Rock 'n Roll

Oorspronkelijk zou ik Gent lopen. Maar deze werd geschrapt. Voor de zondag verwees iedereen naar Buggenhout. Maar mijn zoektocht leverde een mogelijkheid tot dubbeldekker op. Gelukkig had ik de link genoteerd. Want in de week voor de loop vond ik onder de naam Rock'n Roll marathon vooral Amerikaanse loopkes terug. Even twijfelen als ik na 4 weken loopstop, en pas 10 dagen terug aan 't lopen een marathon zou aankunnen. Maar we gingen er voor. Zaterdag of zondag? Zaterdag, misschien komt die dubbeldekker er toch nog van. En zo vertrokken naar land van Herve. En voor zij die het nog niet weten. 't Is daar niet plat. Was de eerste loper die er aankwam. Inschrijvingen nog niet open. De wagen nog verplaatsen zodat hij goed staat. Omkleden, inschrijven. Ondertussen waren er mij al 6 voor en kreeg ik een pet met nr 7 op. Beetje inlopen. Amai dat gaat hier bergaf en bergop. En dat 13 keer. Want evenveel rondjes zouden we lopen. Slechts 35 aan de start. En dan nog hoofdzakelijk teams. Volgens de organisator slechts 4 individuen.

Een ervan was een bekende. Henk had de grens over gefietst. Na een ronde wist ik dat die eerste honderd meters verkenning nog niks waren. Een rondje bestond uit een verharde afdaling van ongeveer een kilometer. Dan rechts het trail gedeelte in. De eerste meters waren nog vals plat, maar dan volgde een beklimming. Vooral het laatste stuk ging steeds steiler. Elke ronde zou het een klein beetje extra wandelen worden. Dan volgde opnieuw een afdaling, maar nu onverhard. Betonplaat over klein riviertje en we mochten aan een tweede beklimming beginnen. Hier halverwege al een knik waar elke ronde 5 stappen gewandeld werd. Dan terug de looppas zoeken. En op het einde van de tweede klim werd het wandelstuk ook steeds wat groter.

Terug op de macadam nog een paar 100m klimmen tot aan de tent. Hier verkoos ik telkens te wandelen tot aan een vast punt (rioolputje) en daar mij terug op gang te trekken. Aan de tent mochten we een hoge grasberm op kruipen. De tent rond. En de tent door. Bevoorrading van Aquarius en water. Maar na enkele rondes was de aquarius op. Na 2 keer water dan toch maar thee beginnen drinken. De rondjes waren ondertussen al goed gevorderd. Henk lag lichtjes achter. En bij de ingang van een ronde kwam ik telkens Henk tegen die de laatste meters van de vorige ronde aan het afwerken was. Hand omhoog met nog 5 vingerkes. Ronde nadien nog 4 enz. Zo konden we samen aftellen. De klim was natuurlijk lastig, maar zonder af te zien omwille van de laatste kilometers die zouden te veel zijn. En zo kon ik eindigen in 4h10m59s volgens de wedstrijdtafel. En van de 4 individuelen waren er 2 achter en eentje voor. Tweede, mijn beste uitslag ooit :-)

Back

4 weken loopstop zijn achter de rug. Jammer dat je de dag van vandaag in een ziekenhuis niet meer direct zo goed als mogelijk behandeld wordt. Het had korter kunnen zijn. Maar we laten niet meer aan het hart komen. Enkele uurtjes na de laatste ingreep en groen licht waren de loopschoenen aan. Na 7km een wandelpauze moeten inlassen. Maar toch ruim 14km afgelegd. Vrijdag met de kids naar Melsen, zaterdag naar Waterland-Oudeman en zondag gaan wandelen voor OIGO. Zo steken we Wouter en Sandra een hart onder de riem.

Wachten

Niet op de duiven. Maar de voorziene loopstop vanaf 16/8 loopt uit. Ik moet wachten op het verwijderen van een niersteentje en een buisje dat ze er tijdelijk langs geplaatst hebben. Hopelijk is het donderdag 6/9 allemaal opgelost.

Dodentocht

Eigenlijk een wandeltocht. En daarom als loper 3h vooraf gaan klaar zitten. Na wat gebabbel toch vrij snel tijd en start. Eerste kilometers toch wat last van de wandelaars. Maar dan nog 99 om ons ding te doen.

Ondanks dat ik 9,6km/h loop, wordt ik toch voorbijgestoken van Jan en Christine. En even later ook door Julie. Met 9,6 tot de tweede bevoorrading en 10,1km/h tot de derde bevoorrading lijkt het goed te lopen. Ondertussen was Peter mij ook voorbij gegaan. En gezegd dat het niet zo ideaal ging en dat ik waarschijnlijk serieus verval zou hebben.

De bevoorrading was niet voor lopers. Geen cola (enkel op 84,4km), geen sportdrank. Gelukkig stond aquarius 2x op het parcours. En veel vaste suikerrijke voeding. Van rijsttaart, over appel en banaan tot carré confituur, frangipan tot mars. Daarom na elke bevoorrading even stappen terwijl we eten. Doorspoelen met water, en dan weer aan het lopen.

Maar na de marathon dachten de benen dat het er op zat. Zijn de laatste tijd ook maar dat gewoon. En ging het plots veel moeizamer. Tempo zakte 8,1 8,5 8,4km/h. In Palm bagage opgevraagd. Andere trui aan. Spuiten met anti insecten spray en ook daar terug weg. Valt op dat alle lopers daar serieus veel trager gaan. Heb mijn bedenkingen bij de registratie. Maar tempo zakte bij mij zelfs tot 7km/h. Gelukkig konden we het daarna in de tweede helft beetje per beetje terug opkrikken.

Nog 29km, minder dan 30. Meer hebben we niet nodig om de snelheid op 7,9km/h te krijgen. Nog een halve marathon en we lopen terug 8,4. Nog 3 x 5km en we halen 8,7km/h. Nog 10 en 8h30 binnen moet lukken. Dus nog tandje bij en 9,3km/h. Nog 5,4km. Tot de bodem te kelk legen. Steeds wat sneller. De kilometer borden leerden mij dat ik 6m nodig had. Laatste kilometer nog sprintje met de extra aanmoedigingen, zal wel lukken. Maar eenmaal in het centrum blijkt dat ik te vroeg ben voor de extra aanmoedigingen. Toch alles geven. Aan de tent enkele vrijwilligers die er een applausje uit persen. En ik de laatste energie. Scannen, direct diploma. En 11h18 staat er op.

1h04 sneller dan vorige keer. En nieuw PR op de 100. Had schema gemaakt van 10h30, maar wist eigenlijk wel dat dit vandaag quasi niet mogelijk was. Maar toch nog 48min en we mogen naar Griekenland. Wie weet? Ooit!

Dubbeldekker

Voor de derde keer (na januari'11 en maart'12) gaan we voor een dubbeldekker. Of 2 keer minstens marathon afstand op 2 dagen.

Vrijdag avond was de gietende regen in Aalter het signaal om vlug van dit slechte weer weg te rijden. Het werd een lange rit tot in Bad Pyrmont. Zo lang dat ik een 40km voor eindbestemming de nachtrust opzocht. De volgende ochtend mooi op tijd. Bad Pyrmont blijkt een mooi stadje te zijn dat ten volle in het teken van de waterbronnen staat. Een wandeling langs een waterbaan met watervalletjes en beelden. En we waren bij de inschrijvingen. Vriendelijke behulpzame mensen.

Klaar gemaakt. En dan wandeling tot aan de bronnen en het kerkje. En vervolgens mochten we als marathonloper gratis door het mooiste stadspark 2005 van Duitsland. De palmtuin maakte het meeste indruk. Ook een mooi bloot voeten pad. Maar ik had het vrij vlug gezien.

Om 13h mochten we starten. Direct terug tot aan de bronnen, waar een mooi gebouw rond gebouwd werd. En na een ruime kilometer om het centrum uit te lopen gingen we het natuurschoon in. Deze marathon telt ruim 650 hoogtemeters. Maar de loop gaat vlot. Enerzijds omdat de hoogtemeters wat verdeeld zijn en dus vaak minder stijl. Anderzijds omdat ik mij een stuk beter voel dan tijdens de Child Learn marathon en de Jubilee Marathon Stockholm. Hierdoor kon ik hellingen die ik in andere trails opwandelde toch oplopen. Af en toe toch nog een steil stuk dat dan al wandelend ging. Bevoorrading was perfect. Ongeveer om de 3 kilometers waren er oa bananen en telkens sportdrank, cola en water. Een bak met sponsen werd op 2 bakken water gezet, zodat deze op een goede grijphoogte kwamen. Voor het eerst sedert toch wel enige marathon en ultra's telde ik de resterende kilometers eens niet af. Tot op kilometer 38 à 39. Toen werd het ietsje zwaarder. Met het idee wat morgen nog volgde liep ik deze laatste kilometers rustig uit zonder het tempo nog te proberen op drijven. Met al de hoogte meters ben ik heel tevreden met een eindtijd van 4h14m. Nadien mochten we nog douchen en zwemmen in het plaatselijke zwembad. Er was een grote glijbaan, waar uw tijd gemeten werd. En de snelste tijd van de dag getoond. Dat wou ik wel even proberen. Maar die poging was iets te lastig na een marathon en resulteerde in krampen. Nadien nog voor 4€ pastaparty. En we waren voldaan en konden naar Boxmeer.

Het adres in Boxmeer bleek niet een voetbalkantine te zijn zoals bij Limburgs Zwaarste, maar bij Willem zelf. Geparkeerd voor zijn kamper en na een plensbui vonden we vlug en goed de nachtrust. Volgende ochtend in het centrum centjes gaan zoeken. En aangemeld voor één dag van de zomermeerdaagse (van 28/7 tem 5/8 wordt hier elke dag een marathon gelopen). Geen seingevers of bepijling, maar lopen op Garmin route. Gezien ik al van vrijdag van huis was zou ik mij richten op een andere loper met GPS. 2 lopers vertrokken een half uurtje vroeger. Stipt om 9h werd er gestart met de rest. Enkele snelle lopers waren direct weg. Een loper of drie koos een trager tempo. En met een 5 tal waren we de middengroep. Willem ging zo fel te keer, dat ik even spijt kreeg van deze dubbeldekker. Tot kilometer 12, eerste bevoorrading, had ik niet eens de tijd om een foto te nemen van de vaak mooie paden. Maar eenmaal we de 2 vroege starters hadden ingehaald, was Willem wat gekalmeerd. We probeerden met een beperkter groepje wat sneller te lopen. Maar het volgen van de Garmin bleek niet zo evident. En behalve wat extra kilometers leverde dit geen tijdswinst op.

Na enkele pogingen werd besloten meer te genieten van de mooie omgeving die Willem ons voorschotelde. We bleven nu bij de iets rustigere lopers. Ondertussen staken we de Maas over met een gemotoriseerd veer. Maar mochten ook onze armspieren aan het werk om een meertje over te steken met een veer waar we zelf de kabel mochten trekken. In de heide kwamen we een groepje Schotse runderen tegen.

Willem was ook onder de indruk van deze beestjes en wou deze graag op de foto. Zelfs de parcoursbouwer ging hierdoor van het parcours af. En even verder werd het zoeken om een waterpartij te kunnen over steken. Terug op het parcours kwamen we net bij de 3° bevoorrading toen ook de 3 achterblijvers ons bijhaalden.

Nu hadden we wel de goede kaartlezers om met een groepje vooruit te gaan lopen. Een groepje van 4, een duo en tenslotte nog een 4-tal werd gevormd. Maar nadat het een hele tijd goed ging, waren we met het eerste 4-tal toch het parcours kwijt. Gelukkig wisten we dat we opnieuw het veer nodig hadden om de Maas te kruisen. En met dat gegeven vonden we het parcours terug. En net op dat moment kwam het tweede duo voor onze neus voorbij. Met een 6-tal bleven we dan maar samen voor de laatste kilometers.

De marathon van vandaag was vooraf aangekondigd als 45km. Het werd ruim 48km genieten. En ook nadien was het leuk in het zonnetje. Leuk gezelschap dat lachte en grapte. En na een douche konden we heel voldaan terug naar huis. Voor zij die de komende 7 dagen een marathon willen lopen. Ga zeker eens kijken bij Zomer meerdaagse van Willem Funrunner. Je zal er zeker geen spijt van krijgen.

Organiseren

Het is eens iets anders. Een wedstrijd van de andere kant. Vaak vroeg men mij als ik zelf zou meelopen. Het kriebelde enorm. Maar nee, als mede-organisator kan je dat niet maken. De ochtend zelf vroeg men mij ook nog hoe het was. Zenuwachtiger dan voor het lopen van een eigen marathon. Eigenlijk al 4 dagen aan een stuk (na teruk komst Stockholm). Sporthal open maken, laatste materieel lossen, bevoorradingstafels klaar zetten, parcours opbouwen. En de tijd vloog. En dan zoeken zoeken zoeken naar de persoon die verkeerd begrepen had waar hij langs het parcours kon staan. Net iets te ver, en stond dus op het parcours. Niet te vinden, politie gebeld. En plots toch gevonden. Politie afgebeld. En 't was even voor 10h. Net op tijd om één minuut stilte voor Philippe Verdonck en Sandra Cauwels en de start te geven. En weg waren we. Eén chip wordt niet geregistreerd, maar geen probleem ik ken die loper goed. Even meelopen. Mijn chip? Deju vergeten. Zit nog in mijn zak. Even later bleek dat in de cafétaria veel meer koffie verkocht werd dan 2j geleden. Dus naar de winkel. En bij de bevoorrading werd meer sportdrank genomen dan bij de vorige editie. Naar huis en uit mijn eigen voorraad nog 10 liter bijgemaakt. En we waren al bijna 4h. Johan liep duidelijk op kop. Maar in de laatste minuten ging Wouter nog over Yves en het heren podium wijzigde nog. Bij de dames had Lydia meer dan een ronde voorsprong op de tweede. En toch kreeg ze een tik en werd pas derde. Heidi rukte op en ging met de overwinning lopen. Ann werd in haar eerste 6-uren loop meteen tweede. Ook een leuke wedstrijd dus. Maar ook respect voor de recreanten. Zo vond ik het fantastisch dat Eva, die nog nooit een marathon liep, van bij de start haar tempo koos. En gewoon bleef verder lopen terwijl anderen opgaven. Prachtig. Nadien opruimen, nog wat drinken en bijpraten. En met de plakkers zijn we nog gaan Chinezen. De reacties waren quasi unaniem positief. En dat doet de zenuwen direct vergeten natuurlijk. Zo werd het terug een leuke beleving. En nu kunnen we kijken waar er volgend weekend een marathon of ultra te lopen valt.

"Hela"

Vandaag Stockholm Jubileum Marathon gelopen. Exact 100j na de Olympische marathon (toen start om 13h48 wegens 3min vertraging, nu zoals voorzien om 13h48). Ook het parcours was het zelfde als 100j geleden. En dat was niet vlak. De beentjes hebben het geweten. Onder de weg even moeten stoppen om het uitgebreide ontbijtbuffet van deze morgen in een Dixit-cabine achter te laten. Wel wat tijdsverlies. Maar onder de 4h zou niet gelukt zijn met de huidige conditie op dit parcours. Eenmaal in het stadion konden we kiezen. De marathon zoals 100j geleden, of 40,075km. Of nog een extra lusje tot 42,195. Zoals de meesten koos ik voor dat laatste. Ze hadden nog een serieus lastig stukje als toetje bewaard. Maar we kwamen opnieuw het Olympisch stadion binnen. En 300m later liep ik over de finishlijn. 4h06 op de klok. Netto zal het een minuutje minder zijn. Later een uitgebreider verslag.

En WTF is "Hela"? Dat ik het zelf niet weet. Maar al de Zweedse toeschouwers riepen ons dit toe. Verwacht dus niet dat het "valt dood" is, maar eerder iets van "kom op".

Vrij- en Zaterdag

Na een (te) lange werkdag nog heel wat tijd verloren om mijn identiteitskaart en bankkaart te vinden. Maar zou toch heel eventjes binnenspringen bij Veerle. Haar prachtige prestaties van dit voorjaar verdienden dit. Wat "slechte moaten", marathon en ultralopers samen, en dat heel eventjes loopt al vlug uit. Klaar voor vertrek kent mijn GPS de deelgemeente waar ik naar toe moet niet. Marathon Koen zijn smartphone brengt de oplossing. Florenville nog ruim 2h rijden en om 1h30 sta ik vlak bij de start van de trail en kan slapen.

Op mijn matrasje in de koffer heel goed geslapen. Al vroeg kon ik mij klaar maken, en de organisatie voorzag in een ontbijt voor 5€ (croisant, chocoladekoek, fruitsapje en koffie of the). Beetje rond gewandeld en her en der nog wat flyers verdeeld. Tot mijn verrassing was er hier veel meer bekend volk dan verwacht. Had vooraf niet naar de deelnemerslijst gekeken, maar kwam heel wat bekende lopers tegen, en leerde er al weer enkele bij kennen.

 

Om 11h11 (Op zijn Waals, met de nodige rust, maar ook vertraging) zag ik het origineelste start-sein dat ik tot nu toe mee maakte. Iemand kwam over onze hoofden heen gevlogen en we mochten er aan beginnen. Een van de mooiste dagen die we dit jaar al gekend hebben. En het werd dus vollop genieten in het zonnetje. Langs het water soms een aangenaam briesje er bij. Af en toe in het bos blij dat we toch even in de frissere schaduw mochten. Want vooral als het in open lucht omhoog hing was het toch wel warm. Maar geen geklaag de mooie omgeving maakte veel goed.

Langs een meer. Heel vaak langs de Semois. Er door moesten we niet door de hoge water stand. Daardoor wel 1,5km extra. Maar 52,5 of 54 dat kan toch het verschil niet maken. We mochten wel nog verschillende keren enkele kleinere zijriviertjes (denk ik toch) door lopen. Maar meer dan enkele centimeters water was dit niet. Heel wat bos. En in de Ardennen natuurlijk ook de nodige beklimmingen en afdalingen.

Na 1400m even de tijd genomen om de Garmin-instellingen aan te passen. En als voorlaatste kon ik verder. Tijdens de inhaalrace sprak men mij zelfs aan ivm de 6 uur van Aalst. Nee, 't is in Aalter om doen. Ja 't zijn toerkes lopen. Nee 't is geen trail en niet in het bos. En toch is ook dat leuk! Even verder een blad dat de 25km naar links moest. Geen aanduiding voor de lange afstand. Toch maar zelfde kant op zeker. En na 6km kregen we reeds water, cola, appelsien en banaan. Vooral dat laatste moest nu het kleine ontbijt van deze morgen helpen compenseren. En ook de nodige voorraad voor de komende afstand want was nu tot kilometer 18. Daar mochten we via trap kasteel binnen klauteren en werden met het nodige djembe geroffel verwelkomt. Opnieuw eten en drinken en terug verder.

De bevoorrading was dus dik in orde. In het zonnetje een djembe groepje. De organisatie had duidelijk kosten noch moeite gespaard. Terwijl in sommige stadsmarathons het nog zoeken is naar sanitair, werd hier zelfs te midden van het bos de urinoirs aangebracht om ons ten dienste te zijn. Oorspronkelijk dacht ik dat de weg aanduiding wat weinig was, maar liep geen enkele keer verkeerd. Vlak voor het einde was er wel nog even twijfel. We volgden witte pijlen en rood-witte linten. En plots stond er een witte pijl naar rechts die niet voor ons bestemd was. Iets verder recht door hangde een rood-wit lint en dus mooi op het parcours gebleven.

Had al enkele malen serieus berg af kunnen lopen ook. Eenmaal had ik het niet meer onder controle maar kwamen we net op tijd terug op het vlakke. Kleurrijke Nederlandse meiden merkten op "Leuk he zo'n berg af hollen". Toch was het net iets te snel. Maar geen getreur, even op adem komen en terug weg. De afdalingen waren echter vaak ook "technisch" en gingen veel trager. Net voor de derde bevoorrading ook nog zo'n stukje. En toen ging de linker voet aan het glijden. Viel op mijn heup en hand en glijde naar beneden. Gelukkig maar een meter of twee drie. Met de nodige schrik nog het laatste stukje naar beneden en een paar 100 meter verder bevoorrading. Net op tijd om te bekomen. Had ook mijn camelbak niet aangevuld op km 18 en tegen km 34 was 1,5l blijkbaar niet voldoende in dit warme weer. Dus ook de spijs en drank waren wel gekomen. Omwille van de val werd mij een rit naar de aankomst aangeboden. Maar nee, we zullen door gaan. Maar die laatste 20km waren een stukje lastiger. Enerzijds door de val. Want vanaf nu dreigde bij elke misstap krampen in beide kuiten. Anderzijds ook door de vermoeidheid natuurlijk. Maar toch. Anders in de ongeveer 50 marathons en ultra's kreeg ik nooit krampen. Dit jaar al 2 keer een beetje. Ook na glijden of misstappen in een trail. Nu was het meer dan glijden, effectief vallen. En nog nooit had ik zoveel last van krampen. Maar geen getreur. Afwisselend wandelend, en toch nog af en toe lopen. En nog steeds in een mooie omgeving. We hielden vol. En na net geen 7h zaten de kilometers er op. In de lekkere geur van BBQ mochten we het laatste gras plein op. Kreeg al direct een high five (bedankt) als laatste aanmoediging, en onder de finish boog door komen. Ook nadien kwamen nog bekenden direct nog praatje slaan. Volbracht proficiat (ook bedankt). Hij zit er op, terug naar huis, eten, slapen, en vlug een verlsag want Katrien werd al ongeduldig.

Meer foto's

Child learn marathon

Henry Okkersen een bekende marathon en ultra loper organiseert reeds voor de derde keer de Child Learn Marathon. Het volledige inschrijvingsgeld gaat naar kinderen die uit de kinderarbeid gehaald worden en zo de kans krijgen om toch naar school te gaan. De start wordt gegeven door zo'n meisje dat eerst werkte en dankzij de organisatie kon studeren voor schooljuffrouw.

En zo waren we vertrokken. Na een 100-tal meter links een eerste grindpad op. Hier en daar wat plassen ontwijken. Zo kwamen we net voor de eerste kilometer op het langste stuk asfalt. Een draai naar rechts liet ons tegen de wind in beuken. En die was behoorlijk sterk aanwezig. Gelukkig ging het nu tot voorbij de tweede kilometer duidelijk heuvel af. Hier kon ik met mijn grote stappen elke ronde wel wat goed maken. Maar na ruim twee kilometer was er opnieuw een bocht naar rechts. Opnieuw grint maar nu stevig heuvel op (mag van Marc B ni zeggen Bergop, daarvoor moet ik naar de Alpen). Tot kilometer drie, maar de laatste meters waren al wat minder steil. De volgende bocht naar rechts zagen we liever komen. Een kleinere afdaling wel met wat gladde modderplekken volgde nu. Een paar honderd meter macadam volgden waarvan de laatste opnieuw pittig werden. Maar dan werden we voorzien van een bevoorrading. Net voor het bordje van 4km. Maar om daar te geraken was het alweer grint pad heuvel op. Tot voorbij de vijf kilometer ging dit pad hoofdzakelijk heuvel op. Dit om tot bij de watertoren te komen. Even over het fietspad en opnieuw naar rechts. Tot kilometer 6 nog even lastig. Maar dan ging het hoofdzakelijk in dalende lijn opnieuw naar de start. Kegeltje om en via de bevoorrading een volgende ronde.

Dit mochten we zes keer afwerken. De eerste 4 rondes had ik een minuut of 2 voorsprong op het 4 uur schema. De voorlaatste ronde waren dit nog enkele seconden. De laatste ronde kreeg ik het helemaal lastig. Zeker van kilmeter 38 tot 41. Verloor daar redelijk wat tijd om in 4h04 te finishen. Zou het rustig aan doen. Maar al het glooien in het parcours en de stevige wind hebben daar anders over beslist. De beentjes voelen zwaar en verzuurd aan. En meer zat er echt niet in. Wel een mooie omgeving, mooi parcours. Blij dat we deze mogen bijschrijven op ons lijstje.

Koblenz

Vorig jaar lid geworden van de Runners, om ook met hen op marathon uitstap te kunnen. Schreef mij meteen in voor de uitstap naar Ette-Leur. Maar doop en babyborrel van mijn eerste kozijntje gooiden roet in het eten.

Keek dan ook al een hele tijd uit naar de uitstap van dit jaar. Zaterdag morgen vertrekken naar Koblenz. Daar marathon lopen. En dan avond en volgende dag vrij en op zondag avond terug.

Om 6h30 vertrokken om tijdig op de bus te stappen. Een busreis met een tussenstopje. Zo konden we reeds wat koude spaghetti met tonijn eten. Aangekomen in Koblenz de nummers, goody bag, en shirt afgehaald. Inchecken in het hotel. En te voet samen met een Duitser die de weg wees naar het station. Speciale treinen voor de marathon brachten ons 1km voorbij de start. Even terug stappen en we waren er klaar voor. Oberwesel een plaatsje langs de Rijn was de startplaats. Met op de rotsflanken wijngaarden. Een oude toren fraaide het dorpje op. Het startschot weerklonk en het lopen ging moeizaam. De benen waren zeer zwaar. De avond vooraf een halve marathon lopen leek plots niet zo'n goed idee meer. Ik nam de tijd om de verschillende kasteeltjes op de rotsflanken te bekijken. Na 5km ging het gelukkig plots vlotter. Zo kon ik al gauw de balon van 4h20 terug inhalen. De Rijn zoekt zich verder een weg tussen deze groene flanken. En zorgt zo voor een mooie omgeving. Een mooi marathonparcours. Gezien we stroomafwaarts lopen hadden we wel een lichte tegen wind. Maar liepen ook lichtjes bergaf. Tot kilometer 20 waar we plots op korte afstand een redelijk hoogteverschil moesten overbruggen. Maar eenmaal dat verteerd werden we beloond met de halve marathonlopers die klaar stonden voor hun start. Hierbij heel wat Runners en dus ook heel wat aanmoedigingen. Liep nog steeds achter de balon van 4h aan, en ging verder met mijn inhaalrace. Al vlug was een eerste halve marathon loper daar gevolgd door een hele gorde snellere lopers. Moesten nu opletten om ons niet te vergaloperen. Maar even verder kwam ik bij balon van 4h en hield enkele keren in wanneer ik dreigde uit te lopen op de balon. Het parcours werd nu ook iets pittiger met af en toe toch een kleine helling. Met trails in Ardennen, Parijs en Nl Limburg hebben we natuurlijk al zwaarder meegemaakt. Met de nodige reserve werden ze overwonnen. Ondertussen kwamen ook de snelste Runners mij voorbij en gaven aanmoedigingen. Aan kilometer 35 een treintje van 2 Runners-hazen met eentje er achter zwoegend om een nieuw PR te lopen. Ze hadden reeds een klein gaatje toen ik plots op het idee kwam met hen mee te lopen. Een tussensprintje en we pikten aan. Maar de PR-jacht ging steeds moeizamer. Zelfs een mooi poepke dat ik aanwees kon niet baten en er werd gewandeld. Een van de hazen ging door, een bleef bij de PR-jager. Ik twijfelde even en ging er tussen. Dan toch maar het opgedreven tempo verder zetten. Nu moest ik opnieuw een versnelling plaatsen om bij de eerste haas te komen. Nu even op adem komen. Nog een laatste bevoorrading en toen zagen we nog een Runners marathonman. Nog een versnellingske en dan samen finishen. Maar er werd gevraagd om toch maar door te lopen.
Nu had ik een Runnershaasje, en samen liepen we de laatste kilometers. Haasje ging echter nog wat versnellen. En laatste kilometer werd nog goed doorgelopen. We konden finishen onder een boog met bruto tijd. Netto zou het 3h56m05 worden.

Terug naar hotel, douchke en dan de pasta party. Met wat moeite toch een groepje van 5 runners gevonden die nog meeging tot een pleintje met disco's en cocktailbar. Vriendelijke en goedlachse Sara uit Munchen bracht ons nog 2 lekkere cocktails. We konden naar ons bedje en dromen. Van een geslaagde marathon natuurlijk. De volgende dag konden we Koblenz nog verkennen. Een van de grotere kabelliften en rotsslot van Europa. En in de stad zelf verschillende mooie gevels, hun spuugend beeldje, en een grote zuil die de geschiedenis van de stad vertelde. En natuurlijk hun "Duitse hoek". Gezien het steeds meer oude wijven ging regenen werd de terug rit vroeger aangevat. Zo waren we nog op een mooi uur terug in ons eigen bedje. Er bleef ons één vraag. Waar zouden de Runners volgend jaar naar toe trekken?