woensdag, maart 08, 2017

6 uur tijd voor 134, dat moet lukken

Zondag vrij lang mogen uitslapen. Startuur van de 6 uur van Stein was 12h. Maar aangekomen in Stein ondervond ik al dat ik te weinig gegeten had. Bananen thuis waren niet rijp genoeg. Dus in Stein een stukje "vla" gekocht voor maar 1,5€. Zo toch iets binnen om aan de 6 uur te beginnen. Voorbereiding qua voeding kon beter. Maar had wel nog snel wat gellekes meegenomen. En had ook vernomen dat het zou kunnen regenen. 2° truitje, en regenjasje had ik ook mee. Legde reservekledij in tent van de organisatie. En mijn gellekes op een bankje buiten waar de persoonlijke bevoorrading kwam.

Voor de start nog de nodige aandacht voor Annie Van Rossum. En na de stilte, de start. Meer dan een uur lang in een mooi ruim groepje. Een stokerke moest vertellen hoe mooi het parcours hier wel was. Want in Aalter was het wat anders hoor. Ik gooide het over een andere boeg. In Aalter is het gezellig druk langs het parcours. Een leuke indoorpassage, altijd feest. En een mooi technisch loopshirt. Dit jaar zeker voor de Nederlanders.
 Door plas pauzes, kleine stopjes bij de bevoorrading enz brokkelde het groepje uit elkaar. We waren nog met 3 na 2h. Even wat hoofdrekenen als tijdverdrijf. Zitten op schema tussen 64 en 65km. Gust vond dit iets te snel. En besloot ook eens een plaspauze in te lassen. Zelf vind ik dat ook de ideale manier om een gaatje te laten vallen en over te schakelen op een eigen tempo. Anders ga je steeds dat ene stapje te snel en met de andere mee. Jesse was de 3° in het groepje en aan zijn 3° 6 uur bezig. Vorige keren telkens te snel gestart. En nu mooi mee met ons. Met de rem op. Toen begon het te regenen. Ik vertelde dat ik pauze zou nemen voor regen jasje en plasje. En dat hij best gewoon verder deed met rondjes iets boven de 14m. Indien er onder vertragen. En dat 5h lang. Dan, en niet eerder versnellen. En je haalt 64+. Dad vond hij fantastisch idee. Ook Tobias had hem de raad gegeven om te lopen met geduld. Hij volgde de raad op, en zou 17° worden met 64,585km.


Zelf jasje aangetrokken en verder. Was mijn bril vergeten af doen en de volgende ronde zag ik steeds minder. Nog eens stopje om deze weg te leggen. Had toen al tijdje door dat dit niet de beste dag was. Dacht al tijdje dat rechterbil tegen pruttelde. En volgens mij werd dit alleen maar erger. Nogthans na jas en bril stop nog 3 rondjes boven de 10/h en dus onder de 15m gelopen. Maar in de daar op volgende ronde toegegeven aan het kopje. Deels overgegaan op wandelen. Met de wind en de regen was dit dan ook nog eens koud. Vechten tot juist voorbij de marathon afstand is het absolute minimum. In dergerlijke omstandigheden is het typisch op een 6 uur dat er heel wat lopers uitstappen na de marathon. Daarom ging ik opzettelijk nog één rondje door. Dan sta ik toch al voor dat pakketje in de uitslag. Niet dat het er toe doet. Maar toch leuk. 45km324m en een 47° plaats.

Er was een tijd dat een 47e plaats in Stein fantastisch was. Toen er nog ruim boven de 100 lopers kwamen. Zelfs ooit meer dan 200. Nu staan er 64 deelnemers in de uitslag. Je zou bang worden als je zelf een 6 uur organiseert. Hopelijk komen er deze zomer meer lopers naar Aalter afgezakt. Want daar is het wel altijd mooi weer. Daar is het gezellig druk langs het parcours. Telt de totale afstand heel makkelijk met rondjes van exact 2km. En steeds een ruime, goede bevoorrading. En natuurlijk een juiste uitslag dankzij een correcte rondetelling. Maar in Stein was het vanaf dit jaar ook met SQM.
Mocht je ondertussen interesse gekregen hebben: 6 uur van Aalter

woensdag, februari 22, 2017

Weekendje Belgische kust & 133: Zetrud-Lumay

De opwouw zit goed. Jaar begonnen met een rustige vlakke marathon in Duitsland. 2 weken later een marathon met heel wat hoogtemeters. Ook de sneeuw en vooral het ijs maakten het moeilijker en lastig. Nog eens 2 weken later stond er geen wedstrijd maar toch 70km vriendschapsloop op het programma.

Met een mooie groep verzameld in De Panne. Zoals de traditie het wil een groepsfoto en het strand op. Heel rustig en vrij achteraan gelopen. Daardoor ook constant in gezelschap gelopen. In Oostende begon ik de kilometers te voelen, maar bleef rustig en met reserve lopen. Met een vrij grote groep door het station en door de vissershaven achter fort Napoleon door. Bij de bevoorrading aan "Vossenslag" bleef ik bewust niet te lang staan. Voldoende eten en weg, geen tijd verliezen. Niet koud krijgen. Wandelde flink door met de bedoeling dat de rest mij inhaalde. Enkel Luc en Peter volgden de weg, de rest was blijkbaar door de bosduinen gegaan. Met zijn drietjes naar Wenduine gelopen. Peter moest afhaken en zou de tocht iets korter houden. Luc had het ook moeilijk, maar een Spartaan bijt door natuurlijk. Had eigenlijk wel last van de steunkousen, tubes. En op de bevoorrading hielp men mij deze uit te doen. Samen met Luc liep ik nu door tot Blankenberge en Zeebrugge. Daar kwamen ook Veerle en Chris bij ons aansluiten. Met onze 4 liepen we naar de finish. Luc was er ondertussen weer volledig door gekomen. En moest met de finish in zicht nog eens laten voelen wie na al die kilometers toch nog het meeste jus in de benen had. Bekende dat hij beter was, maar dat ik om blessures te voorkomen niet mee zou versnellen. Maar toch super tevreden om deze keer de kustloop traag maar wel vlot tot een goed einde te kunnen brengen. 70km bij op de teller.

Ondertussen zijn we al weer 2 weken verder. Op zaterdag 32km gaan lopen in Watervliet. Maar de beentjes voelden na deze Leopoldsloop alles behalve fris. Wat gaat dit morgen geven. Ook Axel en Luc waren van departij. Zij zouden morgen aan mijn deur staan om samen naar Zetrud-Lumay te rijden. Paul v Hiel een ervaren rot organiseert er een kleinschalige marathon. Op zaterdag en zondag laat hij telkens 20 lopers toe. Voor slechts 10€ kunnen we een marathon lopen. Het parcours dat hij uitstippelde had een zeer hoog trail gehalte en was zeer mooi. Maar ook lastig met 4 klimmetjes samen goed voor 110 hoogtemeters per ronde. En zo mochten we er 6 doen. Een holle weg, ver gezicht, velden, bossen en struiken en zelfs een kudde herten kregen we voorgeschoteld. Opnieuw rustig en verstandig lopen. Liep al snel voorlaatste. Beetje parlé en Français met Vincent. Mijn Limburgs oefenen met Jacques. en halverwege kwam ook Luc weer in het groepje lopen. Na 4 van de 6 rondes hadden we een gemiddelde van 48min per ronde. Bedoeling was nog een rondje te lopen en dan wat te genieten en foto's te trekken en rustig te finishen. Maar Luc versnelde in de voorlaatste ronde. Moest klein gaatje laten, maar in een iets stijlere afzink kon ik gat terug dicht lopen. Rondje was daardoor in 46min. Dit kon ik niet zomaar laten gebeuren. Bij de bevoorrading banaantje eten, bekertje cola en direct terug door. Met een boodschap voor Mr Spartathlon Luc er bovenop. "Ik ben al weg hè. Zag dat je voor mij
wilde zijn, smeer maar de kuiten in." Ik weg en lopen. Niet achterom kijken, ik hoorde zijn voetstappen in de verte achter mij, nu er gewoon voor gaan. De bergopjes die de vorige rondes nog gewandeld werden gingen nu al lopend. Durfde niet achterom kijken. Want met Luc heb je nooit gedaan. De 2° bergop ook lopend, maar laatste stukje was extra steil en daar moest ik toch klein stukje stappen. Maar zodra het kon terug lopen. Beneden gekomen zag ik plots Gust voor mij. En al heel snel had ik hem te pakken. Vertelde dat Luc op komst was en dat hij tandje moest bij steken. Vroeg ook om te roepen als luc daar was "Ha Luc hier ben je". Zo zou ik kunnen inschatten hoe ver hij nog achter zat. Ik hoorde echter niets. Ook in de 4° klim moest er een stukje gewandeld worden. Maar hernam al snel het lopen. Boven zag ik in de verte Fred. In de afdaling moest ik al wat voorzichtigheid inbouwen om krampen te voorkomen. Maar het gat werd duidelijk kleiner. Nog ongeveer een kilometerke. Fred had mij nu zien aankomen en stak ook een tandje bij. Ik versnelde nog, maar ook Fred deed dit. Toen ik opnieuw de kramp voelde komen en één stap moest hinken was ik er aan voor de moeite. Ik finishte in zijn zog op één luttele seconde. Maar Luc, die had ik achter mij kunnen houden. De bevoorrading had alles wat ik nodig had. Cake, peperkoek, banaan, snoepjes en cola. Kregen nog een hele mooie medaille. En zaten nadien nog lekker wat bij te praten met enkele marathon lopers. Paul zorgde ook voor fotograaf en zo hebben we heel wat mooie foto's ter herinnering. En nog een oorkonde er bovenop. De organisatie was eenvoudig en kleinschalig, maar daarom niet minder af. En voor maar 10€. Chapeau. Ook in de lente, zomer en herfst komt er nog een editie. En gezien dit telkens in de juiste weken valt voor mij, zien ze mij hier zeker nog terug.

En zo is elke loop, marathon opnieuw een avontuur. Een ander plezant verhaal. En zitten we ondertussen aan 133, eentje in 4h40.

zaterdag, januari 28, 2017

132 Day after, bossen van Vlaanderen trail

3° zaterdag van januari is ondertussen traditie getrouw de Bostrails in Aalter. Drukke dagen vooraf en ook de zaterdag zelf. Met extra hulp in de organisatie durfde ik het aan om de dag erna reeds een marathon te plannen. Had wel goede herinneringen aan Trefle à quatre feuille, en was maar €10. Nog slachtoffer zoeken om mee te rijden (altijd gezelliger dan alleen). En na 131 marathon en ultra's begin je de potentiële slachtoffers al een beetje te kennen.

6h50 afgesproken. 2h rijden en we waren bij de nieuwe sporthal. Vorige keer was het nog in "de chalet" te doen. Principe was juist het zelfde gebleven. Rondjes van 12, 11, 10 en 9km. En na elk rondje beslis je als je stopt of door gaat. Vorige keer nog slijkerige. Nu in de sneeuw en over gevaarlijke ijsplekken. Deed het daarom zeer rustig aan. Was echt wel genieten. In de eerste ronde samen gelopen met Paul en Luc en dat rondje was zo voorbij. Bevoorrading was iets minder dan bij ons de dag er voor, maar met wat zoutkoekjes, peperkoek en een sportdrankje konden we weer verder. Op elke ronde was er ook nog een extra bevoorrading met lauw water. En in deze koude was dat echt wel aangenaam. Ondanks dat ik het heel voorzichtig aanpakte kwam ik hier en daar toch bijna ten val door een uitschuiver. Maar kon steeds mooi recht blijven. In ronde 3 ook nog een stuk met Vincent Ambuhl en denk dat de 2° Benoit Avau was, samen gelopen. Bekende gezichten van tijdens de 6 uur. En zo vlogen de kilometers traag maar gestaag voorbij. Na 3 rondes bleek ik 9km achter te zitten op Xavier die net naar de finish holde. Ook Dominique stond al bij de eindbevoorrading. Nog maar 9km en ik was weg. Dit werd het spreekwoordelijke rondje te veel. Het leek steeds maar bergop te gaan. Maar jullie zullen niet geloven dat ik enkel door bergop te lopen toch weer op de oorspronkelijke hoogte uit kwam om te finishen. Dus toch moet ik ergens iets over het hoofd gezien hebben. Ik was maar al te blij als ik eerst de gsm masten, en even later ook het voetbalveld opmerkte. Want elke ronde  moesten we daar eerst voorbij om daarna te finishen. Lekker veel douche ruimte in de vernieuwde sporthal. Nog een glas of 2 gedronken. En we konden onze terug weg aanvatten. Toen zagen we nog net Juan binnen komen. Onderweg nog wat leuk bijgepraat. Blijkbaar een Nederlander afgevoerd met een gebroken been. En Luc vertelde dat hij Paul nog zag met een serieuze blauwe gezwollen plek aan de onderarm. In de laatste ronde ook nog lelijk gevallen. Zou de week nadien een barst in het bot blijken te zijn.

Conclusie was dan ook dat we een gevaarlijke marathon overleefd hadden in 5h27. Beentjes wat laten rusten. Om binnen 2 weken klaar te zijn voor DE vriendschapsloop van het jaar. De Belgian Total Coast.

131 Een jaar in een notendop

Na Barcelona 2015 volgde een griepje. Een harde niesbui zorgde voor een liesbreuk. Een operatie volgde. Daarna werd het opnieuw opbouwen. Begin augustus wou ik hernemen. Maar met een trail met heel wat hoogtemeters herbeginnen was te hoog gegrepen. In plaats van stap vooruit waren het er twee achteruit. Nog wat vakantie, en nog maar eens opnieuw opbouwen. In het jaareinde nog op een warmathon proberen een marathon te lopen. En nog eens met "marathonvrouw". Maar telkens rond de 30km gestopt. Waren toch maar trainingskes. 2016 werd dan ook een jaar met 0 marathon & ultra's.



2017 zou ik anders starten. Ingeschreven voor de marathon van Kevelaer. Deze was mij al eerder aangeprezen. De dag ervoor eens met de motorhome naar daar. Op de parking van het pretpark blijven slapen. En de volgende dag relaxed aan de start. Rustig aan, en na een ronde of 2 kwam ik bij Lien. Zij was op zoek naar een nieuw PR, en mikte rond de 4h45. Ik zou al blij zijn met een finish. Ik bleef bij haar. Gewoon omdat het mij de nodige kracht en moed gaf voor de marathon. En iemand pacen naar een PR is altijd leuk. We zaten met vrij veel voorsprong. Maar normaal gaat ze op einde altijd stukje wandelen. Met voldoende aanmoedigingen konden we dit keer het wandelen tot een minimum beperken. En konden we een andere vrouw nog net voor blijven. Onze tijd werd 4h32. En zo had ook ik er eentje bij en staat de teller ondertussen op 131. Eindelijk dan toch.

dinsdag, december 22, 2015

130) De kers, de kroon

Een loopjaar om niet te vergeten. Begonnen met een zeer geslaagde organisatie. De eerste eigen bosmarathon leverde meer dan 400 deelnemers op. Inschrijven voor de Spartathlon. Bij een diëtiste langs geweest om op gewicht te komen tegen september. Dat leverde meteen resultaat op. Maar als ik niet ingeloot was voor Sparta liet ik de boog wat minder gespannen. Gewicht laag gehouden, maar niet verder naar streefdoel. Het duurde een tijdje om terug gemotiveerd te raken. Maar een nieuw PR op de 100km was nodig voor de inschrijving Spartathlon 2016. Ik liep eerst als training Limburgs Zwaarste 100km. Dit was genieten. Conditie was super, en verbeterde mijn tijd daar zeer veel. Wel moeten afremmen omwille van zeer gevoellige kuiten. En met de gebeurtenis van vorig jaar in gedachten, maakte mij dat wel wat bang. Maar dit was maar training. Steenwerck, was een eerste doel. En verbeterde mijn PR op de 100km met ruim 30min. Ik kan mij in 2016 inschrijven. Daarna wat zoeken naar doel. Eerst nog een 5° editie van de 6 uur van Aalter organiseren. Deelnemersveld is opnieuw gegroeid in de breedte. Een organisatie waar ik fier op ben. In september kon ik mee naar Spartathlon met de ervaren Joseph en de broers Vanderplas. Echt mijn ogen open getrokken. Samen met David Patricia begeleid. Het parcours is meer dan die afstand alleen en de Sangras. Maar bij de finish komen toch heel wat doorzetters toch aan. Plan opgevat om toch nog eens te proberen de "balotin" te ontwijken. Nu ik zo in vorm ben. Waarom nog niet eens 216km op een 24h proberen? Voorbereiding daar naar toe marathon PR mee gepikt. En tussen de trainingen in ook nog eens een snelle halve marathon gelopen. Een PR waarvan ik mij nog steeds afvraag hoe ik dat voor elkaar kreeg. En ondertussen kilometers malen. Als nooit te voren. Het lichaam voelde aan alsof het op de rand zat. Maar een paar keer kine losten dit op. Een rust week volgde. Ik was er volledig klaar voor.

Oorspronkelijk waren mijn opties om gedurende de loop voor de kids te zorgen in het water gevallen. Maar vanaf dinsdag waren de slaaploze nachten daarvoor voorbij. Mijn ouders zouden ook naar Barca trekken met hun motorhome. Voedingsschema had ik niet. Op basis van een schema van Luc nog vlug gels met eiwitten, amino's en met zouten gaan halen. Daar nog mijn energiegellekes bij en 'k was er bijna. Vrijdag hadden we echter bijna 6h vertraging met het vliegtuig. De stress steeg. Uren lang op de luchthaven gewoon zitten wachten. In Barcelona na 22h nog moeten gaan eten, mijn ouders nog water en gels gebracht en alles nog moeten maken tot 1h30. Volgende dag geen pannekoeken meer kunnen bakken, wel wit brood gevonden vlak bij appartement. Goed ontbeten, en we waren er dan toch klaar voor.

Luc ging hier ook voor de 216. En gewoon voor de moreel was dit al supper. Gestart met Luc op kop en gewoon volgen. Voelde precies iets te traag, maar we hadden 10,25 na een uur zei men. Na een tijdje gingen we het kopwerk afwisselen. Elk om beurt een plaspauze en gaatje terug dicht lopen. Toen dacht ik al dat ik niet goed genoeg was. Luc liep het gaatje veel sneller dicht dan ik. Maar na zijn 2° toiletstop zag ik hem niet meer terug. Ik vroeg aan Pat en Veerle waar hij was. Hij zou op komst zijn. Maar het bleef duren. Ondertussen bij Noora wat vertraagd en wat gepraat. En dan telkens toch maar door gaan. Uiteindelijk haalde ik Luc terug bij en had ik zowaar 400m voor. Maar hij had nog een toiletbezoek extra gemaakt. En tempo wat aangepast. Dat stelde mij gerust. We mochten tempo wat laten zakken, en alles kwam in orde. We zaten super op schema. Was gerust gesteld. En Pat zei bij de zoveelste inhaalbeurt dat ons "treintje" weer mooi vertrokken was. Alles dik in orde dus. 6h en 61km. Mooier op schema kan amper. Na 3h had ik eigenlijk ook wel al wat last van de rechter bil. Maar om de 3h werd van richting verandert. Kopke zei dat de rechterbil daardoor terug verbeterde. Maar de linker ging nu ook tegen spruttelen. Na iets meer dan kwart wedstrijd dus terug samen met Luc. Lekker samen lopen. Achter elkaar, zonder al te veel te vertellen. Maar de aanwezigheid zorgde voor de goede mood. Maar het werd nu al moeilijk. En ik moest hem lichtjes laten gaan. Niet zo erg want zit toch 400m voor. En op een 24h zijn er dipjes en kom je er na wel weer door. Ondanks alles, ging het toch verder bergaf. En ging ik zelfs wandelen. Luc raadde aan om een lange broek aan te trekken. En dat hielp precies wel beetje. Of zit het toch in kopke? In elk geval terug aan het lopen. Maar na een tijdje volgde al weer een dip. Wandelen - lopen werd opnieuw afgewisseld. De kids kwamen terug van een dagje Barcelona. En ik wou nog eens tonen dat de papa kon blijven lopen. Maar nee, dat "blijven lopen" zat er echt niet in. Gedachte bij Leonidas. Een loper met t-shirt "never stop running".  Alles hielp. Maar telkens maar heel even. Maar toch zou ik niet stoppen. Deze keer blijv ik 24h op het parcours. Tijgerbalsem was het volgende ideetje. En opnieuw een tijdje goed. Maar het bleef niet duren. Na heel wat wandelkilometers, dan toch maar beslist om de strijdbijl te begraven. Ik zou gaan rusten. Maakte wel nog nooit een finish van een 24h al lopend mee. Deze keer zou ik dat wel doen. Om 8h wekkerke gezet. En eventjes later op de piste. Met mijn boterhammekes met choco warm gewandeld. En dan terug in looppas. Nog 3h een laatste keer draaien. En Luc vroeg als ik nog wat kop kon doen. Hij zat nog heel mooi op schema. Maar er mocht niet al te veel verval zijn. En hij kreeg het ook moeilijk. Ik zette mij op kop en deed een ronde of 3 à 4 alle kopwerk aan het tempo dat Luc het beste lag. Dan wandelde ik een half rondje terwijl Luc er eentje liep. Het stuk tegen wind kon ik dan terug op mij nemen. En zo alweer voor een aantal rondes vertrokken. Opnieuw zorgde de aanwezigheid van Luc voor een goede drive. Ook al paste ik mijn tempo aan voor hem. Leverde dit het  beste op wat ik in de laatste 4h nog eventueel kon halen. Anders zou ik zeker meer gewandeld hebben. En als we (allée, hij hè) de 216km hadden vol gemaakt. Ben ik gaan versnellen. Er was nog een wandelaar die iets meer dan 2 rondes voor zat. En er resten nog een klein kwartierke. Veel om goed te maken op kwartierke. Maar ondanks alle miserie, toch nog alles uit de kast gehaald. Snelste kwartier gelopen. En zo toch nog 47° op 110 geworden. Eigenlijk nog niets opgezocht over afstand en plaats.

Nog wat met de kids van Barcelona proberen genieten. Mijn stapsnelheid was traag, maar vonden de kids echt niet erg. En dinsdag namiddag vliegtuig terug naar België. Loop en vakantietijd viel weg. En nu ging het kopke nog meer nadenken. Oorzaak? Een ervaren rot als Luc zegt misschien te snel getraind, te laat warme kleren aangetrokken. Misschien wel. Rondjes lopen 6h lang, vind ik nog wel leuk. Maar 24h lang, een mentaal gevecht tussen kopke en spierpijntjes. Nee, daarvoor ben ik een watje. Ik geef toe aan de pijntjes. En als ik dan terug denk aan al de trainingen, inspanningen, ben ik echt wel ontgoogcheld. Veel leuke activia's, en mooie kilometers. Dat wel. Maar al die tijd, vroeg opstaan enz enz. De laatste zware week. 5 avonden laat in het donker na het werk nog ruim 20km afhaspelen. En op zaterdag en zondag extra vroeg op om de kilometers op de teller te krijgen. En dan moest de kers op de taart komen. Een kroon op het werk. Waar ik zo naar verlangde. Ik wou zeker zijn van Spartathlon. Niet moeten afhangen van "balotin". Maar het is niet zo. Dit zorgt voor pijn van binnen. Een traantje van buiten. De Spartathlon zelf zet ik niet uit het hoofd. Joseph zei mij reeds na de 24h van Nijvel dat een punt tot punt wedstrijd iets helemaal anders is. En dat ik dat misschien wel kan. Nu even proberen genieten van kerst en nieuw. Zal niet makkelijk zijn. Zorgen voor mooie bostrails in Aalter. En dan opnieuw alle moed samen. Nog wat strenger op eten. Nog wat verstandiger trainen (toch trager zeker Luc?). En hopend op een loterij ticketje, ons toch weer proberen klaar stomen voor september. Graag wil ik er eens bij zijn.

129) Valencia

Het PR was binnen. En zelfs eentje op de halve ook. Lekker relaxed naar Valencia. Landen daar in een lekker warm weertje. Wel te laat om nog te lopen. Maar elke dag dat we er waren werden kilometers gemalen. Het hoogtepunt van het jaar moest immers nog komen. De voorbereiding naar 24h van Barcelona moest gewoon verder door gaan. Maar met een ontbijtloop de dag voor de marathon. Nog eens de kustlijn aflopen en ook de prachtige loopomgeving van de drooggelegde Turia moest ook al lopend verkend worden. Dus buiten de marathon best nog wat kilometers kunnen afwerken.

Voor de marathon had ik voorzichtig afgestemd en zou pacen voor de 4h. Een 4-tal bekenden hadden wel interesse. Jan besloot van bij de start het echter iets rustiger te doen gezien het huidige vormpijl niet dat is. Filip ging iets langer dan de helft mee. Maar ook hij had dit vooraf voorspeld. Dan was er nog het marathon debuut van Birgit. En Mario die goed getraind nu onder de 4h zou duiken bij zijn 3° marathon. Bij de start was het wel een lekker weertje maar nog voldoende koel. Ondertussen was het al goed opgewarmd. Aan mijn rustig tempo kon ik daar perfect van genieten. Als je een eerste marathon loopt, of op een PR jaagt, zal dit wel niet zo ideaal zijn. En had zo al een voorgevoel. Ging eens bij Birgit luisteren als elk voor zijn tijd ging? Ze wou samen blijven tot km 35. En als dat ten koste van haar tijd zou zijn? Dat zou zo niet zijn. Ze checkte even bij Mario. Alles was nog in orde. Had een ander gedacht. Toen er een gaatje viel liet ik Birgit verder lopen en zei dat ik Mario er wel weer bij trekte. En dat lukte ook. Echter een bevoorrading verder kregen we ook nog een brug over de Turia bedding. Anders nogthans een vlakke marathon. En die brug zorgde opnieuw voor een gaatje. Birgit zou alleen door gaan, ik bleef bij Mario. Maar Mario klaagde over zijn lies en zij dat ik toch beter bij Birgit bleef. Hij zou mooi doorbijten en (wel boven de 4h) toch maar een nieuw pr lopen. Gaatje naar Birgit liep ik toe, en we waren opnieuw vertrokken. Iets voorbij kilometer 30 mocht ik niet versnellen. Werkelijkheid was echter dat het tempo beetje moest zakken. En dat de kleine voorsprong die we hadden op het 4h schema aan het verdwijnen was. Aan kilometer 30 schrok ik mij een ongeluk. We waren pas 2d na de aanslagen in Parijs. En tijdens de marathon een zware knal. Boston scenario? Ik zag rook. En daarna hoorde ik nog een snelle reeks van lichtere knallen. Had één iemand moeten beginnen roepen was ik in paniek geweest. Maar niemand reageerde. Met een bang hartje liep ik de rookwolk door. Na een plaspauze liep ik nog eens een snelle kilometer. Daarna terug in het 4h tempo. Of toch zeer dicht er bij. Toen stond er een gorilla langs de weg. Ik nam een sprong om vlak voor de gorilla tot stand te komen. Foutje, want mijn volger werd hier effkens door gehinderd. Maar we ammuseerden ons wel. Toen kwam de boodschap dat we de 4h hadden, maar dat we alles moesten geven om de 3h59 te verdienen. En het lukte. Birgit kon alle energie samen nemen en nog een versnelling uit de benen toveren. We gingen de laatste 2km steeds sneller. Ik drong aan om door te gaan tot op de meet. Het zou echt een seconde spel worden. In het wetenschapspark bouwt de organisatie jaarlijks een rode loper in de vijver. Wat een prachtig finish zicht oplevert. Sublieme aankomst. Samen met Birgit zij aan zij gefinishd. Nog wat gaan uitlopen zodat ik zeker aan 50km kwam, en het beoogde weektotaal kon halen. Barcalona hè. Pas een stuk later op de avond kwamen de officiële resultaten online. En ik was net onder de 4h gedoken. 3h59m59s. Birgit kreeg echter 4h00m00s achter haar naam. Vond het zelf zonde, maar zij was er zeer tevreden mee. Bij de start was ze voor mij over de startijn gegaan, en dat maakte het verschil.

De volgende dagen nog Paëlla geproefd, top-tappas gegeten en de stad verkent. Genieten van zomerzon. Enkel 's avonds moest je vanaf een uur of 6 toch een truitje aan trekken. Top marathon-vakantie. Het lopen gaat zeer goed dit jaar. Het doet mij dromen van meer.

woensdag, november 18, 2015

Een halveke

Met de vorm van het moment had ik mij eens laten gaan. Stoute mond opgezet.

Eigenlijk begonnen enkele jaren terug. Charlotte verhuist naar Bellem. Door de verhuis niet in conditie. Ze loopt de laatste Vullaertloop en ik haal haar in. Blijf bij haar, geraak aan de praat. Gezien ze nieuw was in Aalter en ik een JCA truitje droeg waren we vlug aan de babbel. Wat reclame voor JCA en Deinze-Bellem. En op 11/11 stond ze daar. Welke tijd ga je lopen? 1h45 ongeveer. Mag ik volgen? Natuurlijk. Een ganse groep volgde mij en na een kilometer of 17 plaatste Charlotten een demarage op Hansbeke brug. Niemand reageerde, in de afdaling zou ik ze dan wel terug nemen. Ik er achter aan. Groepje uit elkaar, maar gaatje kreeg ik net niet meer dicht. Deju. In de volgende jaren was ik of vrijwilliger, of liep stukken trager dan haar. Maar met de huidige vorm had ik haar aangesproken. Nu zou ik net op Hansbeke brug mijn aanval plaatsen en haar er af lopen. Klein detail. Ondertussen staat haar PR op de halve marathon veel scherper dan het mijne. Op de koop toe loopt ze zeer sterk in Evergem 1h31 (wel te korte afstand).

Absoluut niet gepiekt naar deze dag. Veel te veel kilometers tot en met maandag. Disndag gezwoegd om alles klaar te zetten gezien dit een JCA organisatie is. Woensdag ochtend nog van alles gedaan en dan naar start. Bij het opwarmen voelt de linker hamstring niet zo goed. Ik durf geen versnellingske doen toen andere Aalterse loper dit vroeg. Ondertussen Charlotte gevonden en samen naar de start. Ze zag iemand van haar Triathlon club die voor 1h30 zou gaan. Zou ze durven volgen? Ik durf niet. Ik kies voor 1h34, want had vorige woensdag nog gezegd dat de 1h30 van Ivan geen spek voor mijn bek was. Toch gaat Charlotte bij haar club genoot staan een tweetal rijtjes achter mij. De start wordt gegeven en we zijn weg. Eerste 400 en 800m op gevoel. En zie dat het tempo niet traag maar niet supper is. Denk al om het PR idee te laten varen. Maar loop toch verder. Zeker als ik zie dat Ivan zelfs nog achter mij zit. Hou deze even in de gaten. Maar als hij via de gaatjes naar de kop van een groep gekomen was, was hij weg. En ik kon niet aanpikken. Ging te snel. Maar logisch ook. Want hij liep voor de 1h30 en ik zou 1h34 lopen. Charlotte niet te zien. Phil ging meelopen, maar die liep ook al voor mij uit. Even niets van aantrekken en op eigen tempo concentreren. Ivan liep beetje per beetje uit, maar ik werd niet massaal voorbij gestoken. En daar was eerste bevoorrading al. Nam vooraan een beker water, kon er achteraan nog eentje pakken, en kon mijn bril aan Sonja afgeven voor bij de finish. Door deze korte hevige passage was ik versneld en liep vlak voor mij opnieuw Ivan. Zou ik durven? Toch keer proberen. Gaatje bleef gelijk. Toch tandje bij. Gaatje toe. We zien wel waar we uitkomen. Ivan merkte mij op, ah ben je hier terug. Zonder veel commentaar gewoon laten meedrijven. We liepen ondertussen met 3-tjes. Andere loper was ook uit Aalter en liep vorig jaar 1h34. Hij ging ook voor 1h30 merkte Ivan op. Ja, maar ik wel voor 1h34, en ben goe zot bezig. Wat gaat dat geven? 2° bevoorrading. Had ik niet van ver zien aankomen. Toch vlug die gel uithalen. Binnenslikken. Nog net een watertje mee. Niet 100% te vreden van deze bevoorrading, maar hier moeten we het mee doen. Ivan merkte op dat we direct 50 lopers zouden bij halen. Een juiste mentale boost op het juiste moment. Een grote groep achter gelaten. En nu haalden we ze nog steeds, wel maar druppelsgewijs, verder in. En vaak bekende lopers. Maar bekend in de zin van "die, daar kan ik niet aan tippen, die is veel sneller". En toch zag ik ze nu afzien, en mochten we ze één voor één achter laten. Ga ik dit kunnen blijven houden? Hoe gaat de wind zitten langs het andere kanaal? We haalden Dirk en Isabelle in. En even later ook Chris. Een grotere groep met heel wat JCA truitjes was gevormd. De brug overleven. Nee, lukt niet, moet gaatje laten in de bergop. Gelukkig heb ik een goede afdaling in de benen, en kan ik terug bijbenen. Wind schuin op kop. En ik nestel mij achter IVan en de 3° loper. Want de rest moest toch opnieuw gaatje laten. En daar was laatste bevoorrading al. Watertje, sportdrank. En terug verder. Rudy was ook aan het pacen en haalden we in. Een bekende pacer uit Evergem met zijn poulin konden we ook inhalen. En blijven aanpikken. Hansbeke brug. In de bergop terug moeilijk. Ivan merkte dit op en wachte mij op. In de bergop kon ik mede dankzij Ivan opnieuw aanpikken. Als we van de vaart weg draaiden zat wind plots pal op kop. Maar we kwamen al aan bordje 20. Ivan moedigde ons aan om nog 1km lang alles te geven en liet ons begaan. We persten er alles uit. Terwijl ik steeds in het zog gelopen had, haalde ik in de voorlaatste bocht toch mijn medeloper nog in. En perste er nog alles uit. In de laatste rechte lijn hoorde ik verschillende verbaasde JCA reacties dat ik daar al was. Recht door over de finish, recht tegen de commionet van de tijdsopname. En nu recupereren. Fantastische tijd, terug op een wolk. 1h30m19s en 14,02km/h. Wie dit voorspeld had, had ik nooit kunnen geloven. Maar het is gelukt.

128) Aanvallen

Had wat gepuzzeld met de planning. En had een gaatje gevonden voor een aanval op mijn marathon PR. Op 1/9 nog eens een lactaat test gedaan. En de resultaten waren hoop gevend, maar niet ideaal. Lactaat blijft lang laag wat aantoont dat de lange trage duurlopen aan het juiste tempo en hartslag gelopen worden. En ook hun beoogde effect hebben. Echter tussen 12 en 13km/h gaat het lactaat plots pijlsnel omhoog. Ook logisch als je weet dat ik nauwlijks (lees niets) van tempo en snelheidstrainingen doe. Basis is goed, voor een marathon in een tijd waar ik zelf nog niet durf van dromen. Maar dat is nu niet haalbaar wegens te weining snelheid. Vanaf 1/9 heb ik er dan toch maar wat opgenomen in de trainingen. Vooral blokken van 3 en zelfs 4km aan een tempo van boven de 13km/h. Ook eens een training van 16km lang aan 12km/h. De trainingen liepen zoals voorzien. De laatse week rusten. Enkel op maandag en vrijdag een rustig kort loopje. Op vrijdag met 3 keer een versnellingske er in.

Zaterdag vertrokken we met JCA naar Etten-Leur. Ook 3 van mijn kinderen waren mee op de uitstap. In La Trappe gestopt voor een stevige broodmaaltijd met heel veel rauwkost. Daarna naar Breda. Met de kids de winkelstraten afgeslenterd en nog wat schoenen, gsm bescherming enz gezocht. Hotel inchecken, bufetje achter de kiezen, en nog een bingo avond. Naar bed voor een uurtje extra rust want het winteruur werd ingezet. De volgende ochtend zelf de eitjes mogen bakken en voor de rest goed genoten van het hotel-ontbijt. De uitstap en het eten is niet ideaal. Maar de voorbereiding loopt tot hier zeker niet slecht.

In Etten-Leur eerst rustig meegelopen met Niall die de familieloop deed. Ondertussen waren Tadhg en Erin gestart aan hun 5K race. Als Erin bij de molen kwam en nog iets meer dan 1km te lopen had, heb ik meegelopen tot aan de kerk. Goede opwarming, en een steun voor mijn lopende meid. Zowel Tadhg als Erin liepen mooie tijden. Nu was het aan mij. Al goed opgewarmd, al stevig versnellingske in de benen. Aan de start van de marathon vele bekenden. Te veel om op te noemen. Maar in het startvak gekropen met Kevin die misschien wel zou proberen volgen. En met Robin Velghe die mij zou proberen hazen. Was eerste keer dat hij dit zou doen, en mijn JCA haasje was gekwetst gevallen. Ook Lydia kwam bij ons staan bij de start. Ze zou het echter wel wat rustiger doen gezien de gevoelige hamstring.

Ik zou starten aan 1m55 per 400m. Eerste 800 was iets te snel. Voor Kevin het signaal om toch te proberen tempo verder vast te houden en een mooie tijd na te streven. Ook iemand van Sodibru die eerst overwoog om met ons te starten, want wou zijn eerste lopen in 3h30 was sneller weg. Lydia was mee met ons. Maar als we tempo wat lieten zakken naar beoogde tempo was ook zij weg. Robin liep soms naast, soms voor mij. En een 4-tal lopers kwam in ons zog mee. Als het echt tegen wind werd vroeg ik Robin om mooi voor mij te komen lopen. Voor mij leek het alsof het tempo zakte. Maar als ik van achter hem kwam piepen, voelde dit toch opnieuw heel anders aan. Bij de bevoorrading nam Robin een extra beker water voor mij. Ik kon mij concentreren op telkens een eerste beker en afhankelijk van de afstand ook een gel. Halverwege zagen we Kevin, Sodibru-loper en Lydia die reeds de 2° ronde begonnen. Ook nog wat andere bekenden. Maar wij zaten nog altijd perfect op schema. Net na halfweg, door het enthousiaste publiek ging het even iets te hard. En opnieuw bij de molen voelde ik de eerste vermoeidheid. Tempo terug laten zakken en in het spoor van mijn luxe haasje ging het opnieuw voortreffelijk. Door even het tempo wat te laten stijgen waren de volgers plots verdwenen. Op eentje na. Maar deze had blijkbaar goeie benen en ging nog wat versnellen. En uit de achtergrond kwam Xavier terug. Iemand die normaal stukken sneller is dan mijzelf. Was zelf verbaasd mij daar aan te treffen. Maar bij een bevoorrading had hij opnieuw een gaatje en zagen we hem een hele tijd niet meer terug. Even verder kwam echter nog een bekende uit Oudenaarde terug bij ons treintje. Ook hij was verwonderd van mijn vorm en tempo. Plots hoorde ik hem vragen aan toeschouwers als deze daar woonden. En weg was hij en zagen we niet meer terug. (Op 11/11 zou ik horen dat hij een toilet bezoek moest maken en zo wat tijd verloor). Ondertussen kreeg ik het lastig. Maar Robin hield het tempo er perfect in. Ik concentreerde mij op zijn tred. Met een blik op de voeten gericht volgde ik zijn spoor. Tempo vast houden, de kilometers waren al aardig gevorderd. Een eerste plan om aan kilometer 30, als alles goed ging, nog wat te versnellen, was niet haalbaar. Vooraf had ik vooral schrik van de afstand tussen de laatste bevoorrading en de finish. Had graag nog een extra bevoorrading gehad. Maar robin had een gordel met 2 drinkpullen. Reeds in eerste ronde gevraagd om net voor de brug in de laatste ronde even wat drinken te kunnen krijgen. Dat plaatsje kwam al behoorlijk dicht bij. Net voorbij de laatste bevoorrading was er nog eens Xavier die terug kwam aanpikken. Meestel ging het omgekeerd. En zoals gewoonlijk in de 2° ronde veel lopers kunnen inhalen. Lydia, Kevin, Sodibru loper. En ook vele minder bekenden. Maar de brug, daar was ze dan. Net er voor nog een laatste bevoorrading. De brug op. En boven tempo de hoogte in. Robin verschoot even van de versnelling (zo zei hij achteraf). Ik moest hem aanmanen om plaats te maken en mij te laten passeren, want ging nu echt versnellen. Maar Robin versnelde ook en bleef voortreffelijk hazen. We gingen de laatste 2k alsmaar sneller. Ook de enige overgebleven en versnelde loper uit ons groepje uit de eerste ronde moest er aan geloven. Xavier was de enige die bleef aanpikken. Hij nam zelf af en toe de kop over en joeg het tempo nog verder de hoogte in. Nog de bocht naar de molen. In de eerste ronde kon je links over voetpad, wat we niet deden. Ik zei tegen Robin als dit mogelijk was, we dit nu wel zouden doen. Na de bocht wou Robin dit doen, ik volgde. Maar vanuit de seingevers werd geroepen dat het andere kant uit was. Bang voor een declassering liet ik dat plan varen en pakte toch de weidere bocht. We kwamen bij de molen. Nog iets meer dan 1km. Alles er uit persen. Ruim boven de 14km/h. Maar Xavier kregen we er niet af. Dat enen plaatsje ga ik niet prijs geven. Alles geven. Zelf boven de 15km/h. Daar is de finish. En gelukt. Maar liefts 9m54s van het pr. We kwamen uit op 3h20m46s. Genieten !!!

Met dank aan een pracht van een haas. Merci Robin.

127) Nog pace jobke

Na IFF was het nu in Brussel om doen. Geparkeerd juist voorbij de aankomst. En dan te voet naar de start. Onderweg al Kobe tegen gekomen en samen tot aan de jubelboog gestapt. Ondertussen nog bekende gezichten. Verzamelplaats voor de pacers bereikt en we kunnen ons klaar maken. Opnieuw voor de 4h. Niet zoals bij IFFM alleen, maar met mede-pacer Koenraad Coussée. We zouden iets sneller lopen in het begin om halfweg op de klimmetjes wat rustiger aan te kunnen doen.

Bij de start door de drukte al een beetje achter op het schema. Maar niet panikeren en rustig in tempo komen en verder doen. Door de tunnels was er niet veel tijd goed gemaakt. Ook daarna ging het nog lichtjes klimmend door de groene zone's van Brussel. Klim naar Watermaal-Bosvoorde. En dan komt een afdaling langs Koninginnendal. Beetje per beetje konden we onze tijd goed maken. En aan het tram museum gekomen hadden we een mooie groep met een voorsprong. Hier komt dan de eerste nog steeds rustige maar lange klim. Tempo laten zakken en Koenraad probeerde achteraan iedereen er bij te houden. Vooraan waren er enkele die het tempo niet lieten zakken en konden doorgaan op het tempo van voor de klim. Zowel vooraan als achteraan dunde de groep uit. Na de klim wat hergroeperen. En we waren opnieuw weg. Tot aan de vijver viel het nu goed mee. Rond de vijver, en dan volgt een korte maar pittige klim. Nu liep ik achteraan en moedigde iedereen aan om bij de groep te blijven. Maar ook daarna volgt een lange trage klim. Met veel moeite zo veel mogelijk lopers bij de groep gehouden. En dan aankondigen dat er nu een afdaling volgt. Deze die we in het heen gaan overwonnen hadden. En dan volgt enkel nog de Tervurenlaan. Met de reserve tijd die we hebben, kan iedereen die er nu nog bij is de beoogde sub 4h vast halen. In de afdaling de groep mooi samen houden. Vooral achteraan wat extra aanmoedigingen. Nu niet meer lossen, we zijn er bijna. De halve marathon komt er bij aan het tram museum. Daar een groep meisjes met een gehandicapt kind in een soort buggy. Ik mocht even een handje toesteken. Ze waren blij, namen er zelfs nog een fotootje van. Wij verder in ons tempo om onder de 4h te duiken. Maar voor de meisjes was dit iets te snel. Eentje kwam achter gehold om de buggy terug te vragen. Ze zouden het iets rustiger doen. Ondertussen waren we aan de beruchte Tervurenlaan begonnen. Gezien de marge die we hadden, tempo serieus aangepast. Was best ook. We pikten ook nog enkele lopers op die sneller gestart waren, en die maar al te graag aanpikten voor die sub 4h. Zo groeide ons groepje opnieuw wat aan. Nu volgde even wat afdaling. De Wetsstraat hadden velen niet meer op gerekend. Ook al kenden we die van net na de start. Blijkbaar voelde die nu toch net even anders aan. Maar dan komt het centrum en de menigte. De afdaling naar de markt. Over steken en nu naar de finish. We duiken effectief onder de 4 uur, en zo kregen we de traditionele bedankjes. Ballon weg gegeven voor een kindje. En vrij snel naar de wagen om nog naar een voetbal matchke te gaan kijken.

Opdracht volbracht, teller staat weer eentje hoger.

zondag, september 13, 2015

126) Pacing

Pacen. Voor zij die het nog niet kennen: Als pacer loop je zo constant mogelijk een gevraagde afstand in een gevraagde tijd. Andere deelnemers die graag in die tijd willen finishen kunnen volgen, moeten niet constant naar horloge kijken, worden bijgestaan met tips & tricks, met wat amusement onderhouden, enz enz

Steeds leuk om te doen, want je loopt in een aangenaam tempo. En je krijgt meestal ook veel dankbaarheid voor terug. Vandaag mocht ik nog eens de groep van 4h00 begeleiden. Met 2 oranje ballonnetjes aan mij vastgeknoopt en een shirt met naam en beoogde eindtijd er op konden we starten. Prachtig weertje. Niet te warm, niet te veel wind en droog. Bij de start geen matten voor tijdsregistratie. Bedoeling was dat we liepen om de beoogde tijd als brutto tijd te halen. Vlak na de start is er bij IFFM een versmalling waardoor het gaat opstroppen. Maar er resten nog genoeg kilometers om dat terug goed te maken. 1° kilometer hierdoor één minuut te traag. En de pacer van 4h15 in mijn rug die vraagt om wat vaart te maken. Maar vanaf dan is er voldoende ruimte en we komen in het juiste tempo. Enkele secondjes per kilometers gaan we er nu telkens afknabbelen. Eenmaal in het juiste tempo eens een "goeie morgen" gezegd aan de groep. En er was nog zuurstof genoeg om er eentje terug te zeggen. Was ook nog maar net gestart he. Aangekondigd dat we één minuutje achter zaten, dat heel rustig gaan inhalen en zo vlak mogelijk om in bruto tijd van 3h59 te proberen finishen. Na enkele kilometers halen we Leo Pardaans in. Leo aan de groep voorgesteld en hij kreeg spontaan een applaus van de groep. Elke 5km meegedeeld hoe we stonden tov de vooropgestelde tijd. Na 5 en 10km was dat nog steeds een slinkende achterstand. Een juffrouw had het niet zo voor in groep te lopen en wou iets sneller in haar eigen tempo gaan lopen. Ok, tot straks. Werd ge-interpreteerd alsof we ze wel weer zouden inlopen. Dus snel aan toegevoegd "aan de aankomst he". Een pak kilometers verder had die zelfde dame nood aan een sanitaire stop. Ik zag ze in de verte naar de zijkant gaan. Eenmaal aan de bewuste bomen/struiken gekomen zat ze weinig verschuild haar boodschap te doen. Even geroepen dat ze dat ook in haar eigen tempo mocht doen en niet moest opjagen. Ambiance in de groep natuurlijk. Kilometer 15 hadden we ondertussen een 10-tal seconden voorsprong genomen. En daar was onze juffrouw weer. Even gecheckt maar ze bevestigde dat alles ok was en stak ook de duim omhoog. Toch merkte een plezante medeloper op, dat er nog iets aan de benen was blijven hangen. En zo hadden we alweer ons pleziertje. Ietsje verder, de helft afgewerkt en we hadden 2 minuutjes voorsprong. Ik probeerde het tempo een heel klein beetje te laten zakken. En de voorsprong bleef nu tussen de 2 à 3min. We bekeken al lopend de dodengang. En even verder op ook de Yzertoren. AVV-VVK kent iedereen en hadden we ook vanop enige afstand al kunnen lezen. Nu vlak bij konden we ook de oude toren zien en de tekst "Hier liggen hun lijken als zaden in 't zand. Hoop op den oogst o Vlaanderen land." lezen. En nadien nog eens herhalen voor de groep. Onze Vlaams gevoel en literatuur beetje hoog houden. Bij de overgang van de Yzer naar de Ieperlee was er een volgende bevoorrading. Enkel links. Ik kondigde dit aan, ging achter de tafel om en nam een 3-tal flesjes mee. Zo was iedereen in de groep goed voorzien. Wel was de groep in 2 gesplitst. Ik zette mij op kop van deel 2 en het gaatje werd langzaam dicht gelopen. Terug op kop van de volledige groep en we waren weer vertrokken met de bende. De mensen wat opporren om te applaudiseren. Er was een dame in de groep met heel wat reserve. Die op kilometer 30 aangezet tot een kleine versnelling, dit zou echt wel lukken. Nog even gevraagd als er nog waren met veel reserve. Maar de rest bleef liever gewoon in de groep. Achteraf kwam haar man nog bedanken, ze liep haar 1° marathon in 3h50. Nu begon het oppeppen. Ik weet dat het nu lastig is, maar is voor iedereen zo. Even vastbijten. De laatste kilometers zijn genieten en glorie. Komaan he. De brug over de Ieperlee nemen we rustig. De rest van de tijd laten we deze links liggen. Bij de bevoorrading opnieuw splitsing van de groep. Het eerste 10-tal heeft geen probleem en laat ik hun ding doen. Een 6-tal neem ik op sleeptouw. Hier zal het moeilijker worden, hebben ze ondersteuning nodig. Een van hen was trouwens een dame die vooraf nog eens was komen bedanken voor de pace job vorig jaar in Brussel. We waren nog altijd niet vertraagd en hadden nog steeds 2 à 3min voorsprong. Nog 9 minuten te gaan en ik moest het tempo laten zakken en tijd prijs geven om het 6-tal zamen te houden. Nu waren steeds aanmoedigingen nodig. Tanden bijten. Nog maar klein stukje, we hebben nog wat overschot. We gaan onder die 4h. Ondertussen kwamen we ook in de zone waar we lopers inhalen die met een extra aanmoediging kunnen aanpikken en ook nog net onder de 4h duiken. Nog maar 2km. Voldoende ruimte om het tempo nog verder te laten zakken. De lopers in de buurt zijn nu allen puur op karakter aan het lopen. Eentje werd 2 weken geleden 70 jaar, en loopt binnen 2 weken ook nog Berlijn. Een Engelsman is er de laatste 4 jaar niet meer in geslaagd nog onder de 4h te komen. Maar nu laten we dit niet meer schieten. Heel wat lopers uit de groep zitten voor en finishen mooi en ruim onder de 4h. Zelf zit ik in de omgeving van nog enkele lopers die finishen in 3h58 of 3h59. Opdracht geslaagd. Na de finish zoals gewoonlijk veel maal bedankt, veel tevreden gezichten. Die soms wel wat pijn verbijten. En even later gingen de hemelsluizen open. Net op tijd binnen dus. Een mooie marathon er bij op het lijstje.