Dubbeldekker

Vrijdag eerst dochter naar de hokeytraining en ondertussen een beetje gelopen. Na de taxi-rit vertrokken naar Amsterdam. Zo was ik op zaterdag al snel in Amsterdambos voor de 6 uur. Nog voor de start gehoord van de plannen van Henk. Zou daar wel een handje willen aan toesteken.

Iets te snel gestart. Maar elke ronde konden we checken. En na 3 rondjes zat ik in het goede tempo. Althans het goede voor Henk. Ik zou dit met de huidige conditie nooit 6 uur volhouden. Beginnen denken en rekenen. En na 2 uur aan Henk gezegd dat hij verder moest doen, ik zou tempo beetje laten zakken. Kon tempo vrij goed houden en kon iets meer dan marathon afleggen in 4h12. Dan gaan wandelen met de bedoeling laatste uur Henk nog wat te kunnen bijstaan. Na een rondje zelfs naar de wagen gewandeld voor trui te halen tijdens wandelen. Na 5h40 eens aan Lut gevraagd wat de stand van zaken was bij Henk. Volgende rondje beetje terug beginnen lopen. En de beentjes kwamen vlot weer los. Zou precies wel lukken om wat te hazen. Rustig rondje en bij de finish nog eens naar Henk gevraagd. Wandelde nu wat door om niet af te koelen en op Henk te wachten. Van over de vijver zag ik hem passeren voorbij start en klok. Ik besloot een eindje terug te lopen. Tot grote verwondering van andere deelnemers zoals Sjaak B. Eenmaal Henk in aantocht direct op gang getrokken. Aangekondigd dat we nog voor 3 volle rondes gingen. Ongeloof bij Henk en ook Sjaak die dit hoorde. Toch vonden ze het beide de moeite om me te volgen. Mijn beentjes waren uitgerust en waren toch tijdig weer los geraakt. Het tempo zat er goed in. Maar bij het aanmoedigen bleef ik spreken over die 3 volle rondes. Sjaak en Henk dachten net voor de finish te stranden. Ik wou niet plooien. Henk moest geen bevoorrading nemen. Enkel aankondigen wat hij wou. Ik nam het mee zodat we snel verder konden. Na 2 rondes kregen we een stokje mee om de eindafstand te bepalen. Ik nam ook dat van Henk zodat hij vrij kon lopen. We bleven doorgaan. In het laatste stuk van die ronde zelfs op het randje tot kotsen toe zei Henk achteraf. Maar die ronde zou ik halen. En ja hoor. Met nog enkele secondes op de klok kwamen we over de lijn. We gingen verder, want voor Henks PR telde elke meter. Achteraf zou blijken net geen 62km. Zelf een goeie 55K gelopen. Dat was bijzaak. Weer supper genoten.

's Avonds nog afgezakt naar Amsterdam zelf. Parkeren onder Olympisch stadium en met de tram naar centraal station. Chinees eettentje. Nog een lekker ijsje gevonden en na wat stappen terug naar de wagen. Reeds doorgereden naar Zwolle. Want daar stond de volgende dag al een nieuwe uitddaging. Lekker slapen en de volgende dag terug als een van de eersten bij het wedstrijdsecretariaat. Daar kreeg ik een pacershirt voor de 4h30. Heel wat bekende loopvrienden onde de mede-pacers. Bij de start kwam er ook nog een Aalternaar zeggen dat hij niet gedacht had hier een dorpsgenoot aan te treffen. Had het zelfde idee. Maar we stonden er opnieuw klaar voor.

Garmin stond op 500m en elke 3m10 zouden we een tussentijd moeten krijgen. Dat lukte van bij het begin vrij goed. Oorspronkelijk gestart met de 2 pacers en een 4-tal volgers. Maar in de eerste 10K enkele iets sneler gestarte deelnemers opgepikt en zo een grotere groep gevormd. Ook kwam een trager gestart koppeltje terug. Maar de dame had vooraf dit ook als taktiek aangekondigd.

Iets voor de helft kregen we een eerste grote brug te verwerken. De pacersbalon was al gans de tijd met zijn koordje in mijn nek aan het schuren. Op de brug was een mooie plaats om hem te laten gaan. En net daar stond een cameraman van de organistie. Halfweg hadden we kleine voorsprong op het schema van 3m10/500m. In het vervolg werd het net iets te gezellig en verloren we al genietend en tetterend de tijd net iets te veel uit het oog. Op kilometer 30 waren we immers onze voorsprong kwijt gespeeld. Ons groepje wat aanmoedigen om bij de bevoorrading niet te veel tijd te verliezen. Maar het tempo terug op het juiste niveau krijgen had ook zijn gevolgen. Tussen kilometer 33 en 34 splitste de groep. Elk groepje kreeg één pacer mee. Met het eerste groepje ging ik verder. Bevoorrading op kilometer 34. Opnieuw aangedrongen om niet te gaan wandelen en niet te veel tijd te verliezen. Maar nu volgde een tweede hoge brug. Om het groepje samen te houden moest het tempo nu weer serieus zakken. De nodige aanmoedigingen werden ge-uit. In de afzink ging tempo direct terug de hoogte in. Even verder ging ik langs de dame lopen die haar taktiek verkondigd had bij de start. Trager starten, proberen bij ons te komen, en bij de laatste brug (zoals vorig jaar) gaan versnellen. We liepen echter een kwartier sneller dan bij haar eerste marathon en ze had dit jaar geen goede voorbereiding. Het vatje was dan ook serieus leeg aan het lopen. De plaaggeest in mij kwam boven. En ik merkte op dat we de brug voorbij waren, ze mocht gaan versnellen volgens haar taktiek. Woorden waren niet nodig, haar blik kon mij bijna dooden. We telden nu luidop de kilometers af. Iedereen kon zijn bestelling plaatsen voor de laatste bevoorrading, want we zouden daar niet vertragen. Ik zou wel tanken en aandragen. Het parcours slingerde zich nu door de rand van Zwolle centrum. We mijden de stoepen om krampen te voorkomen. Maar het was super om te zien dat ik als pacer verschillende lopers bij mij had kunnen houden. Het groepje was niet volledig weggesmolten als sneeuw voor de zon. Daar kwam de molen van de eerste kilometer al in zicht. Nog een tunneltje, rond het stadium en dan de grasmat van PEC Zwolle op. Het groepje was een uitgerekt lint geworden. Ik sprinte nog naar voor. En net voor de finish liet ik iedereen voorbijkomen met een high five en dan met zijn allen 4h26. Heel wat tevreden lopers. Ook nog net gelosten die ook nog onder de 4h30 doken waren zeer tevreden. Een geslaagde pace job.

Na een douche met de organisatie nog even nagekaart bij een colaatje om de suikers weer op niveau te krijgen. En op de lange terugweg een tussenstop gemaakt voor de traditionele beloning. Stoofvlees met friet. Na een lang weekend kwam ik thuis. Met als eerste opdracht, de zevende dag bekijken voor het interview van Spartaan Yves D. Al weer een geslaagd weekend.

Antwerpen

5j geleden liep ik in Antwerpen mijn eerste marathon. 5j later kan ik er starten als pacer voor mijn 80° marathon & ultra.

's Morgens voorzichtig naar de bakker lopen en terug. De beentjes van Limburgs Zwaarste moeten beetje losgemaakt worden. Verder gaat de morgen niet zo vlot als voorzien en moet ik mij nog haasten in Antwerpen. Loop verder los van mijn wagen naar de inschrijvingstent. Vind daar snel Marnix en heb zo mijn nummer, t-shirt en alles wat ik nodig heb. Overtollige vlug naar wagen terug brengen. Nog jasje terug geven dat ik al sedert januari in de auto liggen had van een andere marathon loper. Balon afhalen en naar de start. Allemaal snel, maar we waren er. Bart meld hem al vlug aan om mee te lopen met ons. En Eva zal ook mee lopen voor haar eerste marathon. Wel bijzonder, want ze liep vorig jaar op onze 6 uur haar eerste ultra. Mooi rustig gestart. Verstandig haar tempo gelopen en vast gehouden. En zeer mooie prestatie neer gezet.

Ondertussen wordt het startschot gegeven. En in tegenstelling tot Rotterdam loopt Antwerpen massa's vlotter. Al in de eerste kilometer pal op ons pace-tempo. Zonder al te veel te moeten slalommen. De beentjes zijn ook goed los gemaakt en het loopt alsnog vlot. Juist voor de konijnepijp merk ik op dat een medeloopster een extra jasje aan heeft. Vraag als het koud is? Kreeg te horen dat ze (buiten jasje en t-shirt) zelfs nog een extra laag aan had. Tijdens de afdaling kreeg ik al weer zicht op iets waar ik commentaar op kwijt kon. "100+42+16=158". Juffrouw, jij kunt nog goed rekenen. Ja maar ik heb gisteren Limburgs Zwaarste gelopen. Ah, ik ook. Een ongeloofwaardige blik kijkt mijn richting uit. In Heerlen he. Dan pas wordt ik geloofd. Haar tijd was een stuk sneller gisteren. Nu kon ze ons nog voor blijven. Maar later zou ze serieus terug geslagen worden. Bleek dat er nog 3 met zelfde t-shirt rond liepen. Een voor een haalden we ze in, en maakte ik een kort praatje. De tunnel uit was al iets lastiger. Maar eenmaal boven wist ik dat lastigste stuk hiermee voorbij was. Maar even verder begonnen de benen al te wegen. Even checken als iedereen in het achtervolgend peletonneke wakker was. Een volmondige ja was het antwoord. En heeft er al iemand pijn aan de beentjes? Nee. Klinkt goed. Ik wel, dus jullie mogen allemaal voor mij finishen. Toen klonk het iets minder zelf zeker. Samen met Ann konden we het tempo mooi op tempo houden. Met 2 kun je elkaar bijsturen. Ging zeer goed. Na een kilometer of 15 had Ann sanitaire stop nodig. Maar de "toitoi" bleek nog op slot te zitten. Zo ook 5K verder. Gelukkig zag ik langs de weg dan een dixit. Ze liep even voor, en ik zag haar het deurtje open doen. Was blij dat ze uiteindelijk eentje gevonden had. Want mijn beentjes wogen steeds zwaarder. Mijn plan was dan ook haar te laten terug keren en dan het haaswerk aan haar aleen te laten. Maar terwijl zij stil zat, gingen wij door. En dat gaatje werd niet direct terug dicht gelopen. Aan kilometer 26 onder de spoorwegbrug door en een rondpuntje langs. Mijn balon bleef even aan het verkeersbord hangen en vloog de blauwe lucht tegemoet. Plots werd het publiek dan toch enthousiast. Jammergenoeg niet voor ons maar voor de balon. De kilometers telden op. En stond er nog steeds aleen voor. Moest wel doorbijten, kon de groep niet aan zijn lot overlaten. Door dit doorbijten ging het tempo nog een beetje de lucht in en werd de voorsprong op de beoogde 4h15 ietsje te groot. Maar ik had geen waakhond die hiervoor waarschuwde en had het niet door. We kwamen aan het mooiste stukje van het parcours Rivierenhof. Mooi breed pad in een groene long van Antwerpen. Ondanks het brede pad werden we toch gestoord door de fietsers, wandelaars, of wat dan ook. Want achter mijn rug in mijn groep ging er minstens een loper tegen de vlakte. Ik had het te lastig om hier rekening mee te houden. En ging gewoon door. Vanaf hier werd het ook "lijken pikken". Steeds meer moest ik doorbijten. Maar zag plots ook dat de voorsprong ruim en voldoende was. Dan maar naar kilometer 40 lopen en daar iedereen aanmoedigen om niet te geweldig, maar wel in zijn eigen tempo te finishen en nog wat seconden/minuten te winnen van hun tijd. Maar de reacties op 40K waren alles behalve enthousiast. De meeste zaten op hun tandvlees. Dan toch maar door gaan tot 41K. En daar beginnen stappen en iedereen nog eens aangemoedigd. oa Bart ging door en kon nog beetje versnellen en zou op 4h10 binnen zijn. Ik ging wandelen en moedigde iedereen aan die toen nog voorbij kwam. Zij zouden allen finishen onder de 4h15. Dan de laatste bocht en de markt op. Daar dan toch maar weer gaan lopen. Even bij de cheerleaders langs en dan over de lijn in 4h12m42s. Zo zat ik toch nog dicht bij de beoogde tijd.

Aan de finish nog met Luc, Bart en Eva gesproken. Alsook met een vader-zoon die hun eerste marathon gelopen hebben en een heel stuk mee holden in de groep. We hebben er nu 80/5j of gemiddeld 16/jaar. 3 weken rust zijn verdiend en dan komt de 24h van Steenbergen. Dat moet het gaan worden dit jaar.

Rotterdam

Na Zwalm was op woensdag 50km trail voorzien in het Nederlandse Zeeland. Omgeving Zoutelande, gekend van de Zeeland marathon. Maar toen er de mogelijkheid kwam om in Rotterdam te pacen voor de 3h45 moest ik beetje bijsturen. Zwalm voelde reeds zwaar aan voor de benen. Voorzichtigheid was dus nodig. Anderzijds was de Trail voor Special heroes. Het goede doel konden we toch niet in de steek laten. We zouden woensdag wel zien.

Woensdag-morgen naar Zeeland. Vanop een school met "Special Heroes" (kinderen met handicap) vertrokken we voor 1km lopen met de kinderen. Daar zouden deze dan met de schooljuffen terug wandelen en wij gingen door. Jarige Ingrid die voor haar 50° verjaardag 5 trailtjes van 50K zou lopen op 5 dagen werd onze gids. Even nog wat centrum straten, maar al vlug waren we aan de dijk en aan het strand. We trokken door de duinen. Wel meestal verhard. En na 10K een eerste verzorgde stop. Alles liep prima. In het volgende stuk werd het iets pittiger. Hogere duinen, maar het bleef wel overwegend verhard. Tot we in Zoutelande kwamen. Ter hoogte van de gekende finish was de tweede bevoorrading. Zelfs soep kregen we. En na bijtanken, niet te lang wachten want de wind was koud. In het derde stuk begon ik de benen te voelen en besloot dat ik gewoon rustig tot de volgende post zou lopen en daar uitstappen. We volgden nu de marathon route in de omgekeerde richting. En ook Cocq kreeg het moeilijk. Omdat hij de volgende dag ook nog mee liep en op zondag de marathon zou hij ook uitstappen. Na wat energie aanvullen op de derde post werden we mooi weer terug gebracht naar de startplaats. Mooie organisatie. Vooral de eerste kilometers met de kids was speciaal en zeer leuk.

Zondag morgen dan vroeg op en kinderoppas present. Dus konden we aanzetten naar Rotterdam. Via een park & ride en metro kwam ik aan bij de startplaats. Het verzamelpunt voor de pacers was vlakbij. Daar reeds verschillende bekenden zoals Jet, Lydia, Remco, Joeri, Mo, ... Vervolgens naar de afspraakplaats waar de lopers ons konden vervoegen tot 10h en dan het startvak in. Na een Lee Towers hit konden we gaan. De marathon van Rotterdam is echter zo druk dat we in de eerste kilometers enorm moesten slalommen en niet aan ons tempo toe kwamen. Het slalommen zou de ganse dag blijven. Maar vanaf 2,5 à 3km kwamen we toch in het juiste tempo. Eigenlijk liepen we zelfs sneller, maar die extra energie ging verloren in het slalommen. Terwijl ik bij de eerste bevoorradingen nog drank nam en doorgaf naar andere lopers. Voelde ik dat ik niet met energie mocht spelen. Het werd ook warmer. En aan iedere bevoorrading werd dan ook meer dan één bekertje genomen. In eerste instantie nam ik de bekertjes die vanuit de verte precies een schuimlaag hadden niet. Later bleek dat om een sponsje te gaan. Vond ik dan een een goed idee. Want bij het aannemen verlies je zo minder water. Nam het sponsje er uit en dronk alles op. Sponsje kon je nog gebruiken voor voorhoofd. (Later vertelde men mij dat de sponsjes zelfs inkeepingen hebben om vlotter te kunnen drinken. Eigenlijk moet je ze dus zelfs niet uithalen). Aan kilometer 25 trok ik het pacers balonnetje los. De groep was nu toch gevormd, de volgers wisten bij wie ze terecht moesten. Hadden ook nog een truitje aan met de doeltijd op. Iets voorbij kilometer 30 vreesde ik dat ik niet onder de 3h45 zou finishen. Ik trok mijn pace truitje uit en stopte het weg. Toch kon ik achteraan het groepje vast klampen. En kon even verder terug komen. Deed truitje terug aan. Het zelfde verhaaltje volgde nog eens. Maar als ik voorbij kilometer 36-37 toch nog mee was met medepacers Remco en Lydia zou ik op karakter er nu wel bij blijven. Het had veel moeite gekost. Maar met onze drietjes konden we finishen. Door de drukte van deze marathon. Het vele geslalom was er eigenlijk nooit echt sprake geweest van een echte groep. Ook bij de finish vond ik het moeilijk om te zeggen wie we nu hadden meegetrokken. Maar al weer eentje er bij. En blij dat we nu ook Rotterdam eens gelopen hebben. Het pacen is altijd een leuk jobke.

Eindhoven

Vandaag was mijn eerste officiële pacer job. Ik mocht met de gele ballon van 4h30 in Eindhoven op stap. Samen met aprilvis aka Jan Deschacht. Op de grafiek kan je zien dat we vrij goed het beoogde tempo liepen. In de eerste helft liepen we wat uit. Daarna lieten we het tempo wat zakken want de meeste in de groep kregen het steeds moeilijker. Echter verloren we iedereen van de groep. We hielden het juiste tempo aan. Maar op 40K waren we op 3s na de volledige voorsprong kwijt. We hadden ondertussen wel wat andere lopers opgepikt die de 4h30 wilden halen. In de laatste 2k deed ik alle moeite om de supporters ons te laten aanmoedigen. Moedigde Jan en ik de mede-lopers aan. We konden in die laatste 2k nog een mooi tempo ontwikkelen en maakten nog 1m30 goed op de beoogde tijd. Verschillende positieve reacties. En daar doen we het uiteindelijk voor ook hè.