dinsdag, mei 17, 2022

172 6 uur van Hamme (Endurance day)

Ik ken Kevin en de Endurance day al van voor de eerste editie. Was er al eens seingever, en hebben er ook al 2 keer de tijdsregistratie gedaan voor de 100km. Vandaag was er de 6 uur van Hamme. Na de zwaar uitgevallen laatste marathon gans de week gewacht hoe het lichaam zou reageren. Hoe zwaar de Ardense teambuilding zou zijn op vrijdag. Maar vrijdagavond en al zeker zaterdagochtend was ik opnieuw strijdvaardig. Gaan voor de 50km.
Toegekomen in Hamme waren er verschillende lopers die opzagen tegen het warme weer. Er zou geen schaduw op het parcours van 1,4km zijn. Wel een stukje grint. Start was dan ook nog eens om 11h wat op een warme dag aan de late kant is. Van de warmte trok ik mij niets aan. Starte rustig als laatste. Eerst stukje grint dat nog behoorlijk lang uitviel. Vervolgens een macadam fietspad dat al de nodige scheuren kende en kort na het grint ook een vervelend knikje van wel 2 volle meters lang. Daarna kwamen we op een beter fietspad. Het volledige parcours te midden van de natuur tussen de vogels die er gans de dag vrolijk op los floten. Nog in de eerste ronde kwam ik bij Luc Maes. Hij wist mij te vertellen dat het vandaag niet ging. Zal wel goed komen en ik liep verder. Ondanks dat ik als laatste startte was het tempo net iets hoger dan ik voor ogen had, maar het liep goed. De auto stond enkele 100-en meters van het parcours en ik had nood aan extra vaseline om schuurplekken te voorkomen. Extra meters die jammer genoeg niet mee tellen. Maar we waren half weg en het liep nog vlot. Met klein beetje extra inspanning het 4° uur in en ik begon mij te ontdubbelen. Zag bij de registratie tafel een opgever. Haalde Vincent in waardoor ik reeds 3 lopers achter mij kon laten. De knie voelde niet zoals ik het wou, de benen werden zwaarder en zwaarder. Na 4h zag ik dat er tijd genoeg was om uit te wandelen en toch mooi boven de marathon afstand uit te komen. We maakten er een zonnige zaterdag namiddag wandeling van. Nog een toilet bezoek. Toen ik uit de dixit kwam blokeerde het lichaam volledig. Stuk gewandeld dat meer trekkebenen en manken was. Gelukkig kwam het beetje per beetje toch weer los. Niet dat ik terug vlot ging lopen. Maar het wandelen en lopen afwisselen om de 6 uur vol te maken lukte wel. Kevin kondigde aan dat ik met één ronde extra maar liefst 3 plaatsen in het klassement zou winnen. Als die er op zat bleek dat ik veel te snel was en tijd had voor nog een ronde. Deze rustig afgewerkt zodat ik niet te veel voor de 6h aan de 0-lijn passeer. Zo kan ik nog klein beetje restmeters toevoegen zonder al te lang te moeten wachten op de opmeting. Klus geklaard met 48km343m. Op de Garmin staan er wat meer, maar daar zit het lopen naar de auto en toilet voor iets tussen. En het waren er nog altijd geen 50 (49,36 voor juist te zijn) zoals ik vooropgesteld had. 
Nu recupereren en kijken als we er volgende week nog ééntje kunnen bij doen. Daarna gaan we wel wat rustiger aan tot de BYU.

171 Omloop van het Meetjesland

De vorige marathon is nog maar een week geleden. Maar ik ben lid van de Krekenlopers die de marathon organiseren. Bovendien zou het goeie training zijn richting BYU. Veel heeft een marathonloper niet nodig om overtuigd te worden.
Parcours is blijkbaar gewijzigd ten op zichte van mijn vorige deelname. Toen nog één grote ronde, nu 2 keer halve marathon ronde. Na een kilometer mochten we al een onverharde strook langs het Leopoldskanaal overwinnen. Helemaal achteraan gestart maar liet al vlug Jessie achter mij om mee te lopen met Christiaan die een halve liep. Een man met massa's ervaring die heel goed vast tempo kan lopen. De ideale haas voor de eerste ronde. Na de eerste bevoorrading klein knikje in de weg naar de dijk langs het Leopoldskanaal. De volgende ronde gaan we dit pas echt voelen. En opnieuw een strook onverhard. Het parcours loopt verder door de rustige polders. We mogen nog eens klein knikje op en langs het kanaal maar nu wel verhard. De volgende bevoorradingen hebben ook cola en banaan. Ik voel dat ik de laatste dagen iets te veel van het lichaam vroeg door weinig koolhydraten te eten en moet nu aanvullen. Vandaag loopt Jessie zo sterk dat ze nog voor het einde van de eerste ronde komt aansluiten. Ze neemt minder tijd bij de bevoorrading en is voor mij weg. De fietsbegeleider voor de laatste marathonloper stopt na één ronde en wordt vervangen door de wagen die de bepijling direct weg haalt. Ik wordt achtervolgd. Na het eerste stukje onverhard haal ik 2 jonge kerels in. Eentje had mij vooraf gezegd dat het zijn eerste marathon was. En in de eerste 5km van de tweede ronde gaat het al zeer moeizaam. Ik moedig ze nog aan, maar later worden ze uit wedstrijd genomen wegens buiten tijd. Ik ga rustig verder en kan terug bij Jessie komen. Bij de eerste bevoorrading rond 26km krijgt ze het moeilijk zegt ze, en moet klein gaatje laten vallen. Spoorde haar nog aan om door te zetten, is voor iedereen moeilijk nu. Zelf kreeg ik het ook moeilijk. Banaan cola en gellekes die ik nam konden niet volstaan. Maar ik zette door. Jessie komt terug bij mij. Ook de bezemwagen. Waar zijn die 2 jonge gasten? Dan kwamen we te weten dat ze uit koers genomen waren. Tussen 31 en 36 zien we plots vlak voor ons nog een marathon loper. Verwondert dat er zo dicht voor ons nog eentje liep gaan we er stapsgewijs naar toe. Het duurt nog een hele tijd maar bij de laatste bevoorrading op 36km waren we er. Jessie heeft een hele goeie dag en loopt lichtjes voorop. Ik neem een plaspauze maar kan opnieuw tot bij de andere loper geraken die aan de kant staat te stretchen. Ik moedig hem aan om terug te lopen. Hij zet terug aan en kan niet mee. En dan breekt dat mentale veertje. Met de uitvlucht dat we te weinig aten de dagen voordien en dat we het lichaam, de knieën, achilles en andere gewrichten niet mogen overbelasten. Ga in de laatste kilometers heel wat stukken beginnen wandelen. Maar we zetten door en kunnen finishen in 4h46m02s. Het gevoel was minder euforisch dan de week hiervoor. Maar is er toch maar weer eentje bijgekomen op onze palmares.

170 Schuppeboer marathon


2 weken na Slovenië liep ik een halve marathon (5 kerkenloop) en voelde goed. Bart VDW organiseert de volgende week een marathon in Drongen. Kleinschalig, zeer schappelijk inschrijfprijs, Heidi kan er 11km lopen, dus we gaan er voor.
Rondje van 10,65km of na 4 rondjes iets meer dan een marathon. Stiekem eens gekeken welke snelheid ik nodig had om 1h10 per rondje te lopen en we waren vertrokken. Mooi rondje in Drongen met heel wat stukken langs de Leie. Bevoorrading stond voor de finishboog waardoor ik eerste ronde afklokte op 1h10. Perfect op schema en de 2° ronde liep ook goed. Eens gek doen met een verloren gelopen Nans en kon 1h09 laten optekenen. Toen hing het iets moeizamer maar Koen wachte op mij want alleen 5 stappen voor lopen vond hij ook maar stom. Het voelde alsof hij mij er zo kon aflopen, maar gezellig rondje in 1h10. Koen nam iets meer tijd bij de bevoorrading. Maar aan de tunnel onder de spoorweg had hij mij nog steeds niet ingehaald. Ik keek even achterom maar niets te zien. Zou hij gestopt zijn? Ik liep mijn tempo zo goed en zo kwaad het kon door. Kon Vincent en zijn Franse marathonvriend nog inhalen. En kon opnieuw in 1h09 afklokken. Eindtijd 4h37m52s. Zeer voldaan met marathon 170.

donderdag, april 28, 2022

169 Istrski Marathon


Klaar voor de start

Een marathon of ultra met vakantie er bij. Het was reeds geleden van April '19. Toen liep ik samen met Heidi de 60 van Texel. Ondertussen zijn we een Achillespees operatie verder en hebben we een corona periode overwonnen. Tijd om er nog eens op uit te trekken.

Passende datum geprikt. Marathon gezocht en gevonden. Istrian Marathon in Koper en vakantie in Slovenië werden voorzien. De voorbereiding van de vakantie liep vlot. Veel te doen in Slovenië voor wie graag loopt, wandelt, dorpjes en steden bezoekt. De voorbereiding voor de marathon iets minder. Toch een aantal keer 30 gedaan, maar nadien blijft er toch steeds wat last aan de enkel/achilles. Woensdag voor de marathon nog een laatste loopje en voel ik iets in mijn lies. Uitgestapt ipv gelopen. Stil zitten op vakantiedagen lukt ook al niet. Zo hebben we voor de start al een stevige grotwandeling gedaan, manege afgewandeld en de kust verkend.

Starten doen we in Ankaran. Klein dorpje vlak bij de Italiaanse grens. Autovrije wegen en al snel via wandel/fietspad langs de kust. Wel met zicht op de haven van Koper. We liepen helemaal achteraan bij een dame die haar eerste marathon liep en werden na ruim 5km ingehaald door de snelste 10km lopers. In Koper centrum mochten zij finishen en mochten wij nog een lusje extra lopen. We kwamen nu op een heel mooi wandel en fietspad langs de kust richting Izola. Rustig tempo lopen in het zonnetje, helder blauwe zee en de halve marathon lopers kwamen ons tegemoet met regelmatig aanmoedigingen. Meer moest dat niet zijn. We liepen Izola binnen en kregen eerste keer een stevige klim van een 100 tal meters. Direct terug de dijk op waar een leuk vakantiesfeertje hangde met het zalige zonnetje. De haven liepen we volledig door en volgden verder de kustlijn. Voor een vakantieresort met glijbanen trokken we land in waarts. Gedaan met het vlakke parcours op zeespiegel niveau. Nu ging het regelmatig op en neer. Soms zelfs redelijk stevig zodat er zeker ook wandelmeters bij kwamen. Het verste punt van de route was het natuurreservaat en zoutpannen van Strunjan. We liepen eerst rond de zoutpannen en gingen er dan door. Aan een brugje met trapjes werden we aangemoedigd door enkele locals in traditionele klederdracht. Na een fotoshoot klommen we het brugje over en mochten we de zelfde golvende weg terug keren. Het was ondertussen middag geworden en land in waarts tussen het groen kregen we lekker warm. Afkoelen mochten we in een tunnelpassage onder de berg door. Gelukkig (zowel voor de schaduw als de hoogtemeters). Ondertussen had Heidi een dixit opgezocht en ging ik de laatste 13,5km alleen door. In Izola kwamen we terug op het mooie fiets en wandelpad nu richting Koper. Eén kilometer voor het einde zat een drummer die nog eens alle energie samen raapte om een extra drum solo te geven bij mijn passage. Mijn gewuif kon hij duidelijk apprecieren. Zelf ook de energie gezocht om langs de wandeldijk van de yachthaven van Koper te finishen. Na een kort interview bij de speaker nog een 500m terug gelopen om Heidi te vergezellen met haar finish.

Al bij al goed verlopen. Tevreden met een tijd van 4h46m52s. Zonder fotoreportage zat sub 4h45 er zeker in. We kunnen weer verder werken naar een volgende toe.






vrijdag, oktober 22, 2021

168: Pereboomse Krekentrail

Vorige week nog eens deelgenomen aan een 6 uur. 50km gelopen, was ruim 2 jaar geleden dat er nog marathon of ultra bij kwam. En viel goed mee. Deze week op zondag was er de trail van joggingclub Moerbeke. Eentje dat al langer op het verlanglijstje stond.

Behoorlijk wat regen voor de start. Ook bij de start nog regen. Eenmaal vertrokken valt dat eigenlijk nog wel mee. Het parcours was andere koek. Start ten noorden van de E34. We trokken nog meer noordwaarts. Het duurde niet lang of we waren in Nederland. Leuke bospaden, die in het begin zelfs goed beloopbaar waren. Maar een paar kilometers verder zagen we de gevolgen van de regenbuien die we de voorbije periode te verwerken kregen. Nu ploeteren door modder en plassen. Na een kilometer of 10 kwamen we (samen met Linda) in Koewacht op de GR5A bij Fort Nicolaas. Daar was de eerste bevoorrading. Na de bevoorrading de verhoging van de "Spaanse linie" op. Kwamen we vervolgens bij fort Livinus en Fort Sint Jakob. Die laatste mochten we rondje rond lopen om opnieuw in een zeer drassig gebied te komen. In het stuk dat volgde kwamen we een 3-tal keer op een plaats waar je heen en terug liep. Daar kan je, al dan niet gewild, een stukje afsnoeren. Nooit ideaal zo'n parcours. We (deze keer samen met An) opnieuw aan de zelfde bevoorrading. De loopster die na ons liep was daar al weer vertrokken. Parcours is dus niet ideaal. Het zelfde rondje mochten we nog eens doen. En ik voelde dat het al zwaarder werd. Net voor An kwam ik terug aan de bevoorrading met 31 kilometers op de teller. Allemaal gelopen in een zware moeilijke ondergrond. Duidelijk stap voorwaarts in vergelijking met de vorige week. Snel weer weg voor het vervolg, want ik voelde dat het niet lang meer ging duren alvorens het wandelkilometers werden. Nog een stukje gelopen langs de grote kreek. Nu was ik op de terug weg. Maar het onverharde werd te lastig en moest ik nu wandelen. Op het verharde probeerde ik nog wel te lopen. An kwam terug en haalde mij opnieuw in. Beetje per beetje zag ik ze weg rennen. Het laatste bosje had zelfs nog een grachtje waar we over moesten. Niet zo moeilijk, maar als je uitgeput bent .... Ik moest denken aan de Bostrails Aalter. Wat deed ik de mensen daar vroeger aan met een veel moeilijker grachtje op het einde van het parcours. Maar goed, alle moed samen geraapt, er over heen. Onverhard wandelen, verhard lopen. En zo kwam ik terug bij de finish na 5h27m41s. Er waren douches ge-installeerd in een tent. Mooi meegenomen. Enkel jammer dat bij reeds bij de 2° keer de bevoorrading geen isotone drank meer had. Maar er was wel nog cola.

We blijven het rustig aan doen. Maar kijken al uit naar meer.

zondag, september 26, 2021

167: 6 uur van Haarlemmermeer

Mei'19 liep ik mijn laatste marathon. Daarna volgde kine, sportarts, scopie-operatie, shockwave en uiteindelijk een achillespees operatie. Bij de heropbouw rib gekneusd, een operatie wegens navelbreuk en nog eens een gekneusde rib. Langzaam maar zeker keren we terug. De hiel is zeker niet 100% pijn vrij. Maar het lopen is weer mogelijk.

Met een 6 uur bouw je wat veiligheid in. Geen tijdsdruk. 6 uur op het parcours blijven en we zien wel waar we qua afstand uitkomen. Heidi had een 3u training nodig als voorbereiding op Rotterdam. Vond ik wel een 6 uur, waar je ook een 3 uur kon lopen zeker. Was wel in Hoofddorp, deelgemeente van Haarlemermeer, en 2h30 rijden enkele reis. Maar kon Heidi makkelijk overtuigen. 6h20 afgesproken met Jan en Thierry en zouden met 4 naar de 6 uur van Haarlemermeer gaan. Zelf had ik die al eens gelopen als die op het Floriade terein was. Nu was het bij de atletiekpiste. Omdat die nog heraangelegd werd moest men het parcours aanpassen van een 1888m rondje naar eentje van iets meer dan 1300m.

Om 10h werd de start gegeven en ik starte met een stukje wandelen. Parcours liep over betegelde voetpaden die niet altijd even waterpas lagen. Langs een grotere weg stond een wagen op het voetpad geparkeerd zodat we elke ronde van het voetpad op het fietspad moesten, en er vervolgens weer op om even verder rechts af te slaan op een schelpenpad. Brugje over. En op het einde van het pad nog eens rechts, stukje in het gras om het autoverkeer niet te storen. Op het volgende kruispunt mochten we dan terug de graskant af. Behoorlijk hoge treede naar de lager gelegen weg. Vrijwilligers regelden heel goed het verkeer voor ons. Dat wel, maar het rondje was al van de eerste ronde niet mijn favoriet. Kwam bij Albert, hij wandelde ook van bij begin. Knieproblemen maakten van hem een wandelaar ipv loper. Maar hij doet nog steeds marathons, en verzameld zo landen. Zit al boven de 40 en volgende week komt Hongarije bij in het lijstje met de marathon van Boedapest. Ik liep net boven de 9km/h. Lang als voorlaatste. Kwam Marc tegen. Veel te hoge hartslag, het liep niet zo goed, hij zou vroeg uitstappen. Praatje met Eric. Er zijn toch mooie shirts in de wereld hè (hij droeg er eentje van de 24h van Aalter uit 2016). Hij is terug aan het opbouwen en zou na 1/2 marathon stoppen zei hij reeds vooraf. Joeri was snel gestart, maar moest zijn tempo laten zakken en zou na marathon uitstappen. Dat was ook mijn doel, maar dan wel rustig verder doen en zien wat er nog kon bijkomen. Tijdens een wandelingetje vroeg Renée als ik al een probleem had misschien. Nee hoor, even een zelf gebakken pannekoekje opeten, en terug verder. Behalve die "lunch" kon ik blijven lopen aan een zelfde tempo tot mijn Garmin 30km aangaf. Was wel op de tanden bijten, maar beloonde mezelf met anderhalve ronde wandelen. Vanaf dan was de tacktiek lopen op het verharde tot bij het schelpenpad. Dan wandelen tot aan de finish, voorbij de bevoorrading en na het oversteken van de straat zette ik terug aan in een lichte looppas. Zo konden we nog een praatje slaan met Lydia, die blij was met 50km want een rechtzetting van de Run van enkele weken geleden. Stukje met Jan tot hij aan zijn marathon kwam. Even gerekend, met het huidige tempo zullen nog 2 rondes net niet lukken. Toen kwam Bob voorbij aan een verrassend hoog tempo. Hij was aan zijn eindsprint begonnen. Maar als ik mij niet vergis zit hij in de zelfde ronde als mij. Verhoog ook het tempo maar krijg het gaatje absoluut niet meer dicht. Aan de tijdsregistratie bevestigd het scherm dat ik inderdaad in de zelfde ronde zit. En is nog ongeveer 10 minuten. Op de tanden bijten en blijven volgen, hopen dat hij stil valt. Achter de hoek, jawel hij wandelt. Ik kom dichter, maar Bob zet terug aan en loopt ietsie pietsie sneller dan mij. Misschien valt hij terug stil aan de meet, blijven volgen. Aan de tijdsmeting hebben we nog ongeveer 90 seconden. Bob valt stil, ik ga er over en blijf lopen zodat hij mij toch zeker niet meer zou inhalen. Hierdoor komt mijn afstand volgens de organisatie toch boven de 50km uit (iets wat ik al lang als onhaalbaar had gedacht). 

Na de douche de prijsuitreiking met bekendmaking uitslag. De uitslag houdt rekening met geslacht en leeftijd en zorgt zo voor een correctie. Gevolg was plots de voorlaatste. Puur op afstand was ik van de 18 sololopers nogthans de 10° geworden. Maar wat echt telt ... Sedert mei'19 terug een ultra er bij. En die 50km194m daar had ik echt niet op gerekend. Omdat de volgende dag de pijn aan de hiel best wel mee valt, kunnen we alweer vooruit kijken. Wat zouden we denken van de Krekentrail die volgende week georganiseerd wordt door joggingclub Wachtebeke?

zondag, oktober 01, 2017

Spartathlon

De voorbereiding verliep vrij goed. Een groot stuk dankzij Heidi, wat mij extra kilometers opleverde. De zwaarste week van 238km toonde aan dat mijn lichaam op het einde was en de 2 volgende weken werd de +200 bijgestuurd naar +150 en +160km. Het cijfertje van het aftellen zakte verder en gaf al wat stress.

De rust was wel gekomen, de leegte werd opgevuld met de eigen organisaties. Zo vloog de tijd voorbij. En dag voor het vertrek was ik nog bezig met voedingsschema op te stellen en spiekbriefjes voor de checkpoints te maken. Valies klaar steken, en de stress neemt weer wat toe.

De volgende dag de trein op. Opnieuw een mijlpaal wat het stress-niveau wat doet stijgen. Maar de rust kwam toch terug. Tot na het "laatste avondmaal". Toen kriebelde de buik, diverse toiletbezoeken, en een ganse avond woelen. Iets na 22h30 toch in slaap gesukkeld en aan een stuk doorgeslapen tot 3h30. Naar toilet geweest, gedacht nu lig ik wakker, maar toch direct terug ingedommeld en tot de wekker door geslapen.

Ontbijt, Gerda gevraagd om kine-tape te leggen. Want op donderdag avond begon ik te twijfelen aan mijn rechter hamstring. Nog vlug naar groot toilet en de bus op. Samen met Steven die stil was en Kristof die behoorlijk streste. Binnen in zei er bij mij ook een stemmetje "Wat heb jij in godsnaam in uw hoofd gekregen". Bij de start nog een groepsfoto. En met nog een minuut of 10 te gaan stelde ik mij op in het pak bij Mr Spartathlon Luc Dejaeger-Braet. Zijn gekende tacktiek zou ik copy pasten tot ook de mijne.

Het was een zeer frise dag naar Griekse normen. En Luc startte iets sneller dan gewoonlijk. Kilometer één viel nog mee, twee was nog sneller. Dacht toen al, is dat hier het bewuste trage tempo van Luc? Hij merkte zelf op dat km 2 vrij snel was, maar was bergaf hè. Ik volgde braaf de meester. Hij liet het tempo wel wat zakken. We deden een plas pauze. En liepen als allerlaatste met de wagen achter ons. Net voor CP4 alweer plas pauze. Liep daardoor alleen en even verder werd ik bijna door een onoplettende Griekse chaufeur omver gereden. Hij was zelf ook geschrokken. Luc had gewacht en wij weer verder. Maar een eindje verder liet ik Luc toch gaan want vond zijn tempo net iets te hoog. Doordat ook Luc nog een sanitaire stop deed kwam hij plots vanuit de achtergrond terug. Even over het tempo gehad. En Luc was weg op het zijne, ik op het mijne. Op kilometer 30 eerste paniek aanval en zin om op te geven. Mijn spiekbriefjes waren niet geplastificeerd en door het zweet scheurde mijn briefje en waaide het deel dat ik nog nodig had weg. Wist niet meer wat de sluitingstijden van de CP's waren. Maar in het laatste stuk naar CP11, marathon punt stelden 2 andere lopers mij gerust. 4h45 was de tijd en gingen we halen. Heidi was mijn 1 persoons crew, maar kon wel wat rekenen op hulp van de andere aanwezige Belgen. En zo werd ik goed bediend met oa een geplatificeerd briefje met tussentijden (doorschijnende lakjes zijn goud waard). Er wordt over de Spartathlon altijd gezegd dat het door de strenge tijdslimieten zijn op de marathon en op kilometer 80 dat er zich veel kapot lopen en daardoor moeten opgeven. Dus belangrijk spiekbriefje en ik van CP naar CP telkens op de limiet. Mijn tijd variëerde van 2 tot max 5 min voor sluitingstijd. Dit frustreerde mij enorm, en vond dat ik hierdoor ook net iets te diep moest gaan. Maar vanaf CP19 was dit opgelost en liep ik uit. Het klopt dus niet dat de limiet tot 80km streng is. Maar wel tot km 65,1. Van daar af krijg je meer tijd. En de extra minuutjes kwamen er slechts bij montjesmaat bij. Maar die had ik toch al. Op kilometer 80 of 2° groote CP (22) gaf mij dit een goed gevoel en kon ik al eens een schreeuwke maken. "Yes". Crew naar oud Corinthie gestuurd om te eten, vaseline en appel te kopen. Greet haalde haar beste Grieks boven om voor extra vaseline te zorgen (ondanks dat ik op iedere grote post veelvuldig liet smeren heb ik toch schuurplekken). Heidi verraste mij met een frissel echte cola (de organisatie gebruikt lauwe pepsi). En we waren weer weg. In het volgende stuk is het typisch dat de kinderen om handtekeningen vragen van de deelnemers. Ik deelde er ook een 3-tal uit. Dit maakte mij dan reeds zo fier dat ik er emotioneel van werd. Je bent daar iets voorbij 100km en komt op de 4° grote post. Ik kwam bij Heidi en begon te huilen. "Wat is er moatje". "Ik ben zo blij." Opnieuw verraste ze mij. Ze had in een plaatselijk winkeltje een vers vanillepuding en rijstpapje gekocht. Dit smaakte zo lekker. De bevoorrading van de organisatie was wel in orde, maar voor mij te "droog". Chips, zoutkoekjes, gewone koekjes, ... Op kilometer 100 is het ook de moment om de nacht in te gaan. Lange broek, sleeves en koplampje maakten mij klaar en we waren weer weg. Hier begint ook het eerste echt zware stuk. De klim naar Nemea. Tegelijk ook een verademing. Want vanaf hier mag er gewandeld worden. Toch af en toe als het serieus stijgt. De klimmen waren misschien wel zwaar, maar toch was ik blij te kunnen wandelen. Nemea ben je halfweg. Jan Vandendriesche tegen gekomen die mij aanmoedigde door te zeggen dat ik goed bezig was. Na Nemea komt er behoorlijk wat afdaling. Maar ook de "hel". Daarom had ik in Nemea mijn koplamp gewisseld voor een extra straffe. Een stukje van ruim 3km grintweg met grote putten en grote stenen. Maar als je voldoende in het midden loopt is het toch kleine kiezel en dit viel uiteindelijk veel beter mee dan ik verwacht had. Als ik er de vorige jaren met de auto door reed, leek dit slechter. Net voor de volgende grote post haalde ik Alex in. Terug de iets mindere koplamp, Wat zou ik doen met de handschoenen? Goeden tip van Jef, steek ze voorlopig in uw broek. Maar had zelfs een regen jasje aan met zakken waar ik ze kon in steken. En dan begint de klim naar de Sangas. Gelukkig was mijn voorsprong gegroeid naar iets meer dan een uur. Want ik ben echt geen klimmer. En op de klim naar de top moest ik toch wel wat prijs geven. Voor de start van de pas krijg ik een soepje van de organisatie, dit smaakte mij opnieuw enorm. En in de regen de we ondertussen over ons kregen was dit een lekker opwarmertje. Terug strafste koplamp op, want nu komt de beruchte Sangaspas. In 2015 deed ik deze zonder kilometers in de benen, bij klaar lichte dag. En zei toen dat deze wel meeviel als je al een paar keer gaan trailen was in de Ardennen. Nu na 159 kilometer, in de nacht en natgeregend was dit toch iets anders. De stenen zijn hier heel wat groter dan in de "hel". En de voetjes hadden net na de tenen al blaren (gelukkig heb ik daar ook veel eelt) en dit voelde niet echt aangenaam. Boven was het koud en winderig. Maar blij dat ik zo ver was. Vaak wordt gezegd wie over de Sangas geraakt, finisht. Maar ook de afdaling viel mij zwaar tegen. De voorsprong op closing time was zeker meer dan 30 minuten terug gelopen. Maar in het vervolg kon ik al snel terug uitlopen. Volgende grote post was Nestani. Was daar net voor 7h. Nieuw PR op de 24h. Ja ik was daar echt mee bezig. 171,5. En dus ook het langste dat ik ooit aan één stuk gelopen had. Het geloof om te finishen was er. Het zou ook licht gaan worden, en keek daar naar uit. Maar in het volgende stuk begon ik te duizelen. Niet tijdens het lopen, wel tijdens het wandelen. Vorig jaar zag ik dit gebeuren met Steven aan kilometer 210. Daarom zat er nu voldoende electroliet in mijn voedingsschema. Daar kon het dus niet aan liggen. Maar volgens mij de vermoeidheid. Ook in Nestani had ik om die reden reeds om een dokter gevraagd. Maar omdat mijn crew (daar aangevuld met Jef, Greet en Willem) mij niet begrepen werd er niet op ingegaan. Op de volgende grote post vroeg ik terug een dokter. Deze zei je hebt meer dan half uur voor, rust 10 minuten. Ben op een slaapmatje gaan liggen en ze legden dingen op mij om mij warm te houden. Willem merkte op dat al mijn kleding nat was. En heb dan ook nog alles gewisseld. Van onderbroek over kousen tot T-shirt, echt alles. Goede tip trouwens van Willem, want voelde terug aangenamer. En het kopje was terug frisser. Was nu wel mijn voorsprong terug kwijt en had maar een 5-tal miuutjes reserve. De limieten liggen hier echter voldoende ruim en kon vrij snel opnieuw uitlopen tot een 30-tal minuten voor sluitingstijd. De bakker die op de volgende grootte post steeds voor bevoorrading van de crew zorgt, rook wel lekker, maar had er toch geen zin in. Maar stak in mijn kop dat ik hier weldra op de weg naar Sparta kwam. Dat viel even tegen. Want er zitten toch nog heel wat kleine weggetjes tussen alvorens we op die grote baan komen. En die grote baan op zich was direct ook weer een domper. Want vooral het eerste stuk is heel stijl. Maar het is nu minder dan een marathon. En om mijn tijd te kunnen houden zou ik ook in de bergop mijn looppasjes proberen houden. Meer dan ik gewoonlijk doe, maar toch soms gedwongen tot stappen. Maar nu begon ik het echt zwaar te krijgen. De 10 minuutjes rust hadden mij tijdelijk wat beter laten voelen, maar dit was nu ook weer aan het verdwijnen. Nieuwe tacktiek was nu dat ik mijzelf in het gezicht sloeg. Er zullen er wel een paar enkele keren raar gekeken hebben. Maar het was nodig, vond ik. Op CP68 goeie dag gaan zeggen aan de 2 masseurs die vorig jaar Steven er doorgeholpen hebben. Ze beloofden terug aan de finish te komen en ook met mij op de foto te gaan. Vanaf nu nog één zwaar stuk en is het daarna hoofdzakelijk dalen. Volgens mijn crew was ik aan een inhaalrace begonnen. Wel ten koste van mijn knie. Want het snel bergaf lopen ging pijn doen. Kwam opnieuw Jan Vandendriesche tegen met nog 3h te gaan voor een halve marathon. Het werd nu ook iets warmer en in het koppetje begon het mis te gaan. Ik kreeg hele rare gedachten. Vervoekte het parcours. Waarom moest dit stuk nu nog. Ik wil slapen. Sprak tegen een 2-tal medelopers dat ik nu echt wel snel wou finishen zodat ik kon gaan slapen. Uiteindelijk bij de laatste grootte checkpoint 10km voor finish. Heidi reed door en ik kon nog stukje afdaling doen naar de finish. Nog 2 checkpoints en de finish. De laatste checkpoint nog eens over de mat. Overal alles geregistreerd, ook mijn tracker als bewijs materiaal. Maar daardat het kopje nu echt niet meer fris was gaan halucineren en gaan slapen.

Zoals in vorige post reeds verteld de finish gemist. Uiteindelijk samen met de crew enkele minuutjes te laat toch nog naar het standbeeld. Eind goed al goed.

Alhoewel nu een dag later, dit toch een klein beetje een slecht gevoel heeft. Heb het gevoel van de ambiance bij de finish moeten missen.

Spartathlon finish

Het zal je maar overkomen. Je loopt de Spartathlon. Je legt het volledige parcours af tot en met checkpoint 74. En je begint te halucineren. Ik wist niet meer of alles echt was. Droomde ik? Was toch al gefinisht. Zie Hotel Apolonia waar de Belgen vorig jaar zaten. Wil die straat in gaan. Roept iemand van op zijn balkon dat ik niet langs daar moet maar nog recht door. Waarop ik antwoord, nee hoor ik ga naar mijn hotel. Nog voor ik aan het hotel ben zet ik mij op de dorpel van een winkel. Komt de eigenares mij wakker schudden en vraagt als alles ok is. Ja hoor. Ik moet gewoon naar mijn hotel. Terug recht gekrabbeld maak ik aanstalte om de straat over te steken. Een dame met de auto met 2 kids vraagt eveneens als alles ok is. Als ik geen lift moet hebben. Maar het hotel was zo dicht, dat dat niet nodig was. Ik ga uiteindelijk het hotel binnen. De receptioniste negeer ik. De baas zit rechts in de zetel. Ik ga in de zetel links zitten en val in slaap. Even later komt men mij vragen wat ik eigenlijk doe. Ik vraag als de kamerindeling al gekend is. Ze vraagt mijn land en zit in verkeerd hotel. Ze belt de organisatie en zo wordt ik terug gevonden. Heidi en Magda komen mij halen en vertellen dat ik nog moet finishen. We gaan naar de laatste straat. Jammer genoeg is een groot deel van het volk en de ambiance reeds weg. Maar ik leg het laatste stuk van het parcours af, ga tot bij het standbeeld en raak de voet van Leonidas aan. Ik krijg een kroontje, en finisher-shirt.

Eind goed al goed.

zaterdag, juni 17, 2017

144: Nacht van West-Vlaanderen

Ondanks dat de kids bij waren deze marathon toch meegepikt. File vanop de autostrade zorgde dat ik nog bijna te laat was. Nog snel dag-inschrijving, zak weg brengen, toilet opzoeken, en net op tijd in het start vak. Helemaal achteraan gestart en inhaalrace begonnen. Hier en daar bleef ik hangen bij al dan niet bekenden om een klapke te doen. Van de bewoners langs het parcours kreeg ik een cava. Dat kon ik niet weerstaan. En was opnieuw vertrokken. Even verder kon ik door tussenkomst van Maureen L nog een wit wijntje versieren. Opvallend het was mijnheer die het eerst aanbood. Maar het was wel het glas van mevrouw welke ik mocht uitdrinken. Op het einde van de halve marathon nog een cavaatje om het af te leren. De jonge dame verschoot wel dat ze haar glas volledig kwijt was. Ondertussen passeerde Thomas B ons reeds, hij was reeds op het einde van zijn tweede ronde. En zo kwam ik al amuserend aan het einde van de eerste ronde. Halve marathon zat er op met gemiddelde 11,2. Terwijl ik gedacht had om te lopen voor 3h59. Was redelijk te snel dus. Maar het voelde heel soepel en goed en ik ging gewoon rustig door. Nu waren het 3 rondjes van 7km. Op het einde van de tweede ronde waren het de lopers die rond de 3h zouden finishen die ons voorbij snelden. Eerst Veronique met 2 heren. Even later Kevin G en ook Robin V. Ik kon telkens niet aanpikken. Maar toch zag ik Robin en Kevin vrij lang kort voor mij lopen. Als ik Kevin plots zag stil staan, moedigde ik hem aan. Terug aan zetten en ik haas u wel. In het begin eerst nog wat moeizaam, maar al snel had hij het tempo weer te pakken. En mocht ik ruim 5km lang alles uit de kast halen. Op het einde van die ronde haalde ik enkele lopers in welke ik normaal altijd achter mij zou verwachten. Kevin verbeterde PR met 10 minuten en kwam op 3h01 binnen. Ik milderde en liep de laatste ronde rustig maar toch deftig tempo uit. En kon zo finishen in 3h40. Kan heel tevreden terug kijken op een vlotte marathon. Ondanks de zware trainingsweek en de warmte.

143 Weekendje Luxemburg

Nadat ik van woensdag op donderdagnacht nog de 100 in Steenwerck liep. Heb ik op vrijdag avond ook nog de 5km en daarna de 10km in M-Aalter mee gelopen.

Zaterdag ochtend afspraak in lokaal van de krekenlopers. Daar werd ons een lekker en aangenaam ontbijt aangeboden. Van 's morgens vroeg zaten we op het teras. Daarna met de bus via een tussenstop tot in Luxemburg. Bagage afgezet in hotel, maar kamers nog niet beschikbaar. Wandeling tot de expo en borstnummers afhalen. Terug gewandeld en in suppermarkt koude pasta en charcuterie gekocht als middag eten. Nog wat gerust en naar de start. Ondaks het late startuur was het "bakken". Redelijk last minut het vak in, want had geen zin in warme lijven rondom mij. Na de startlijn direct één kilometer klim. Met daar reeds een extra onvoorziene water bevoorrading. En ze was nodig. Vanaf dan was het zoals voorzien om de 2,5km. In het begin nog samen met de halve marathon. Wat het ontzettend druk maakte. Ik liep rustig en haalde hier en daar mijn beste Engels (of iets wat er moet voor door gaan) boven. Na een kilometer of 6 met wat draaien en keren kwamen we voorbij het hotel. Vanaf dan hadden we een grote weg richting centrum van Luxemburg stad. Regelmatig een muziekgroepje. En in het mooie weer, ook veel supporters die op post stonden. Eenmaal in het centrum begon opnieuw het draaien en keren met enkele fraaie parkjes. Met daarin mooie kinderspeeltuinen. De 4h pacers kwamen mij voorbij. Ondanks de populaire eindtijd zonder groep achter zich. Als ik hen hierop wees keken ze enkel naar het uurwerk en zeiden ze dat ze volgens schema waren. Dat ze bij de bevoorrading als zotten naar de tafel renden en dan snel weer door gingen, en het tempo nogal lieten schomelen vonden ze blijkbaar geen probleem. Hoe zou het toch komen dat zelfs een 4h balon geen volgers heeft? Na een kilometer of 16 splitste de halve marathon af en werd het rustiger. We liepen even van het centrum weg en konden op adem komen. Het werd al wat later en de temperatuur begon toch al iets te zakken. Ik zocht een dixit op. En vervolgde opnieuw in mijn rustige tempo dat bij de hoge temperatuur paste. Veel drinken op elke bevoorrading. Veel cola, water, maar ook banaan, appelsien, energierepen. Goeie bevoorrading dus. We kwamen terug naar het centrum en werden weer dol enthousiast aangemoedigd. Het werd donker en gezellig. En toen zag ik aan kilometer 29 een serieuze afdaling. Op zich wel leuk. Maar ik besefte dat het niet mogelijk was dat we ondertussen zo veel hoger waren dan de start & finish. En de afdaling wou dus zeggen dat hierna een beklimming zou volgen. De afdaling bracht ons in het centrum van Luxemburg bij een riviertje met een ouderwets muurtje langs. Dit stond vol met om de 2 à 3 meter een terra-cotta schaal met kaars. En over de weg waren lampions gehangen in Chinees rijst papier. De meeste gewone bollen, maar er waren ook enkele bijzondere exemplaren bij. Verschillende gekleurde lichtjes in deze lampions maakten deze plaats tot de mooiste van deze marathon. En na het genietten volgde het klimmen. Bijna tot het einde zou het nu klimmen zijn. En met de vele kilometers van de laatste 7 dagen werd het nu echt lastig. Was al 22h30 en zag op een info bord dat de temperatuur gedaald was tot 28°C. Dit voelde eigenlijk wel aangenaam. Wat moet de temperatuur bij de start niet geweest zijn? Maar ondertussen beten we door om de hoogte meters te overwinnen, alsook de laatste kilometers. Op het ritme van de vele muziekgroepjes sleepte ik mij verder. Het tempo ging er behoorlijk uit en het was bijten. Maar de laatste kilometer naar de expo ging nu dalend. En binnen finishen was echt wel leuk.

Nadien voelde ik mij niet super. Zeker door de warmte. Niet al te langen blijven rond hangen en redelijk snel naar 't bedje. En de volgende dag, was ik alweer kip lekker. Nog eens lekker ontbijt. Bernard Massard bezocht en de vlindertuin. In Bastogne gestopt voor een broodmaaltijd. En het leuke weekend zat er al weer op.