Aktivia sterren

Dit weekend wel 2 Belgische marathons op zondag, maar niets op zaterdag. Jammer.

Weekend dan maar gestart op vrijdagavond. In St-Margriete nog eens de korte afstand gelopen op de superprestige. Niet volluit (hoewel niet zo veel trager), maar eens taktisch. Voor één keer dat we een podium kunnen halen, ga ik er mij een beetje op focussen ook. De 3° plaats in categorie 40+ zit er nog steeds in. De 2 concurenten gevolgd. Als ook de laatst overblijvende stil viel overgenomen en een gat gemaakt. Daarna rustig uitgelopen.

Eigenlijk wou ik een dubbeldekker doen. Maar niets gevonden op zaterdag. Maar op de wandelkalender kon ik wel mijn ding vinden. Na een banaantje als ontbijt ging ik op weg. In Assebroek, Steenbrugge stond een 29km uitgestippeld. De Arsebrouc-tocht werd met 3 sterren aangeduid, en kondigde onverharde paden aan. Van bij de start trokken we direct de onverharde oude spoorwegbedding op. Aan de achterzijde van AZ St-Lucas trokken we dan de Meersen in. Iets sompiger, maar toch nog goed beloopbaar. Doorheen een vlak gebied waarin blijkbaar nog heel wat onverharde paden liggen slingerden we ons tot in Ver-Assebroek. Een laatste kilometer verhard bracht ons bij het schooltje waar de rustpost was. Al heel snel na de rustpost werden opnieuw mooie onverharde paden gevonden. Tussen de schapen door liepen we verder tot aan de tweede rustpost. Nu volgde een lusje waarin het % onverhard aan de lage kant was. We doorkruisten Oedelem en kwamen terug bij de rustpost. Van hieruit was het terug overwegend onverhard. Gelukkig lagen die paden hoger dan het grasveld in de Meersen. Want die grasvelden zagen er als rijstvelden uit. Wij hielden de voetjes droog, en kwamen op de zelfde laatste kilometer verhard naar het schooltje toe. De maag werd beetje gevuld met een boterham met hesp van de organisatie. Slechts 1€40. De prijzen op wandeltochten worden zeer democratisch gehouden. Met ruim 20km op de teller liepen we nu naar de 7-torentjes (en dat gebouw heeft nogthans meer torens). Daar reste er nog 3km. Dit laatste stukje was opnieuw verhard. Hier kwam ik Peter DD tegen. Hij was de spiertjes wat aan het loswandelen na de 80km lange Eco-trail in Brussel van vorige week. Het laatste stukje werd gewandeld zodat we wat konden bij praten. Een mooie tocht met zeer veel onverhard. Zeer vlak. De werkelijke afstand bleek 27,55km te zijn volgens de organisatie.

Direct de wagen in en doorgereden naar Hooglede. Ter gelegenheid van de opendeurdagen bij de brandweer was er daar een Brandweerwandeling met als langste afstand 25km. Deze moest het met een ster minder stellen, maar nog steeds 2. Landelijke wegen door Zilten en Mandelvalei werden aangekondigd. En een gratis versnapering. Iets voor 2h schreef ik mij in. Men panikeerde wel een beetje dat op zo'n laat uur nog iemand aan de langste afstand wou starten. Maar als alles tot 18h open bleef, leek mij dat geen probleem. Na iets meer dan 5km kwamen we opnieuw aan een schooltje. De weg er naar toe was wel rustig, maar 100% verhard. Rond het schooltje ook een hokey-club. Enkele jonge gastjes was er nog aan het ravotten na een verloren partijtje. Wist niet dat Hooglede een hokey club had. Na het schooltje volgde bijna direct een mooi single track pad. We liepen over een boerderij waar ik de boer tegen kwam. Even gevraagd als ik door mocht. Een zeer vriendelijke boer zei dat er geen enkel probleem was. Het onverharde stuk bleek niet zo lang en we kwamen al vlug terug op de openbare weg. Dit stuk was ruim 7km en we kregen nog 2 keer een klein stukje onverhard. Als ik aankwam bij de 2° rustpost waren ze het zaaltje al aan het opkuisen. Ze maakten er echter geen probleem van om mij nog vriendelijk te bedienen van een cola. En ook dat ik nog eens moest terug komen na een extra lusje vonden ze totaal geen probleem. Als ik terug kwam zaten er nog 2 dames van de 15km. Maar vermoedelijk was ik daar echt wel de laatste. Het begon nu wat zwaarder te worden. Ik zat al voorbij de marathon afstand. En moest wat op de tanden bijten. Een gelleke moest voor nieuwe energie zorgen. En nu het moeilijker begon te lopen kwam daar het onverharde waar we zo naar uit keken. Echter een vrij zwaar stuk. In combinatie met de vermoeidheid door de kilometers, was de zin in onverhard direct over. Nogthans het mooiste stukje van de wandeling. Maar alles samen kregen we niet meer dan 2km onverhard. We kwamen terug aan het schooltje met hokey veld. Hier ging ik toch iets langer zitten om al eventjes te recupereren. Nog 3km en we kwamen terug bij de kazerne. Met 24,7km op de teller. Een appeltje als versnapering en we konden naar huis. Gezien het weinige onverhard vond ik dit een minder mooie dan Assebroek. Maar de aktivia sterren waren verzameld.

Na het appeltje nog een pastaatje om er morgen weer tegen aan te kunnen. Dan staat de Leiemarathon gepland.

Dodentocht

Na 2 dodentochten, of DoTo, was de stress voor deze onderneming al heel wat minder. Vrijdag na het werk vlug onze sportzak klaar maken. Bagage voor rustpunt na 50K klaar maken. En extra blikjes cola, want op de DOTO is er wel wat weinig cola naar mijn zin. Ik zou lopen met de camelback om zo water, cola en gellekes mee te hebben. In Bornem nummer ophalen. En kwam al Henk G tegen. Even verder de loopvrienden van Melsen met oa Valerie en Patrick. En ook Olivier die voor zijn eerste 100 direct voor de snelst mogelijke tijd in Bornem zou gaan, 10h. Bagage afgeven. Maar daar slecht nieuws. Geen drank in de bagage. Blikjes dan maar in de camelback. Maar wel extra gewicht. Direct door naar de startzone waar tegen verschillende lopers een goede dag gezegd werd. Ik schoof door naar helemaal vooraan waar bekenden als Yves DD, Ludo DP, Juan, Koen W, Paul B, Peter DP, enz enz stonden. Het nadeel als loper in Bornem is dat je 3h voor de start in de startzone moet komen staan om te kunnen lopen. En die tijd daar zitten is dan ook niet ideaal. Om 9h was er de start. Een rij brandweermannen begint te stappen en wij volgen. De eerste 2 à 300m lieten ze niemand door. En in een eerste bochtje gingen ze uit elkaar en aan de kanten. Het lopen kon beginnen. Ik zag Paul, Yves, Peter weg sprinten. Probeerde mijzelf in te tomen. Maar na 1km zag ik dat ik toch meer dan 10s sneller was dan 10km/h. Over enkele kilometers het tempo laten zakken. Voor iedere bevoorrading is er een scanning van de chips. Elke bevoorrading + scanning heeft zijn opening en sluitingstijd. Bij de eerste aangekomen versperde een wagen van de organisatie nog de weg. Ik was net te snel geweest. Een herstart met een 100-tal lopers volgde. Ik mikte zo goed mogelijk op 10km/h, want dit voelde eigenlijk wel comfortable aan. Er werd een 3-tal gevormd met Peter en Koen. Aan de volgende bevoorrading spatte ons groepje uit elkaar en was het nu elk voor zich. Het traditionele sportdrankje en rijsttaartje werden genuttigd en we gingen verder. Ik nam de bevoorrading al lopend. Zo kon ik lopers die mij net voorbij liepen terug inhalen. Zo zou ik enkele betere lopers toch meermaals zien passeren. Nog voor de tweede bevoorrading werd ik aangesproken door een nieuwkomer die dorst had en vroeg naar de volgende bevoorrading. Die lag wat ver uiteen vond hij. Ik bood hem aan uit mijn darmpje van de camelback te drinken. Aan de ademhaling te horen wist ik dat deze nog een zware nacht stond te wachten. Bij de volgende bevoorrading opnieuw volgens gewoonte een appeltje voor de dorst en water. Een bevoorrading verder volgde een banaan en water. Vandaar af kan er ook koffie en thee bekomen worden. Maar Bornem richt hem duidelijk op wandelaars. Als loper denk ik niet dat dit veel genuttigd wordt. En is er een tekort aan cola. De volgende bevoorrading ligt op iets meer dan 10K. Maar opnieuw traditioneel staat sponsor Aquarius hier tussenin met een extraatje. Ik voelde ondertussen nieuwe blaren vormen. Bovenop de gegaavende voeten van 2 weken terug. De billetjes hadden een slechte dag en waren als lood. Het ging dus maw steeds moeizamer. En in de laatste kilometers voor halfweg (de bekende Palm-stop) ging ik wandelen. Echter tot mijn verbazing stond het 50K punt nu net voor (ipv vroeger net na) de Palm. En we kwamen daar binnen in 5h15m. Eigenlijk zeer goed gelopen. Maar ik wist dat wat volgde niet het zelfde niveau zou zijn. Marathons voor Geluk Dirk kwam even later ook de Palm binnen. Ik kwam in gesprek met legende Paul Beckers. Het liep niet zoals gehoopt en hij zou de rest uitwandelen. Ik wandelde 5K met hem en luisterde naar zijn verhalen over trainingweken, fabrieksarbeid, WK 24h, karakterloper Fons, ... De benen leken uitgerust en ik zou terug gaan lopen. Net toen hoorde ik Jacques en Vanessa dichter komen. We kwamen op de volgende bevoorrading en ik was terug een heel stuk voorop. De volgende kilometers liepen opnieuw beter. En het zou toch nog een goede 10K duren alvorens Vanessa en Jacques mij inhaalden. Het ging nu opnieuw moeilijk en heel wat wandelstukken kwamen tussen het lopen in. Pas in de laatse 10K kon ik het mentaal opnieuw opbrengen om niet meer te wandelen en te gaan lopen. Nog een sanitaire stop achter een beukenhaag. En over de dijk tot bij nog een extra Aquarius bevoorrading. Op de laatste bevoorrading een verrassing want Jullie stond daar als vrijwilligster. Nam een foto om mijn passage op 95K op FB te plaatsen. En het colaatje dat ze mij gaf, gaf mij vleugels (of is dat een ander drankje). In elk geval was ik bij de start aan de praat geraakt met 2 lopers die ook de supperprestige van de Krekenlopers lopen. De dame haalde ik bij de laatse bevoorrading in. Spoorde haar aan niet meer te wandelen en te lopen. Ze volgde en in de laatste kms naderde ze zelfs opnieuw. Ik vroeg haar als ze een pr liep. Ze bevestigde. Ik versnelde nog behoorlijk en ze ging mee. De laatste strook haalde ik zo weer 8,7Km/h gemiddeld. Mijn slechtste DoTo, maar toch tevreden met het volbrengen er van. Nu de bagage ophalen. Maar deze bleek pas met de laatste vrachtwagen aan te komen. 2h moeten wachten. 1h slapen in de wagen om veilig naar huis te kunnen rijden. Dan naar de pedicure, want de voetjes doen wat te veel pijn voor Monschau morgen. Bij het oplapwerk kreeg ik de aanbeveling om ze te laten rusten in plaats van nog een marathonneke er bij te doen. O p de linker hiel hebben zich blaar na blaar boven elkaar gevormd en dit gaat nu te diep. Zo veel mogelijk in huis op blote voeten lopen, en eventueel ze in de zon sneller laten "opdrogen". Zo zouden ze sneller genezen. Hopelijk zijn we binnen 2 weken klaar om een vervolg aan te breien. De conditie is immers onvoldoene voor BK 24h in Nijvel. En oktober zal er vlug zijn.

Dodentocht

Eigenlijk een wandeltocht. En daarom als loper 3h vooraf gaan klaar zitten. Na wat gebabbel toch vrij snel tijd en start. Eerste kilometers toch wat last van de wandelaars. Maar dan nog 99 om ons ding te doen.

Ondanks dat ik 9,6km/h loop, wordt ik toch voorbijgestoken van Jan en Christine. En even later ook door Julie. Met 9,6 tot de tweede bevoorrading en 10,1km/h tot de derde bevoorrading lijkt het goed te lopen. Ondertussen was Peter mij ook voorbij gegaan. En gezegd dat het niet zo ideaal ging en dat ik waarschijnlijk serieus verval zou hebben.

De bevoorrading was niet voor lopers. Geen cola (enkel op 84,4km), geen sportdrank. Gelukkig stond aquarius 2x op het parcours. En veel vaste suikerrijke voeding. Van rijsttaart, over appel en banaan tot carré confituur, frangipan tot mars. Daarom na elke bevoorrading even stappen terwijl we eten. Doorspoelen met water, en dan weer aan het lopen.

Maar na de marathon dachten de benen dat het er op zat. Zijn de laatste tijd ook maar dat gewoon. En ging het plots veel moeizamer. Tempo zakte 8,1 8,5 8,4km/h. In Palm bagage opgevraagd. Andere trui aan. Spuiten met anti insecten spray en ook daar terug weg. Valt op dat alle lopers daar serieus veel trager gaan. Heb mijn bedenkingen bij de registratie. Maar tempo zakte bij mij zelfs tot 7km/h. Gelukkig konden we het daarna in de tweede helft beetje per beetje terug opkrikken.

Nog 29km, minder dan 30. Meer hebben we niet nodig om de snelheid op 7,9km/h te krijgen. Nog een halve marathon en we lopen terug 8,4. Nog 3 x 5km en we halen 8,7km/h. Nog 10 en 8h30 binnen moet lukken. Dus nog tandje bij en 9,3km/h. Nog 5,4km. Tot de bodem te kelk legen. Steeds wat sneller. De kilometer borden leerden mij dat ik 6m nodig had. Laatste kilometer nog sprintje met de extra aanmoedigingen, zal wel lukken. Maar eenmaal in het centrum blijkt dat ik te vroeg ben voor de extra aanmoedigingen. Toch alles geven. Aan de tent enkele vrijwilligers die er een applausje uit persen. En ik de laatste energie. Scannen, direct diploma. En 11h18 staat er op.

1h04 sneller dan vorige keer. En nieuw PR op de 100. Had schema gemaakt van 10h30, maar wist eigenlijk wel dat dit vandaag quasi niet mogelijk was. Maar toch nog 48min en we mogen naar Griekenland. Wie weet? Ooit!

Tussen de Vlaamse Bergen

Heb niemand in huis die mij 2-weken looprust oplegt. Liep ook maar 12h ipv 24h. Dus gaan we eens testen hoe we gerecupereerd zijn.

FOTO's

In Berthen is er een wandeling. Noord-Frankrijk is een mooie en heuvelachtige streek. En op een uurtje zijn we er. Je kan kiezen uit afstanden tot 50km. Vooraf dacht ik voor de 33km te gaan. Eenmaal ingeschreven vertrokken we over een parcours dat inderdaad op en neer ging. Heel vaak de niet verharde paden op zocht. Ook al was het een vrij pittig parcours. De eerste bevoorrading op 6,7km werd heel vlot bereikt. Een colaatje en terug weg. De velden in. De rode berg lag reeds achter ons. We bevonden ons nu op de zwarte berg. Enkele pittige stukken, maar ook snelle afdalingen werden ons voorgeschoteld. Mooie uitzichten en na exact 14km kwamen we aan een tweede post. Geen cola, dan maar zero. Een tochtje rond een visvijver. Het grintpad voelde niet zo goed aan voor de voeten. De ruim 100km van zaterdag zijn door de voeten niet volledig verteerd. En het begon ook wat moeizamer te gaan. Rechterbilleke begon ook wat tegen te werken. Reeds een tijdje zagen we nu de zendtoren van de Catsberg naderen. Herinner mij daar nog een zware beklimming van een loopje enkele jaren geleden. En we mochten het zelfde aarden pad tot aan de zendtoren opnieuw beklimmen. Iets verder op waar de loop starte is nu onze derde bevoorrading. 20,5km ver. En kwam juist op tijd om de laatste les cola te ledigen. Gezien de vermoeidheid van benen en voeten. Gezien al wat nog komen gaat. Gekozen om over te schakelen naar de 24,2. De laatste kilometers gingen hoofdzakelijk naar beneden gezien we hiervoor vanop de Catsberg vertrokken. Al bij al nog een vlotte loop. Maar de 100km is nog niet volledig uit het lichaam. Misschien toch iemand in huis halen die ons af en toe wat rust op legt.

13d 13h: Verslagje Bibbertocht Varsenare

Deze morgen vroeg uit de veren want had beloofd om 12h terug thuis te zijn. Iets voor 8h gestart in Varsenare voor wat een wandeltocht van een goede 30km moest worden.

De eerste lus van 6,6km was wel in een rustige en bosrijke omgeving maar volledig verhard. Werkelijke afstand bleek ook maar 5,48km. Zij die volgend jaar zouden willen gaan zou ik aanraden de op een na langste afstand te kiezen. Deze lus was immers niet zo bijzonder mooi.

De tweede lus moest 4,3km worden. Na een totale afstand van 8,8km kregen we het eerste onverharde voorgeschoteld en dit tot aan de tweede rustpost. Vanaf dit onverharde gedeelte kregen we het mooiste stuk van het parcours. Teller stond hier op 10,37km. Tweede stuk was dus een serieus stuk langer dan aangegeven. In die tweede rustpost kregen we ook een gratis cola (en zeggen dat we maar 1,1€ inschrijving betalen voor een wandeltocht).

De derde zou terug langer zijn met ruim 6km. Ook deze lus ging verder over onverharde wegen. Langs het kasteel Tudor. Daar ook nog een heel stuk bos. Tot we iets voorbij kilometer 14 op de Diksmuidse Heirweg kwamen. Ruim 4km en het mooiste stukje van de wandeling. Dit stuk was dan weer een heel stuk korter dan aangegeven. Teller stond nu op 15,89. En nu kregen we bij het afstempelen van onze kaart een klein "nonnebilleke".

Nu volgt een lus van 5,5km. Echter waren er blijkbaar 2 pijltjes verdraaid direct na de rustpost. Ik liep, na wat heen en weer geloop, terug naar de controlepost. Ondertussen 3 andere wandelaars verwittigd. Met hulp van de organisatie en 1,6km later, dan toch weer de route terug gevonden. We trokken nu voorbij de keuken van de Hertog Jan. Waar een ruime ploeg reeds bezig was met een 3-sterren maaltijd voor te bereiden. Vervolgens ging het eerst nog een stukje rond Tillegembos. Vanaf kilometer 19,8 volgde opnieuw een mooier stuk en mochten we opnieuw een heel stuk onverhard doen, nu door het Tillegembos. Dit mooie stukje bleek 2,4km lang te zijn. Dan verhard terug naar de zelfde controlepost. Teller stond nu op 23,68km. En in plaats van kilometers te weinig, hadden we er nu plots een stuk meer dan voorspeld. Opnieuw een "nonnebilleke". Heb een dubbele portie gevraagd omwille van het verbeter werk aan de pijltjes en de extra kilometers. En heb dan ook maar een dubbele portie cola genomen.

We konden beginnen aan het laatste stukje. Maar dit is wel nog 7,9km. De herstart na de rustpost lukte nu beter dan de vorige keer. De eerste pijltjes brachten ons steeds naar een volgende. Tot we tussen kilometer 24 en 24,4 ofwel eentje misten ofwel opnieuw gesaboteerd werden. Ik stond er opnieuw niet alleen te zoeken. Maar de pijltjes vonden we niet meer. Ik liep door, maar ook verder geen pijltjes meer. Maar ik zag wandelaars de baan kruisen. We zullen daar dan wel weer inpikken op het parcours. Dit bleek echter het punt van 8,8km te zijn, waar het onverharde begon. Dan maar tegenstroom terug naar de start gelopen. Van de laatste lus hebben we dus niet veel meer gezien. Door dit volledig mislopen was deze lus dan ook maar 5,2km. Gezien de miserie met het zoeken naar pijltjes, was dit toch genoeg. De zin was weg. In de sporthal konden we douchen. Prachtig initiatief. En dit alles aan zeer democtratische prijzen. Jammer van de pijltjes. Want in de sporthal, en ook bij het naar de wagen stappen hoorde ik er verschillende mensen over klagen. Heb juist voor het vertrek nog eens gesproken met de parcoursbouwer die mij de eerste keer terug op het goede pad hielp. Maar hij wist ook niet goed hoe hij dit probleem in de toekomst moest oplossen.

Al goed en wel. De kilometers zijn gelopen. En we waren toch nog op tijd terug thuis.

Het pajottenland op zijn mooist!-tochten

Heel wat wandeltochten in Oost- en West-Vlaanderen. Toch koos ik voor een wandeling in Elingen in Vlaams Brabant. Aangekondigd als "Door de heuvelende groene Pajotse natuur met prachtige vergezichten. Het parcours bestaat uit een maximum aan paadjes, veldwegjes en privédomeinen. Hier telt de natuur!"

Koos voor de 32km (werkelijke afstand 33,6). De eerste lus was behoorlijk lang, maar werden steeds korter: 10,4; 6,6; 6,3; 5,5 en 4,8.

Pas vertrokken en bij de eerst grindweg verlieten we meteen de verharde weg. Hoewel in deze koude periode verhard - onverhard weinig verschil maakt. De paden voelden aan als keiharde beton. Maar geen geklaag. In de eerste lus weinig verhard, zeer veel grint. En voor iemand uit het "vlakke platte land" zwaar heuvelend. Na een kilometer of 3 à 4 had ik al redelijk op de adem getrapt in een van de bergopjes. Maar het was genieten temidden van de velden en in een immense stilte. Dit door mijn laate start en het direct splitsen van de lange afstanden. Het duurde meer dan 8km vooraleer ik een eerste wandelaar inhaalde.

Na een eerste rust en een warme choco om op te warmen volgde een tweede lus. Deze keer geen grint maar zeer veel "privé domeinen". Eigenlijk wil dit zeggen dwars door de weides. Deze lagen er op veel plaatsen enorm hard hobbelig bij. Wat het lopen soms onmogelijk maakte. Op de betere plaatsen brachten korte dribbelpasjes op de topjes van de bobbels nog oplossing. Terwijl ik na één uur nog verrast was dat ik iets meer dan 1km op de teller had. Bracht deze ondergrond de gemiddelde snelheid serieus naar beneden. In de weides was het parcours dan ook nog niet altijd ideaal aangeduid (iets te zuinig omgesprongen met het lint). Hierdoor werd deze lus iets langer dan 6,6km.

De derde lus was wat meer afwisselend aardeweg, grintweg en weide. Een gezonde mix met af en toe een zeer klein stukje verhard. Zo kwamen we aan een volgende rustpost die met een tent was opgetrokken in de natuur. Op een plaats waar enkelen ook een schaatsvijver gevonden hadden.

Ook de laatste 2 lussen waren een mooie afwisseling. Hoewel nog met een vrij zware klim in een hobbelige weide gevolgd door een gevaarlijke afdaling. Het zwaarste stukje zat redelijk achteraan. Om de afwisseling volledig te maken kregen we ook nog en redelijk lang stuk kasseien voorgeschoteld. En gezien de start in een parochiezaaltje naast de kerk was. En men al zeer lang de gewoonte heeft om kerken op heuvelruggen te bouwen. Mochten we eindigen met nog een lange beklimming naar de finish. Ruim 34km op de teller.

In het start- en finishzaaltje was er nog een fruitboer die Jonagold uit het pajottenland verkocht. Voor maar 2,5€ hebben we nog 3kg om na te genieten. Het was immers een zeer geslaagde wandeling. Zeker een aanrader voor lopers die volgend jaar een mooie duurloop plannen in deze periode van het jaar.

Loveldwandeling

Zaterdag 2 wandeltochtjes. En zondag iets na 8h, kort na het openen van de inschrijvingen, stond ik al aan de inschrijftafel van een derde. De Loveldwandeling in Aalter. Die startplaats was slechts een paar 100m van de deur, dus wel praktisch.

Het eerste stuk liep via het parkje achter Villa Snoeck en vervolgens tussen de nieuwe appartementen in de "mergelput". Maar behalve deze 2 kleine stukjes onverhard was de rest een verharde weg tot in Bellem. Wel mooie rustige landelijke wegen. 5,4km zatern al achter de kiezen.

Vanuit het parochiaalcentrum te Bellem liepen we nu naar de Vaart-Zuid. Daar mochten we twee keer via een lusje wat onverhard mee pikken. Het eerste stukje was zo sompig dat lopen uitgesloten was. Ondanks de nodige voorzichtigheid mochten we met natte voeten verder. Iets verder achter de vaart kregen we nog een gelijkaardige lusje. Maar dit keer lag het er wel beloopbaar bij. Na de onverharde stukjes mochten we langs het kanaal terug. En kwamen we na 13km terug in Bellem centrum in het parochiecentrum voor een nieuwe rust pauze.

Het is pas het derde stukje dat de naam van de wandeltocht eer aan doet. Want onder de sporen door komen we in het Loveld. Langs de Kraenepoel maar wel volledig verhard. We wandelden het Loveld uit via de Loveldlaan. Daar verschoot ik van het hoogteverschil dat er daar was. Toch nog een stukje onverhard om in de Lostraat te komen. En achter de Spar en Colruyt, in Kerkem was er een derde stop. Een kleine 19km ver.

Nu nog 2,2km. We mochten nog een maisveld over om opnieuw in de Lostraat te komen. Nog een ommetje door het centrum en we kwamen terug in Emmaus, waar we gestart waren. Bij de inschrijving was nog een appeltje inbegrepen. En met dit appeltje legden we de laatste honderden meters af om terug thuis te komen. 21,5km op de teller. Klaar om naar de JCA nieuwjaarsreceptie te gaan.

Van de drie wandeltochten duidelijk de minste volgens mijn opinie. Iemand die liever verharde ondergrond heeft, zal dit dan weer de mooiste gevonden hebben.

Vredeseilandentocht

Nadat we de junioren het beste van zichzelf zagen geven tegen Vanderpoel konden we nog wat extra kilometers lopen. De wandeltocht te Mariakerke bleek afgelast. Dan koos ik voor het goede doel in Oostkamp. Binnenkomen kon tot 18h. Voor de 30 kilometer mogelijks iets te krap. Dus kozen we de 21km. En al vlug konden de parcoursbouwers mij verrassen. Zo dicht bij het centrum van Oostkamp blijken heel veel onverharde paden te liggen. Het duurt dan ook geen kilometer of we krijgen reeds een mooie single track voorgeschoteld. Een omgewaaide boom vol met klimop was hierbij wel een te overwinnen horde. Een volgend pad was echter behoorlijk wat zwaarder en sompiger dan we die dag al te verwerken kregen. Niettegenstaande mooi. Na amper 4,3km reeds een eerste stop. Hier kregen we een gratis suikerwafel met een koffie of water.

Ook na de eerste stop bleef ik verrast. Eerst door een klein bosje in het centrum en vervolgens door een vrij groot park rond de voetbalvelden van Oostkamp. Dan ging het richting Moerbrugge. En daar kregen we een van de mooiste stukjes voorgeschoteld. Door een klein natuurdomeintje. Zelfs een stukje over pontonbrugjes tussen het lis. Minder glad gemaakt doordat er over het hout kippegaas gespannen was tegen het uitglijden. Na 8,8km een tweede rustpost.

Na een lusje volledig verhard langs de "Gevaerts" langs het kanaal Gent-Brugge kwamen we op de zelfde rustpost terug. De teller was nu reeds voorbij de 12km. Van Moerbrugge liepen we nu terug naar Oostkamp centrum. Waar we opnieuw verrast werden met een nieuwe single track langs achtertuintjes. Via modderige bospaden liep het nu richting Van Der Valk aan de autostrade. Deze mochten we over richting Hertsbergen oversteken. En een stukje door Nieuwenhovenbos. Ruim 17km waren afgelegd toen we op een laatste rustpost kwamen. Ze waren er ook reeds aan het wachten op de laatste wandelaars.

Ook na de laatste rustpost bleven de onverharde gedeeltes overheersen. Eerst nog een stukje verder het bos door. Vervolgens kwamen we in de Nieuwburgstraat. Op het eerste zicht leek het een modderige boerewegel. Eenmaal we in de straat liepen ondervonden we dat er onder de vettige modder nog een slechte kassei verborgen zat. Mocht Parijs-Roubaix hier passeren zouden ze een vijfde ster moeten uitvinden voor deze strook. (De foto toont het laatste stukje dat duidelijk meer gebruikt wordt en er stukken beter bij lag). Na een mooie wandeltocht kwamen we na iets meer dan 22km terug in de startpost.

Tevreden van de mooie tocht hebben we het goede doel nog gesteund. De kleine mannen kunnen nu een 10-tal Vredeseiland mannekes op verschillende manieren aan elkaar klikken.

Deze is echt een aanrader voor wandelaars die graag weinig onverharde paden en veel in de natuur (en de modder) wandelen of lopen.

Tocht rond Oosteeklo

Zaterdagochtend digicorder geprogrammeerd voor alle WK-crossen. En dan konden we naar Oosteeklo. Langste afstand 24km. Het duurde iets meer dan een kilometer vooraleer we het centrum uitwaren. En dan een rustig straatje in. Aan de eerste met bomen omzoomde dreef konden we aan de onverharde kilometers beginnen. In de eerste lus van 6km zou een kleine helft onverhard zijn. Waarbij het Tereeksche voetpad een van de mooiere stukjes van het parcours zou zijn. Een goed georganiseerde rustpost in de serre's van een Azalea kwekerij. Maar in deze tijd van het jaar kon dit geen kleur geven aan de rustpost.

Tweede lus kregen we ruim 50% onverhard. Leuke dreven en boerewegels. Vaak het plaatselijke mountainbike pad volgend. Zo kwamen we na 12,8km aan de tweede rustpost. Nu waren het de serre's van een aardbeikwekerij die dienst deden. Opnieuw was de timing niet ideaal en beperkte het aanbod zich tot belegde broodjes en eclairs, maar geen vers fruit in aanbieding.

De langste afstand kreeg nu een extra en de mooiste lus voorgeschoteld. Het overgrootste deel van deze lus was onverhard. Veld en boswegen aanvankelijk rond een privébos maar vervolgens ook door openbaar bos. Naast boswegen kregen we ook de Antwerpse Heirweg voorgeschoteld. Een moeilijk beloopbare kassei. Mensen die nu regelmatig naar Antwerpen moeten mogen blij zijn met de aanleg van de Expresweg. Na deze mooiste lus kwamen we terug bij de aardbeien-serres. Reeds 20km op de teller.

Ik verwachte nu gewoon de weg terug naar de startplaats. Maar toch kregen we nog extra stukjes onverhard. We kwamen terug aan de startplaats. Geen 24km, maar toch een ruime 23km en een mooie ervaring rijker. Nog een lekker vers gemaakt tomatesoepje met balletjes en we konden terug naar huis.

Wintertocht - Veldegem

Deze morgen eerst bij AC Deinze in de Brielmeersen hun winterjogging gaan lopen. 4 rondjes in dit mooie domein leverde 12,86km op. Rustig gelopen in de voetsporen van alweer Kurt T. Op het einde van de derde ronde in een putje getrapt van de tarmac, 50-tal meter voor het opdraaien van de atletiekpiste. Toch vlot de vierde ronde kunnen uit doen. En volgens Kurt in 1h15 binnen (ik 5s later of zoiets).

Vervolgens doorgereden naar Veldegem voor een wandeltocht. Gezien ik gisteren ochtend de voorziene kilometers bij Veerle B en Philippe L. niet kon realiseren zou ik ze er vandaag wel rustig aan bij doen. De wintertocht van 21km bleek werkelijke afstand 22,5km te hebben. Eerste stukje was slechts 3,1km. Was een centrumlus met veel draaien en keren. Maar al vlug een eerste bevoorrading.

Na de bevoorrading kregen we al direct een mooie dreef, wel verhard. Maar ze ging over in veldwegels. Kwamen terug op een grotere weg. En even verder miste ik één van de moeilijk zichtbare pijltjes. Bij de volgende splitsing geen pijltje meer en de pas voorbij gelopen wandelaar loopt niet meer langs de weg maar te midden van het veld. Dus terug en hem nogmaals ingehaald. 2° lus was een mooiere afwisseling en voorzag zonder foutjes 5,4km. Maar gedurende die lus begon mijn enkel steeds meer te hinderen. Het kuiltje in de Brielmeersen was blijkbaar toch niet zo onschuldig. Voorzichtig ging ik verder.

De derde lus liep naar Torhout waar we door het bos liepen waar ook de St-Rembert corrida door gaat. Mooi stukje, maar jammer dat de verhaderde wegen gekozen werden. Op de terug weg kregen we wel de zelfde single track dreefjes als op de katertocht. Wat deze langere lus van 7,3 door "Groenhove" tot een mooier stukje maakte.

Laatste stukje was 6,7km met oa een doortocht door het "Plaisierbos". Dat was zonder meer het mooiste stukje van parcours. Maar na het plaisierbos ben ik iets meer gaan wandelen om wille van de rechter enkel. Een mooie training, en hopelijk geen te zware gevolgen.

3° marathon van Aalter

Nee ik heb niet opnieuw onverwachts een marathon gelopen. Het is een wandeltocht georganiseerd door de Lachende Wandelaars. In het centrum kan je een lus van 6 of 10km doen. En daarnaast is er een grote lus naar M-Aalter (8,7km) en terug (8,8km). En vanuit M-Aalter kan je 2 plaatselijke lussen doen. Eentje van 7,7 en eentje van 8,7km. Dit lussensysteem is ruim 50% verhard, maar ook een kleine 50% bos. Ik trok mijn trailschoenen aan en verkoos de centrum lus niet te doen.

Vertrokken bij mijn ouders zodat ik 1,7km op de teller had bij de start. Toen vertrokken richting M-Aalter. Overwegend verhard en een grintpad. Tot we aan het privé domein van Mr Bosman kwamen. Daar mochten we door zijn bos ploeteren door de modder. Het mooiste stuk van de heentocht. De brug over de E40, door het domein van de Broeders van Liefde en we kwamen in M-Aalter aan het ontmoetingscentrum. Na een vlugge cola besloten om eerst de grotere lus B te doen. We trokken via het voetbalveld richting Kruiskerke. De bossen rond de zwemvijver door. Opnieuw wat geploeter. Maar hierdoor ook de mooiste lus. Nadat we de zwemvijver voorbij waren kwamen we terug op de weg, maar mochten direct achter planterij De Bel en de plaatselijke Microbrouwerij opnieuw een bosje in. Daar kende ik een cyclocross parcours dat ik extra deed. 1,2km gekronkel door modder berg op en af er bij. Via het bosje aan de achterkant van het voetbalveld waar ook de veldloop is kwamen we terug in M-Aalter en trokken opnieuw naar het cultureelcentrum. Normaal 8,7km. Ik maakte er 9,9km van. Na een sanitaire stop en een cola begonnen we aan lus A. Aan de kerk trokken we richting Beernem. Duidelijk opnieuw meer verhard, een grintweg of twee. En toen kwamen we in een mooie lange dreef die ik nog niet kende. Langs het Poststraatje dat veel verder loopt dan ik dacht en een grintweg kwamen we aan de andere kant van het cultureel centrum terecht. Dit lusje was 7,7km. De barman vroeg als het mijn laatste bevoorrading was? Hij herkende mij en wist dat het mijn derde bezoek was.

Eerst nog door M-Aalterse wijk en dan via Aalterstraat en Stratem naar het Hooggoed. Daar opnieuw het bos in. Op het einde langs het paardentrajekt waar het behoorlijk slecht lag. Stratem bug nog beklimmen om opnieuw aan de andere kant van de E40 te geraken en nu terug naar het Emmaus-instituut. Terug weg was 8,8km. Na nog een laatste drankje, kon ik opnieuw nog 1,7km extra lopen naar Stratem om opnieuw bij de kids, auto en ouders terecht te komen. Wandeltocht van 33,9km en mijn extraatjes van 4,6km leveren een mooi dag totaal op.

De wandeltocht deed heel wat bospaden aan waar trailschoenen zeker in deze natte periode een meerwaarde waren. Echter was er ook behoorlijk wat verhard waar je de demping van andere schoenen toch wel wat mist. Moeilijke keuze wat mij betreft. Maar denk in de toekomst toch meer met de gewone schoenen de wandeltochten te doen.

Katertocht

Samen met Johan W trok ik in dit nieuwe jaar al meteen naar een wandeltocht om onze eerste duurloop te doen. 20,5km katertocht in Torhout. Vele stukjes werden herkent van de Nacht of van de St-Rembert-Corrida. We starten met 6,8km. En al vlug kwamen we Erik en Katrien tegen. Na de nieuwjaarswensen gingen we verder. Draaien en keren in rustige wijkjes in het centrum van Torhout. Een mooi stukje langs de vroegere treinbedding, maar overwegend wijken. Het tweede gedeelte was ruim 8km. Een lang stuk naar wandeltochtnormen. Wel met reeds iets meer afgelegen wegen en paden. Maar nog steeds zeer veel draaien en keren in diverse Torhoutse wijken. Het derde stukje was nog ongeveer 5km. Hier waren er duidelijk meer paden. Trail schoenen waren beter geweest gezien de natte periode. Maar al bij al een geslaagde start van het nieuwe jaar. En dankzij Johan nog behoorlijk snel ook (Ongeveer 1h50 voor 20,5km).

Wintertocht & Tis tied ta tut tis tocht

Eerst nog eens 2 weken terug in de tijd. Zaterdag 17/12 liep ik de langste afstand 21km op de Wintertocht in Rumbeke (Roeselare). Even langs een grote baan gestart, maar daarna trokken we direct naar de rustige weggetjes. Vooral de tweede lus was mooi. Startend met een klim over de kasseien van de Zilverberg. Zo kwamen we op het hoogste punt van Roeselare. Dan volgden de Kleiputten. Het mooiste maar ook natste stukje. Voor zij die volgend jaar wensen te gaan: trailschoenen zijn hier een echte aanrader op de 2 langste afstanden. Dan trokken we rond het Sterrebos. Wel jammer dat dit op de verharde weg juist buiten het bos was, terwijl er aan de andere kant van de haag constant een mooi wandelpad lag. Het bleef wel mooi rustig verder gaan. Ook in de laatste lus kregen we nog een mooi smal stukje onverhard. En de 21km zat er op voor dat we het door hadden. Mooie tocht om te lopen.

Om het jaar af te sluiten de 25,6km wandeling in Kortemark gelopen. 4 lusjes die steeds langer werden. Heb het liever omgekeerd, dan nog krijg je soms het gevoel dat ze langer worden. Maar nog maar pas gestart, na passage van de Koutermolen en na 5,8km konden we ons een eerste keer bevoorraden. De tweede lus van 6,2km werd iets zwaarder met onverharde maar goed beloopbare paden (gewone loopschoenen volstaan hier) en met de klim over de Ruidenberg. Dan volgde een lusje van 6,5km waar ik een aantal eerder ingehaalde wandelaars opnieuw tegen kwam. Op het einde een snelle stapper ingehaald. Tijdens mijn colaatje in de bevoorrading was hij er al weer van door. En de laatste lus van 7,1km ging hij plots ook lopen. Hij was het ideale mikpunt om mijn voornemen een snellere laatste lus te lopen, waar te maken. Een kilometer of 3 voor de finish kwamen we aan de "Stationsput". Zonder meer een mooi aangelegd stukje en mooiste stukje van de tocht. Idiaal voor een trappistenloop of een 6-uren loop. Het laatste stukje werd zwaar, maar de laatste kilometers van 2011 zitten er op. Aan iedereen een goed einde jaar, en een fantastisch gezond 2012. Tot volgend jaar.