dacht al tijdje dat rechterbil tegen pruttelde. En volgens mij werd dit alleen maar erger. Nogthans na jas en bril stop nog 3 rondjes boven de 10/h en dus onder de 15m gelopen. Maar in de daar op volgende ronde toegegeven aan het kopje. Deels overgegaan op wandelen. Met de wind en de regen was dit dan ook nog eens koud. Vechten tot juist voorbij de marathon afstand is het absolute minimum. In dergerlijke omstandigheden is het typisch op een 6 uur dat er heel wat lopers uitstappen na de marathon. Daarom ging ik opzettelijk nog één rondje door. Dan sta ik toch al voor dat pakketje in de uitslag. Niet dat het er toe doet. Maar toch leuk. 45km324m en een 47° plaats.

Er was een tijd dat een 47e plaats in Stein fantastisch was. Toen er nog ruim boven de 100 lopers kwamen. Zelfs ooit meer dan 200. Nu staan er 64 deelnemers in de uitslag. Je zou bang worden als je zelf een 6 uur organiseert. Hopelijk komen er deze zomer meer lopers naar Aalter afgezakt. Want daar is het wel altijd mooi weer. Daar is het gezellig druk langs het parcours. Telt de totale afstand heel makkelijk met rondjes van exact 2km. En steeds een ruime, goede bevoorrading. En natuurlijk een juiste uitslag dankzij een correcte rondetelling. Maar in Stein was het vanaf dit jaar ook met SQM.
Mocht je ondertussen interesse gekregen hebben: 6 uur van Aalter

woensdag, februari 22, 2017

Weekendje Belgische kust & 133: Zetrud-Lumay

De opwouw zit goed. Jaar begonnen met een rustige vlakke marathon in Duitsland. 2 weken later een marathon met heel wat hoogtemeters. Ook de sneeuw en vooral het ijs maakten het moeilijker en lastig. Nog eens 2 weken later stond er geen wedstrijd maar toch 70km vriendschapsloop op het programma.

Met een mooie groep verzameld in De Panne. Zoals de traditie het wil een groepsfoto en het strand op. Heel rustig en vrij achteraan gelopen. Daardoor ook constant in gezelschap gelopen. In Oostende begon ik de kilometers te voelen, maar bleef rustig en met reserve lopen. Met een vrij grote groep door het station en door de vissershaven achter fort Napoleon door. Bij de bevoorrading aan "Vossenslag" bleef ik bewust niet te lang staan. Voldoende eten en weg, geen tijd verliezen. Niet koud krijgen. Wandelde flink door met de bedoeling dat de rest mij inhaalde. Enkel Luc en Peter volgden de weg, de rest was blijkbaar door de bosduinen gegaan. Met zijn drietjes naar Wenduine gelopen. Peter moest afhaken en zou de tocht iets korter houden. Luc had het ook moeilijk, maar een Spartaan bijt door natuurlijk. Had eigenlijk wel last van de steunkousen, tubes. En op de bevoorrading hielp men mij deze uit te doen. Samen met Luc liep ik nu door tot Blankenberge en Zeebrugge. Daar kwamen ook Veerle en Chris bij ons aansluiten. Met onze 4 liepen we naar de finish. Luc was er ondertussen weer volledig door gekomen. En moest met de finish in zicht nog eens laten voelen wie na al die kilometers toch nog het meeste jus in de benen had. Bekende dat hij beter was, maar dat ik om blessures te voorkomen niet mee zou versnellen. Maar toch super tevreden om deze keer de kustloop traag maar wel vlot tot een goed einde te kunnen brengen. 70km bij op de teller.

Ondertussen zijn we al weer 2 weken verder. Op zaterdag 32km gaan lopen in Watervliet. Maar de beentjes voelden na deze Leopoldsloop alles behalve fris. Wat gaat dit morgen geven. Ook Axel en Luc waren van departij. Zij zouden morgen aan mijn deur staan om samen naar Zetrud-Lumay te rijden. Paul v Hiel een ervaren rot organiseert er een kleinschalige marathon. Op zaterdag en zondag laat hij telkens 20 lopers toe. Voor slechts 10€ kunnen we een marathon lopen. Het parcours dat hij uitstippelde had een zeer hoog trail gehalte en was zeer mooi. Maar ook lastig met 4 klimmetjes samen goed voor 110 hoogtemeters per ronde. En zo mochten we er 6 doen. Een holle weg, ver gezicht, velden, bossen en struiken en zelfs een kudde herten kregen we voorgeschoteld. Opnieuw rustig en verstandig lopen. Liep al snel voorlaatste. Beetje parlé en Français met Vincent. Mijn Limburgs oefenen met Jacques. en halverwege kwam ook Luc weer in het groepje lopen. Na 4 van de 6 rondes hadden we een gemiddelde van 48min per ronde. Bedoeling was nog een rondje te lopen en dan wat te genieten en foto's te trekken en rustig te finishen. Maar Luc versnelde in de voorlaatste ronde. Moest klein gaatje laten, maar in een iets stijlere afzink kon ik gat terug dicht lopen. Rondje was daardoor in 46min. Dit kon ik niet zomaar laten gebeuren. Bij de bevoorrading banaantje eten, bekertje cola en direct terug door. Met een boodschap voor Mr Spartathlon Luc er bovenop. "Ik ben al weg hè. Zag dat je voor mij
wilde zijn, smeer maar de kuiten in." Ik weg en lopen. Niet achterom kijken, ik hoorde zijn voetstappen in de verte achter mij, nu er gewoon voor gaan. De bergopjes die de vorige rondes nog gewandeld werden gingen nu al lopend. Durfde niet achterom kijken. Want met Luc heb je nooit gedaan. De 2° bergop ook lopend, maar laatste stukje was extra steil en daar moest ik toch klein stukje stappen. Maar zodra het kon terug lopen. Beneden gekomen zag ik plots Gust voor mij. En al heel snel had ik hem te pakken. Vertelde dat Luc op komst was en dat hij tandje moest bij steken. Vroeg ook om te roepen als luc daar was "Ha Luc hier ben je". Zo zou ik kunnen inschatten hoe ver hij nog achter zat. Ik hoorde echter niets. Ook in de 4° klim moest er een stukje gewandeld worden. Maar hernam al snel het lopen. Boven zag ik in de verte Fred. In de afdaling moest ik al wat voorzichtigheid inbouwen om krampen te voorkomen. Maar het gat werd duidelijk kleiner. Nog ongeveer een kilometerke. Fred had mij nu zien aankomen en stak ook een tandje bij. Ik versnelde nog, maar ook Fred deed dit. Toen ik opnieuw de kramp voelde komen en één stap moest hinken was ik er aan voor de moeite. Ik finishte in zijn zog op één luttele seconde. Maar Luc, die had ik achter mij kunnen houden. De bevoorrading had alles wat ik nodig had. Cake, peperkoek, banaan, snoepjes en cola. Kregen nog een hele mooie medaille. En zaten nadien nog lekker wat bij te praten met enkele marathon lopers. Paul zorgde ook voor fotograaf en zo hebben we heel wat mooie foto's ter herinnering. En nog een oorkonde er bovenop. De organisatie was eenvoudig en kleinschalig, maar daarom niet minder af. En voor maar 10€. Chapeau. Ook in de lente, zomer en herfst komt er nog een editie. En gezien dit telkens in de juiste weken valt voor mij, zien ze mij hier zeker nog terug.

En zo is elke loop, marathon opnieuw een avontuur. Een ander plezant verhaal. En zitten we ondertussen aan 133, eentje in 4h40.

zaterdag, januari 28, 2017

132 Day after, bossen van Vlaanderen trail

3° zaterdag van januari is ondertussen traditie getrouw de Bostrails in Aalter. Drukke dagen vooraf en ook de zaterdag zelf. Met extra hulp in de organisatie durfde ik het aan om de dag erna reeds een marathon te plannen. Had wel goede herinneringen aan Trefle à quatre feuille, en was maar €10. Nog slachtoffer zoeken om mee te rijden (altijd gezelliger dan alleen). En na 131 marathon en ultra's begin je de potentiële slachtoffers al een beetje te kennen.

6h50 afgesproken. 2h rijden en we waren bij de nieuwe sporthal. Vorige keer was het nog in "de chalet" te doen. Principe was juist het zelfde gebleven. Rondjes van 12, 11, 10 en 9km. En na elk rondje beslis je als je stopt of door gaat. Vorige keer nog slijkerige. Nu in de sneeuw en over gevaarlijke ijsplekken. Deed het daarom zeer rustig aan. Was echt wel genieten. In de eerste ronde samen gelopen met Paul en Luc en dat rondje was zo voorbij. Bevoorrading was iets minder dan bij ons de dag er voor, maar met wat zoutkoekjes, peperkoek en een sportdrankje konden we weer verder. Op elke ronde was er ook nog een extra bevoorrading met lauw water. En in deze koude was dat echt wel aangenaam. Ondanks dat ik het heel voorzichtig aanpakte kwam ik hier en daar toch bijna ten val door een uitschuiver. Maar kon steeds mooi recht blijven. In ronde 3 ook nog een stuk met Vincent Ambuhl en denk dat de 2° Benoit Avau was, samen gelopen. Bekende gezichten van tijdens de 6 uur. En zo vlogen de kilometers traag maar gestaag voorbij. Na 3 rondes bleek ik 9km achter te zitten op Xavier die net naar de finish holde. Ook Dominique stond al bij de eindbevoorrading. Nog maar 9km en ik was weg. Dit werd het spreekwoordelijke rondje te veel. Het leek steeds maar bergop te gaan. Maar jullie zullen niet geloven dat ik enkel door bergop te lopen toch weer op de oorspronkelijke hoogte uit kwam om te finishen. Dus toch moet ik ergens iets over het hoofd gezien hebben. Ik was maar al te blij als ik eerst de gsm masten, en even later ook het voetbalveld opmerkte. Want elke ronde  moesten we daar eerst voorbij om daarna te finishen. Lekker veel douche ruimte in de vernieuwde sporthal. Nog een glas of 2 gedronken. En we konden onze terug weg aanvatten. Toen zagen we nog net Juan binnen komen. Onderweg nog wat leuk bijgepraat. Blijkbaar een Nederlander afgevoerd met een gebroken been. En Luc vertelde dat hij Paul nog zag met een serieuze blauwe gezwollen plek aan de onderarm. In de laatste ronde ook nog lelijk gevallen. Zou de week nadien een barst in het bot blijken te zijn.

Conclusie was dan ook dat we een gevaarlijke marathon overleefd hadden in 5h27. Beentjes wat laten rusten. Om binnen 2 weken klaar te zijn voor DE vriendschapsloop van het jaar. De Belgian Total Coast.

131 Een jaar in een notendop

Na Barcelona 2015 volgde een griepje. Een harde niesbui zorgde voor een liesbreuk. Een operatie volgde. Daarna werd het opnieuw opbouwen. Begin augustus wou ik hernemen. Maar met een trail met heel wat hoogtemeters herbeginnen was te hoog gegrepen. In plaats van stap vooruit waren het er twee achteruit. Nog wat vakantie, en nog maar eens opnieuw opbouwen. In het jaareinde nog op een warmathon proberen een marathon te lopen. En nog eens met "marathonvrouw". Maar telkens rond de 30km gestopt. Waren toch maar trainingskes. 2016 werd dan ook een jaar met 0 marathon & ultra's.



2017 zou ik anders starten. Ingeschreven voor de marathon van Kevelaer. Deze was mij al eerder aangeprezen. De dag ervoor eens met de motorhome naar daar. Op de parking van het pretpark blijven slapen. En de volgende dag relaxed aan de start. Rustig aan, en na een ronde of 2 kwam ik bij Lien. Zij was op zoek naar een nieuw PR, en mikte rond de 4h45. Ik zou al blij zijn met een finish. Ik bleef bij haar. Gewoon omdat het mij de nodige kracht en moed gaf voor de marathon. En iemand pacen naar een PR is altijd leuk. We zaten met vrij veel voorsprong. Maar normaal gaat ze op einde altijd stukje wandelen. Met voldoende aanmoedigingen konden we dit keer het wandelen tot een minimum beperken. En konden we een andere vrouw nog net voor blijven. Onze tijd werd 4h32. En zo had ook ik er eentje bij en staat de teller ondertussen op 131. Eindelijk dan toch.

dinsdag, december 22, 2015

130) De kers, de kroon

Een loopjaar om niet te vergeten. Begonnen met een zeer geslaagde organisatie. De eerste eigen bosmarathon leverde meer dan 400 deelnemers op. Inschrijven voor de Spartathlon. Bij een diëtiste langs geweest om op gewicht te komen tegen september. Dat leverde meteen resultaat op. Maar als ik niet ingeloot was voor Sparta liet ik de boog wat minder gespannen. Gewicht laag gehouden, maar niet verder naar streefdoel. Het duurde een tijdje om terug gemotiveerd te raken. Maar een nieuw PR op de 100km was nodig voor de inschrijving Spartathlon 2016. Ik liep eerst als training Limburgs Zwaarste 100km. Dit was genieten. Conditie was super, en verbeterde mijn tijd daar zeer veel. Wel moeten afremmen omwille van zeer gevoellige kuiten. En met de gebeurtenis van vorig jaar in gedachten, maakte mij dat wel wat bang. Maar dit was maar training. Steenwerck, was een eerste doel. En verbeterde mijn PR op de 100km met ruim 30min. Ik kan mij in 2016 inschrijven. Daarna wat zoeken naar doel. Eerst nog een 5° editie van de 6 uur van Aalter organiseren. Deelnemersveld is opnieuw gegroeid in de breedte. Een organisatie waar ik fier op ben. In september kon ik mee naar Spartathlon met de ervaren Joseph en de broers Vanderplas. Echt mijn ogen open getrokken. Samen met David Patricia begeleid. Het parcours is meer dan die afstand alleen en de Sangras. Maar bij de finish komen toch heel wat doorzetters toch aan. Plan opgevat om toch nog eens te proberen de "balotin" te ontwijken. Nu ik zo in vorm ben. Waarom nog niet eens 216km op een 24h proberen? Voorbereiding daar naar toe marathon PR mee gepikt. En tussen de trainingen in ook nog eens een snelle halve marathon gelopen. Een PR waarvan ik mij nog steeds afvraag hoe ik dat voor elkaar kreeg. En ondertussen kilometers malen. Als nooit te voren. Het lichaam voelde aan alsof het op de rand zat. Maar een paar keer kine losten dit op. Een rust week volgde. Ik was er volledig klaar voor.

Oorspronkelijk waren mijn opties om gedurende de loop voor de kids te zorgen in het water gevallen. Maar vanaf dinsdag waren de slaaploze nachten daarvoor voorbij. Mijn ouders zouden ook naar Barca trekken met hun motorhome. Voedingsschema had ik niet. Op basis van een schema van Luc nog vlug gels met eiwitten, amino's en met zouten gaan halen. Daar nog mijn energiegellekes bij en 'k was er bijna. Vrijdag hadden we echter bijna 6h vertraging met het vliegtuig. De stress steeg. Uren lang op de luchthaven gewoon zitten wachten. In Barcelona na 22h nog moeten gaan eten, mijn ouders nog water en gels gebracht en alles nog moeten maken tot 1h30. Volgende dag geen pannekoeken meer kunnen bakken, wel wit brood gevonden vlak bij appartement. Goed ontbeten, en we waren er dan toch klaar voor.

Luc ging hier ook voor de 216. En gewoon voor de moreel was dit al supper. Gestart met Luc op kop en gewoon volgen. Voelde precies iets te traag, maar we hadden 10,25 na een uur zei men. Na een tijdje gingen we het kopwerk afwisselen. Elk om beurt een plaspauze en gaatje terug dicht lopen. Toen dacht ik al dat ik niet goed genoeg was. Luc liep het gaatje veel sneller dicht dan ik. Maar na zijn 2° toiletstop zag ik hem niet meer terug. Ik vroeg aan Pat en Veerle waar hij was. Hij zou op komst zijn. Maar het bleef duren. Ondertussen bij Noora wat vertraagd en wat gepraat. En dan telkens toch maar door gaan. Uiteindelijk haalde ik Luc terug bij en had ik zowaar 400m voor. Maar hij had nog een toiletbezoek extra gemaakt. En tempo wat aangepast. Dat stelde mij gerust. We mochten tempo wat laten zakken, en alles kwam in orde. We zaten super op schema. Was gerust gesteld. En Pat zei bij de zoveelste inhaalbeurt dat ons "treintje" weer mooi vertrokken was. Alles dik in orde dus. 6h en 61km. Mooier op schema kan amper. Na 3h had ik eigenlijk ook wel al wat last van de rechter bil. Maar om de 3h werd van richting verandert. Kopke zei dat de rechterbil daardoor terug verbeterde. Maar de linker ging nu ook tegen spruttelen. Na iets meer dan kwart wedstrijd dus terug samen met Luc. Lekker samen lopen. Achter elkaar, zonder al te veel te vertellen. Maar de aanwezigheid zorgde voor de goede mood. Maar het werd nu al moeilijk. En ik moest hem lichtjes laten gaan. Niet zo erg want zit toch 400m voor. En op een 24h zijn er dipjes en kom je er na wel weer door. Ondanks alles, ging het toch verder bergaf. En ging ik zelfs wandelen. Luc raadde aan om een lange broek aan te trekken. En dat hielp precies wel beetje. Of zit het toch in kopke? In elk geval terug aan het lopen. Maar na een tijdje volgde al weer een dip. Wandelen - lopen werd opnieuw afgewisseld. De kids kwamen terug van een dagje Barcelona. En ik wou nog eens tonen dat de papa kon blijven lopen. Maar nee, dat "blijven lopen" zat er echt niet in. Gedachte bij Leonidas. Een loper met t-shirt "never stop running".  Alles hielp. Maar telkens maar heel even. Maar toch zou ik niet stoppen. Deze keer blijv ik 24h op het parcours. Tijgerbalsem was het volgende ideetje. En opnieuw een tijdje goed. Maar het bleef niet duren. Na heel wat wandelkilometers, dan toch maar beslist om de strijdbijl te begraven. Ik zou gaan rusten. Maakte wel nog nooit een finish van een 24h al lopend mee. Deze keer zou ik dat wel doen. Om 8h wekkerke gezet. En eventjes later op de piste. Met mijn boterhammekes met choco warm gewandeld. En dan terug in looppas. Nog 3h een laatste keer draaien. En Luc vroeg als ik nog wat kop kon doen. Hij zat nog heel mooi op schema. Maar er mocht niet al te veel verval zijn. En hij kreeg het ook moeilijk. Ik zette mij op kop en deed een ronde of 3 à 4 alle kopwerk aan het tempo dat Luc het beste lag. Dan wandelde ik een half rondje terwijl Luc er eentje liep. Het stuk tegen wind kon ik dan terug op mij nemen. En zo alweer voor een aantal rondes vertrokken. Opnieuw zorgde de aanwezigheid van Luc voor een goede drive. Ook al paste ik mijn tempo aan voor hem. Leverde dit het  beste op wat ik in de laatste 4h nog eventueel kon halen. Anders zou ik zeker meer gewandeld hebben. En als we (allée, hij hè) de 216km hadden vol gemaakt. Ben ik gaan versnellen. Er was nog een wandelaar die iets meer dan 2 rondes voor zat. En er resten nog een klein kwartierke. Veel om goed te maken op kwartierke. Maar ondanks alle miserie, toch nog alles uit de kast gehaald. Snelste kwartier gelopen. En zo toch nog 47° op 110 geworden. Eigenlijk nog niets opgezocht over afstand en plaats.

Nog wat met de kids van Barcelona proberen genieten. Mijn stapsnelheid was traag, maar vonden de kids echt niet erg. En dinsdag namiddag vliegtuig terug naar België. Loop en vakantietijd viel weg. En nu ging het kopke nog meer nadenken. Oorzaak? Een ervaren rot als Luc zegt misschien te snel getraind, te laat warme kleren aangetrokken. Misschien wel. Rondjes lopen 6h lang, vind ik nog wel leuk. Maar 24h lang, een mentaal gevecht tussen kopke en spierpijntjes. Nee, daarvoor ben ik een watje. Ik geef toe aan de pijntjes. En als ik dan terug denk aan al de trainingen, inspanningen, ben ik echt wel ontgoogcheld. Veel leuke activia's, en mooie kilometers. Dat wel. Maar al die tijd, vroeg opstaan enz enz. De laatste zware week. 5 avonden laat in het donker na het werk nog ruim 20km afhaspelen. En op zaterdag en zondag extra vroeg op om de kilometers op de teller te krijgen. En dan moest de kers op de taart komen. Een kroon op het werk. Waar ik zo naar verlangde. Ik wou zeker zijn van Spartathlon. Niet moeten afhangen van "balotin". Maar het is niet zo. Dit zorgt voor pijn van binnen. Een traantje van buiten. De Spartathlon zelf zet ik niet uit het hoofd. Joseph zei mij reeds na de 24h van Nijvel dat een punt tot punt wedstrijd iets helemaal anders is. En dat ik dat misschien wel kan. Nu even proberen genieten van kerst en nieuw. Zal niet makkelijk zijn. Zorgen voor mooie bostrails in Aalter. En dan opnieuw alle moed samen. Nog wat strenger op eten. Nog wat verstandiger trainen (toch trager zeker Luc?). En hopend op een loterij ticketje, ons toch weer proberen klaar stomen voor september. Graag wil ik er eens bij zijn.