177 Vagevuurroute

2 weken voor IFFM wou ik eens testen als ik nog een marathon in 5h in de benen had. Ik was namelijk pacer bij IFFM. De dag voordien nog 14km nuchterloop gedaan. En ook mijn marathon zou ik eerste rondje van 14km nuchter lopen. Samen met Jan liepen we een gezellige eerste ronde. Bij de bevoorrading lagen mijn boterhammekes met preparé sla tomaat en worteltjes klaar te wachten. Wandelend in het zonnetje was het genieten van dit ontbijt. Jan was doorgelopen en liep voor mij uit. Ook de 2° ronde in de Blauwhuisbossen, vervolgens Vagevuurbossen met dubbele beklimming van de Hendriksberg en via de Gulke putten terug naar start en finish verliep nog vlot en volgens het tijdsschema. Maar ik voelde reeds dat het zwaar werd. Toch haalde ik Jan in. Filip was later gestart en haalde mij in. Even later een serieuze dip, en zelfs stukje gewandeld. Of was het zelfs strompelen? Na een toiletstop net op tijd terug de broek aangetrokken want Mieke en Hilde waren daar. Korte babbel en de snelle dames waren terug weg. Ik vond een laatste adem en kon het laatste stuk toch nog vrij vlot uitlopen. Het werd 5h10m. Maar met de nodige bedenkingen wegens dag voordien gelopen, nuchter loop, zwaarder parcours gaf dit toch vertrouwen naar IFFM toe.

173-176 Etappeloop - Ronde van Vlaanderen

Lopen is geen sport maar een manier van reizen. Deze wijze woorden van Jan Knippenberg in de praktijk omzetten. In 2021 ontdekten we de GR129 van Arlon naar Brugge. In 2022 de GR5A een rondje langs de grenzen van het oude Graafschap Vlaanderen.

Marathon and More Belgium organiseerde een 11-daagse. Het lichaam zei dat 4 dagen voldoende was. 

Dag 1 bracht ons van het station van Brugge tot aan de kerk van Boekhoute. 58km lang. Vandaag was Thierry De Block aka "Nonkel" één van de deelnemers. Hij liep met mij mee. In eerste instantie was ik bang dat het hierdoor te snel zou gaan. Maar we vormden met Karine, Wilma en Jos een mooi groepje en het tempo viel mee. Eerste hoogtepunt langs de route was het Fort van Beieren. Langs de Damse vaart komen we in het pittoreske Damme. We flirten met de Belgisch-Nederlandse grens en via Heille komen we in Aardenburg. Na Aardenburg komen we in de Weilanden. Lopen langs de Eekloosche Watergang is lastig, maar het tweede hoogtepunt van deze etappe. Vijf kilometer lang is de watergang omzoomd met populieren en vele overstapjes brengen ons van weide naar weide tussen het vee. Dit is niet echt een wandelpad maar een zogenaamd "Struinpad". Had bijna gans de dag aangenaam samen kunnen lopen met Nonkel. Karine was al een hele tijd achter ons gebleven. In Aardenburg kwamen we terug bij Jos en Wilma. Staken nog samen via een pondje het Leopoldskanaal over. Tussen Sint-Laureins en Bentille was telefonische ondersteuning nodig om Karine terug op het rechte pad te helpen. Hierdoor was Wilma, Jos en Thierry vooruit gaan lopen. Na de ondersteuning kwam ik wel nog terug bij Jos. Maar de andere waren te ver weg. In Watervliet mochten we een stuk langs het Leopoldskanaal lopen waar het pad heel zwaar was. In combinatie met de hitte zorgde dit voor de genadeslag. Aangeklopt bij buurtbewoners voor extra water, en de laatste kilometers naar Boekhoute waren zwaar. Nog rond de kerk tot bij kasteel Ter Leyen en BOU8. Een oude garnaalboot vergezeld van een garnaalstandbeeld herinneren aan de garnaalhaven die hier vroeger lag. Dit was meteen ook de finish van een eerste zware maar aangename dag.

Dag 2 hervatten we onze weg bij BOU8 en liepen 58km lang naar Hulst. Een stramme hiel deed mij de eerste meters reeds twijfelen als ik niet zou stoppen. Maar zette door en het goede gevoel kwam terug. In alle drukte deze morgen mijn waterzak vergeten vullen, en de ondersteunende ploeg opgebed die mij water bracht. Een dag met veel water. In Assenede lopen we tussen 2 kreken de Rode Geul en de Grote Geul. Terug de grens over naar Sas van Gent. Langs een oud verdedigingsbolwerk met een 8-kantige stenen korenmolen en over een oud klein ophaalbrugje. We steken er ook het kanaal Gent-Terneuzen over. De Canisvlietkreek is onze volgende afspraak met het water. In Wachtebeke lopen we langs het kanaaltje Langelede dat reeds in de 14e eeuw werd gegraven. Tot hier had ik samen gelopen met Jos en Karine. Het tempo stokte wat en ik liep alleen door tot in Overslag. Hoogtepunt was een oude Oostenrijkse grenspaal. Direct gevolgd door een welgekomen bevoorrading. We blijven rond waterpartijen lopen. De grote kreek en de Pereboomsgatkreek brengen ons naar Axel waar we kennis maken met de Spaanse linie. Ik kwam terug bij Wilma en we liepen samen voorbij de verschillende forten. Afwisselend nam Wilma soms wat voorsprong, maar ook kon ik zelf al eens wat voor lopen. Toen ik voorliep miste ik een afslag, moest een klein blokje extra doen en dit brak de veer. Wilma kwam terug bij mij en liep door. Zelf zwoegde ik langs de laatste kilometers. In landgoed Groot Eiland legde ik mij zelf even in het gras, even bekomen en genieten van het zonnetje. Had het rustplekje wel zorgvuldig uitgekozen zodat ik de nodige atributen in de buurt had om mij terug recht te kunnen trekken. Gelukkig kwam Hulst al snel in zicht, liepen nog even in de richting van de molen, maar net voor de Dubbele poort was de finish.

Dag 3 starte aan de andere kant van de Dubbele poort. De omwalling van Hulst op en liepen rond dit leuke stadje. Een oude spoorwegbedding brengt ons van Hulst naar De Klinge. Door werkzaamheden waren we even de weg kwijt. We mochten het plezier ondervinden om door hoge netels en vele bramen te lopen. Maar samen met een local die een eindje mee liep en Arjan kwamen we terug op het juiste pad. In De Klinge vind je heel wat geschiedenis, met eerst een stukje Dodendraad uit de wereldoorlog en vervolgens een oud stationnetje met trein. Veel bos in deze streek met het stropersbos en de natuurgebieden Panneweel en Sint Jacobsgat. We lopen de autostrade over in Vrasene, slaan rechts af een landelijk gebeid in, en lopen langs een cafeetje dat zich vooral op fietsers toespitst. Ik kon de verleiding niet weerstaan om een extra stop in te lassen. Na het lopen onder de warme zon konden de 2 frisse cola's nog eens extra goed smaken. Even verder op de bevoorrading hoorde ik dat Jannet verloren gelopen was. Door de bijhorende telefonische ondersteuning liepen Jos en Karine mij voorbij en was ik in laatste positie terecht gekomen. Langs de bunkerlinie richting Beveren haalde ik hen terug in. Langs een cafe dat zich op boogschieters richt lopen we langs "De Halve Maan". De Kapel van onze Lieve vrouw van Gaverland is zo groot dat ze zelfs aan een kerk doet denken. Er is ook een bedevaartsoord. We lopen nu stuk door de wijken van Zwijndrecht. Daarna krijgen we nog veel groen met het Vredesbos en ook natuurgebied Middenvijver verraste ons. De festivalweide was wel snikheet, maar kwamen nu bij het strand van Sint Anneke met mooi zicht op de Antwerpse skyline. Het was nu nog even de Schelde volgen tot aan de fietstunnel waar dag 3 eindigde. 

Dag 4 start in Antwerpen en 53km verder kwamen we aan bij het Belfort van Dendermonde. Ik starte samen met Xuan, Karen, en Karine. Filip en Ann liepen vlak voor ons. Door een sanitaire stop moest ik eerst achtervolgen. Met de Burchtse Weel en het Neuzenbergbos leerden we weer een mooi stukje Vlaanderen kennen. Na een fotostop bij de Martinuskerk in Burcht bleven Xuan, Karen en Karine achter. Wel haalde ik af en toe Filip en Ann terug bij. We liepen langs de Schelde en door de Kruibeekse polders. Een prachtig natuurgebied dat ik dankzij deze GR5A leerde kennen. We lopen langs Bazel, waar we het kasteel Wissekerke ontdekken. Uiteindelijk komen we in Ruppelmonde waar Mercator de central figuur is. De bevoorrading staat door de kermis iets verder dan verwacht maar net na Filip en Ann kan ik ook de energie terug aanvullen. Voor Filip hervat ik de tocht. Het fort van Steendorp is een echte ontdekking en lopen vervolgens langs de Schelde richting Temse. Een goed opgesteld toiletje bracht redding, en Filip passeerde mij zonder dat we elkaar zagen. In Bornem lopen we langs de oude Schelde. Doordat Filip een ommetje had gemaakt zach ik hem plots terug voor mij lopen. Even bijgepraat en Filip wou iets sneller door lopen. Maar het was een etappe met 2 overzetboten die maar om de 30 minuten hun overtocht maakten. Ik ging aan het rekenen en dacht dat we de overtocht net niet op tijd zouden halen. Ik koos een rustiger tempo, genoot van een ijsje van een plaatselijke ijsbar. En liep rustiger door tot aan de bevoorrading in Mariekerke waar we ook de overzet namen. En inderdaad met deze taktische keuze kwam ik terug bij Filip. Aan de overkant was het stukje GR net te lang om een half uur later de volgende overzet te halen. Maar de schipper wist ons tijdens de overzet te vertellen dat we door werkzaamheden een alternatieve route moesten nemen. Samen met Filip volgde ik de alternatieve route. Filip liep ondertussen bovenop de dijk, ik beneden. Ik had de indruk dat dit een korter traject was, en vroeg aan een fietser hoe ver het nog was naar de volgende overzet. Niet haalbaar binnen het half uur volgens zijn info. Toch kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat dit haalbaar moest zijn. Net aan een grintweg kwam ik nog een lokaal vrouwtje tegen, vroeg de weg naar de overzet en hoe ver het nog was. Ik herkende in de verte de kerk van Baasrode welke aan de overzet lag. Ik riep naar Filip en zette een serieuze versnelling in. Net op tijd bij de overzet.Omdat de overzet nog van de overkant moest komen haalde ook Filip de overzet. Hierdoor kwamen we 30 minuten korter bij Mieke die aan de leiding liep. Tussen Baasrode en Vlassenbroek wordt een overstromingsgebied voor de Schelde aangelegd. Filip wil opnieuw wat sneller gaan lopen, en ik kan niet volgen. Na wat ommetjes komen we uiteindelijk terug aan de Schelde. We volgen deze enkele kilometer. Na een praatje met een oudere man die na een zware hartoperatie toch nog dagelijks zijn rondje gaat wandelen kom ik in Dendermonde. Moe maar voldaan, voor mijn doen zelfs uitzonderlijk kort na Mieke en Filip kom ik aan bij de finish in Dendermonde. Voor de voorziene beklimming van het Belfort kwamen we te laat. Jammer maar misschien toch best. Had na deze 4 dagen een ontstekingske aan de linker voet. De kine raadde aan om uit te stappen. Eens verstandig geluisterd en na een ruime week rusten kon ik toch terug lopen.

172 6 uur van Hamme (Endurance day)

Ik ken Kevin en de Endurance day al van voor de eerste editie. Was er al eens seingever, en hebben er ook al 2 keer de tijdsregistratie gedaan voor de 100km. Vandaag was er de 6 uur van Hamme. Na de zwaar uitgevallen laatste marathon gans de week gewacht hoe het lichaam zou reageren. Hoe zwaar de Ardense teambuilding zou zijn op vrijdag. Maar vrijdagavond en al zeker zaterdagochtend was ik opnieuw strijdvaardig. Gaan voor de 50km.

Toegekomen in Hamme waren er verschillende lopers die opzagen tegen het warme weer. Er zou geen schaduw op het parcours van 1,4km zijn. Wel een stukje grint. Start was dan ook nog eens om 11h wat op een warme dag aan de late kant is. Van de warmte trok ik mij niets aan. Starte rustig als laatste. Eerst stukje grint dat nog behoorlijk lang uitviel. Vervolgens een macadam fietspad dat al de nodige scheuren kende en kort na het grint ook een vervelend knikje van wel 2 volle meters lang. Daarna kwamen we op een beter fietspad. Het volledige parcours te midden van de natuur tussen de vogels die er gans de dag vrolijk op los floten. Nog in de eerste ronde kwam ik bij Luc Maes. Hij wist mij te vertellen dat het vandaag niet ging. Zal wel goed komen en ik liep verder. Ondanks dat ik als laatste startte was het tempo net iets hoger dan ik voor ogen had, maar het liep goed. De auto stond enkele 100-en meters van het parcours en ik had nood aan extra vaseline om schuurplekken te voorkomen. Extra meters die jammer genoeg niet mee tellen. Maar we waren half weg en het liep nog vlot. Met klein beetje extra inspanning het 4° uur in en ik begon mij te ontdubbelen. Zag bij de registratie tafel een opgever. Haalde Vincent in waardoor ik reeds 3 lopers achter mij kon laten. De knie voelde niet zoals ik het wou, de benen werden zwaarder en zwaarder. Na 4h zag ik dat er tijd genoeg was om uit te wandelen en toch mooi boven de marathon afstand uit te komen. We maakten er een zonnige zaterdag namiddag wandeling van. Nog een toilet bezoek. Toen ik uit de dixit kwam blokeerde het lichaam volledig. Stuk gewandeld dat meer trekkebenen en manken was. Gelukkig kwam het beetje per beetje toch weer los. Niet dat ik terug vlot ging lopen. Maar het wandelen en lopen afwisselen om de 6 uur vol te maken lukte wel. Kevin kondigde aan dat ik met één ronde extra maar liefst 3 plaatsen in het klassement zou winnen. Als die er op zat bleek dat ik veel te snel was en tijd had voor nog een ronde. Deze rustig afgewerkt zodat ik niet te veel voor de 6h aan de 0-lijn passeer. Zo kan ik nog klein beetje restmeters toevoegen zonder al te lang te moeten wachten op de opmeting. Klus geklaard met 48km343m. Op de Garmin staan er wat meer, maar daar zit het lopen naar de auto en toilet voor iets tussen. En het waren er nog altijd geen 50 (49,36 voor juist te zijn) zoals ik vooropgesteld had. 

Nu recupereren en kijken als we er volgende week nog ééntje kunnen bij doen. Daarna gaan we wel wat rustiger aan tot de BYU.

171 Omloop van het Meetjesland

De vorige marathon is nog maar een week geleden. Maar ik ben lid van de Krekenlopers die de marathon organiseren. Bovendien zou het goeie training zijn richting BYU. Veel heeft een marathonloper niet nodig om overtuigd te worden.

Parcours is blijkbaar gewijzigd ten op zichte van mijn vorige deelname. Toen nog één grote ronde, nu 2 keer halve marathon ronde. Na een kilometer mochten we al een onverharde strook langs het Leopoldskanaal overwinnen. Helemaal achteraan gestart maar liet al vlug Jessie achter mij om mee te lopen met Christiaan die een halve liep. Een man met massa's ervaring die heel goed vast tempo kan lopen. De ideale haas voor de eerste ronde. Na de eerste bevoorrading klein knikje in de weg naar de dijk langs het Leopoldskanaal. De volgende ronde gaan we dit pas echt voelen. En opnieuw een strook onverhard. Het parcours loopt verder door de rustige polders. We mogen nog eens klein knikje op en langs het kanaal maar nu wel verhard. De volgende bevoorradingen hebben ook cola en banaan. Ik voel dat ik de laatste dagen iets te veel van het lichaam vroeg door weinig koolhydraten te eten en moet nu aanvullen. Vandaag loopt Jessie zo sterk dat ze nog voor het einde van de eerste ronde komt aansluiten. Ze neemt minder tijd bij de bevoorrading en is voor mij weg. De fietsbegeleider voor de laatste marathonloper stopt na één ronde en wordt vervangen door de wagen die de bepijling direct weg haalt. Ik wordt achtervolgd. Na het eerste stukje onverhard haal ik 2 jonge kerels in. Eentje had mij vooraf gezegd dat het zijn eerste marathon was. En in de eerste 5km van de tweede ronde gaat het al zeer moeizaam. Ik moedig ze nog aan, maar later worden ze uit wedstrijd genomen wegens buiten tijd. Ik ga rustig verder en kan terug bij Jessie komen. Bij de eerste bevoorrading rond 26km krijgt ze het moeilijk zegt ze, en moet klein gaatje laten vallen. Spoorde haar nog aan om door te zetten, is voor iedereen moeilijk nu. Zelf kreeg ik het ook moeilijk. Banaan cola en gellekes die ik nam konden niet volstaan. Maar ik zette door. Jessie komt terug bij mij. Ook de bezemwagen. Waar zijn die 2 jonge gasten? Dan kwamen we te weten dat ze uit koers genomen waren. Tussen 31 en 36 zien we plots vlak voor ons nog een marathon loper. Verwondert dat er zo dicht voor ons nog eentje liep gaan we er stapsgewijs naar toe. Het duurt nog een hele tijd maar bij de laatste bevoorrading op 36km waren we er. Jessie heeft een hele goeie dag en loopt lichtjes voorop. Ik neem een plaspauze maar kan opnieuw tot bij de andere loper geraken die aan de kant staat te stretchen. Ik moedig hem aan om terug te lopen. Hij zet terug aan en kan niet mee. En dan breekt dat mentale veertje. Met de uitvlucht dat we te weinig aten de dagen voordien en dat we het lichaam, de knieën, achilles en andere gewrichten niet mogen overbelasten. Ga in de laatste kilometers heel wat stukken beginnen wandelen. Maar we zetten door en kunnen finishen in 4h46m02s. Het gevoel was minder euforisch dan de week hiervoor. Maar is er toch maar weer eentje bijgekomen op onze palmares.

170 Schuppeboer marathon

2 weken na Slovenië liep ik een halve marathon (5 kerkenloop) en voelde goed. Bart VDW organiseert de volgende week een marathon in Drongen. Kleinschalig, zeer schappelijk inschrijfprijs, Heidi kan er 11km lopen, dus we gaan er voor.

Rondje van 10,65km of na 4 rondjes iets meer dan een marathon. Stiekem eens gekeken welke snelheid ik nodig had om 1h10 per rondje te lopen en we waren vertrokken. Mooi rondje in Drongen met heel wat stukken langs de Leie. Bevoorrading stond voor de finishboog waardoor ik eerste ronde afklokte op 1h10. Perfect op schema en de 2° ronde liep ook goed. Eens gek doen met een verloren gelopen Nans en kon 1h09 laten optekenen. Toen hing het iets moeizamer maar Koen wachte op mij want alleen 5 stappen voor lopen vond hij ook maar stom. Het voelde alsof hij mij er zo kon aflopen, maar gezellig rondje in 1h10. Koen nam iets meer tijd bij de bevoorrading. Maar aan de tunnel onder de spoorweg had hij mij nog steeds niet ingehaald. Ik keek even achterom maar niets te zien. Zou hij gestopt zijn? Ik liep mijn tempo zo goed en zo kwaad het kon door. Kon Vincent en zijn Franse marathonvriend nog inhalen. En kon opnieuw in 1h09 afklokken. Eindtijd 4h37m52s. Zeer voldaan met marathon 170.

169 Istrski Marathon

Klaar voor de start

Een marathon of ultra met vakantie er bij. Het was reeds geleden van April '19. Toen liep ik samen met Heidi de 60 van Texel. Ondertussen zijn we een Achillespees operatie verder en hebben we een corona periode overwonnen. Tijd om er nog eens op uit te trekken.

Passende datum geprikt. Marathon gezocht en gevonden. Istrian Marathon in Koper en vakantie in Slovenië werden voorzien. De voorbereiding van de vakantie liep vlot. Veel te doen in Slovenië voor wie graag loopt, wandelt, dorpjes en steden bezoekt. De voorbereiding voor de marathon iets minder. Toch een aantal keer 30 gedaan, maar nadien blijft er toch steeds wat last aan de enkel/achilles. Woensdag voor de marathon nog een laatste loopje en voel ik iets in mijn lies. Uitgestapt ipv gelopen. Stil zitten op vakantiedagen lukt ook al niet. Zo hebben we voor de start al een stevige grotwandeling gedaan, manege afgewandeld en de kust verkend.

Starten doen we in Ankaran. Klein dorpje vlak bij de Italiaanse grens. Autovrije wegen en al snel via wandel/fietspad langs de kust. Wel met zicht op de haven van Koper. We liepen helemaal achteraan bij een dame die haar eerste marathon liep en werden na ruim 5km ingehaald door de snelste 10km lopers. In Koper centrum mochten zij finishen en mochten wij nog een lusje extra lopen. We kwamen nu op een heel mooi wandel en fietspad langs de kust richting Izola. Rustig tempo lopen in het zonnetje, helder blauwe zee en de halve marathon lopers kwamen ons tegemoet met regelmatig aanmoedigingen. Meer moest dat niet zijn. We liepen Izola binnen en kregen eerste keer een stevige klim van een 100 tal meters. Direct terug de dijk op waar een leuk vakantiesfeertje hangde met het zalige zonnetje. De haven liepen we volledig door en volgden verder de kustlijn. Voor een vakantieresort met glijbanen trokken we land in waarts. Gedaan met het vlakke parcours op zeespiegel niveau. Nu ging het regelmatig op en neer. Soms zelfs redelijk stevig zodat er zeker ook wandelmeters bij kwamen. Het verste punt van de route was het natuurreservaat en zoutpannen van Strunjan. We liepen eerst rond de zoutpannen en gingen er dan door. Aan een brugje met trapjes werden we aangemoedigd door enkele locals in traditionele klederdracht. Na een fotoshoot klommen we het brugje over en mochten we de zelfde golvende weg terug keren. Het was ondertussen middag geworden en land in waarts tussen het groen kregen we lekker warm. Afkoelen mochten we in een tunnelpassage onder de berg door. Gelukkig (zowel voor de schaduw als de hoogtemeters). Ondertussen had Heidi een dixit opgezocht en ging ik de laatste 13,5km alleen door. In Izola kwamen we terug op het mooie fiets en wandelpad nu richting Koper. Eén kilometer voor het einde zat een drummer die nog eens alle energie samen raapte om een extra drum solo te geven bij mijn passage. Mijn gewuif kon hij duidelijk apprecieren. Zelf ook de energie gezocht om langs de wandeldijk van de yachthaven van Koper te finishen. Na een kort interview bij de speaker nog een 500m terug gelopen om Heidi te vergezellen met haar finish.

Al bij al goed verlopen. Tevreden met een tijd van 4h46m52s. Zonder fotoreportage zat sub 4h45 er zeker in. We kunnen weer verder werken naar een volgende toe.

168: Pereboomse Krekentrail

Vorige week nog eens deelgenomen aan een 6 uur. 50km gelopen, was ruim 2 jaar geleden dat er nog marathon of ultra bij kwam. En viel goed mee. Deze week op zondag was er de trail van joggingclub Moerbeke. Eentje dat al langer op het verlanglijstje stond.

Behoorlijk wat regen voor de start. Ook bij de start nog regen. Eenmaal vertrokken valt dat eigenlijk nog wel mee. Het parcours was andere koek. Start ten noorden van de E34. We trokken nog meer noordwaarts. Het duurde niet lang of we waren in Nederland. Leuke bospaden, die in het begin zelfs goed beloopbaar waren. Maar een paar kilometers verder zagen we de gevolgen van de regenbuien die we de voorbije periode te verwerken kregen. Nu ploeteren door modder en plassen. Na een kilometer of 10 kwamen we (samen met Linda) in Koewacht op de GR5A bij Fort Nicolaas. Daar was de eerste bevoorrading. Na de bevoorrading de verhoging van de "Spaanse linie" op. Kwamen we vervolgens bij fort Livinus en Fort Sint Jakob. Die laatste mochten we rondje rond lopen om opnieuw in een zeer drassig gebied te komen. In het stuk dat volgde kwamen we een 3-tal keer op een plaats waar je heen en terug liep. Daar kan je, al dan niet gewild, een stukje afsnoeren. Nooit ideaal zo'n parcours. We (deze keer samen met An) opnieuw aan de zelfde bevoorrading. De loopster die na ons liep was daar al weer vertrokken. Parcours is dus niet ideaal. Het zelfde rondje mochten we nog eens doen. En ik voelde dat het al zwaarder werd. Net voor An kwam ik terug aan de bevoorrading met 31 kilometers op de teller. Allemaal gelopen in een zware moeilijke ondergrond. Duidelijk stap voorwaarts in vergelijking met de vorige week. Snel weer weg voor het vervolg, want ik voelde dat het niet lang meer ging duren alvorens het wandelkilometers werden. Nog een stukje gelopen langs de grote kreek. Nu was ik op de terug weg. Maar het onverharde werd te lastig en moest ik nu wandelen. Op het verharde probeerde ik nog wel te lopen. An kwam terug en haalde mij opnieuw in. Beetje per beetje zag ik ze weg rennen. Het laatste bosje had zelfs nog een grachtje waar we over moesten. Niet zo moeilijk, maar als je uitgeput bent .... Ik moest denken aan de Bostrails Aalter. Wat deed ik de mensen daar vroeger aan met een veel moeilijker grachtje op het einde van het parcours. Maar goed, alle moed samen geraapt, er over heen. Onverhard wandelen, verhard lopen. En zo kwam ik terug bij de finish na 5h27m41s. Er waren douches ge-installeerd in een tent. Mooi meegenomen. Enkel jammer dat bij reeds bij de 2° keer de bevoorrading geen isotone drank meer had. Maar er was wel nog cola.

We blijven het rustig aan doen. Maar kijken al uit naar meer.

167: 6 uur van Haarlemmermeer

Mei'19 liep ik mijn laatste marathon. Daarna volgde kine, sportarts, scopie-operatie, shockwave en uiteindelijk een achillespees operatie. Bij de heropbouw rib gekneusd, een operatie wegens navelbreuk en nog eens een gekneusde rib. Langzaam maar zeker keren we terug. De hiel is zeker niet 100% pijn vrij. Maar het lopen is weer mogelijk.

Met een 6 uur bouw je wat veiligheid in. Geen tijdsdruk. 6 uur op het parcours blijven en we zien wel waar we qua afstand uitkomen. Heidi had een 3u training nodig als voorbereiding op Rotterdam. Vond ik wel een 6 uur, waar je ook een 3 uur kon lopen zeker. Was wel in Hoofddorp, deelgemeente van Haarlemermeer, en 2h30 rijden enkele reis. Maar kon Heidi makkelijk overtuigen. 6h20 afgesproken met Jan en Thierry en zouden met 4 naar de 6 uur van Haarlemermeer gaan. Zelf had ik die al eens gelopen als die op het Floriade terein was. Nu was het bij de atletiekpiste. Omdat die nog heraangelegd werd moest men het parcours aanpassen van een 1888m rondje naar eentje van iets meer dan 1300m.

Om 10h werd de start gegeven en ik starte met een stukje wandelen. Parcours liep over betegelde voetpaden die niet altijd even waterpas lagen. Langs een grotere weg stond een wagen op het voetpad geparkeerd zodat we elke ronde van het voetpad op het fietspad moesten, en er vervolgens weer op om even verder rechts af te slaan op een schelpenpad. Brugje over. En op het einde van het pad nog eens rechts, stukje in het gras om het autoverkeer niet te storen. Op het volgende kruispunt mochten we dan terug de graskant af. Behoorlijk hoge treede naar de lager gelegen weg. Vrijwilligers regelden heel goed het verkeer voor ons. Dat wel, maar het rondje was al van de eerste ronde niet mijn favoriet. Kwam bij Albert, hij wandelde ook van bij begin. Knieproblemen maakten van hem een wandelaar ipv loper. Maar hij doet nog steeds marathons, en verzameld zo landen. Zit al boven de 40 en volgende week komt Hongarije bij in het lijstje met de marathon van Boedapest. Ik liep net boven de 9km/h. Lang als voorlaatste. Kwam Marc tegen. Veel te hoge hartslag, het liep niet zo goed, hij zou vroeg uitstappen. Praatje met Eric. Er zijn toch mooie shirts in de wereld hè (hij droeg er eentje van de 24h van Aalter uit 2016). Hij is terug aan het opbouwen en zou na 1/2 marathon stoppen zei hij reeds vooraf. Joeri was snel gestart, maar moest zijn tempo laten zakken en zou na marathon uitstappen. Dat was ook mijn doel, maar dan wel rustig verder doen en zien wat er nog kon bijkomen. Tijdens een wandelingetje vroeg Renée als ik al een probleem had misschien. Nee hoor, even een zelf gebakken pannekoekje opeten, en terug verder. Behalve die "lunch" kon ik blijven lopen aan een zelfde tempo tot mijn Garmin 30km aangaf. Was wel op de tanden bijten, maar beloonde mezelf met anderhalve ronde wandelen. Vanaf dan was de tacktiek lopen op het verharde tot bij het schelpenpad. Dan wandelen tot aan de finish, voorbij de bevoorrading en na het oversteken van de straat zette ik terug aan in een lichte looppas. Zo konden we nog een praatje slaan met Lydia, die blij was met 50km want een rechtzetting van de Run van enkele weken geleden. Stukje met Jan tot hij aan zijn marathon kwam. Even gerekend, met het huidige tempo zullen nog 2 rondes net niet lukken. Toen kwam Bob voorbij aan een verrassend hoog tempo. Hij was aan zijn eindsprint begonnen. Maar als ik mij niet vergis zit hij in de zelfde ronde als mij. Verhoog ook het tempo maar krijg het gaatje absoluut niet meer dicht. Aan de tijdsregistratie bevestigd het scherm dat ik inderdaad in de zelfde ronde zit. En is nog ongeveer 10 minuten. Op de tanden bijten en blijven volgen, hopen dat hij stil valt. Achter de hoek, jawel hij wandelt. Ik kom dichter, maar Bob zet terug aan en loopt ietsie pietsie sneller dan mij. Misschien valt hij terug stil aan de meet, blijven volgen. Aan de tijdsmeting hebben we nog ongeveer 90 seconden. Bob valt stil, ik ga er over en blijf lopen zodat hij mij toch zeker niet meer zou inhalen. Hierdoor komt mijn afstand volgens de organisatie toch boven de 50km uit (iets wat ik al lang als onhaalbaar had gedacht). 

Na de douche de prijsuitreiking met bekendmaking uitslag. De uitslag houdt rekening met geslacht en leeftijd en zorgt zo voor een correctie. Gevolg was plots de voorlaatste. Puur op afstand was ik van de 18 sololopers nogthans de 10° geworden. Maar wat echt telt ... Sedert mei'19 terug een ultra er bij. En die 50km194m daar had ik echt niet op gerekend. Omdat de volgende dag de pijn aan de hiel best wel mee valt, kunnen we alweer vooruit kijken. Wat zouden we denken van de Krekentrail die volgende week georganiseerd wordt door joggingclub Wachtebeke?

Spartathlon

De voorbereiding verliep vrij goed. Een groot stuk dankzij Heidi, wat mij extra kilometers opleverde. De zwaarste week van 238km toonde aan dat mijn lichaam op het einde was en de 2 volgende weken werd de +200 bijgestuurd naar +150 en +160km. Het cijfertje van het aftellen zakte verder en gaf al wat stress.

De rust was wel gekomen, de leegte werd opgevuld met de eigen organisaties. Zo vloog de tijd voorbij. En dag voor het vertrek was ik nog bezig met voedingsschema op te stellen en spiekbriefjes voor de checkpoints te maken. Valies klaar steken, en de stress neemt weer wat toe.

De volgende dag de trein op. Opnieuw een mijlpaal wat het stress-niveau wat doet stijgen. Maar de rust kwam toch terug. Tot na het "laatste avondmaal". Toen kriebelde de buik, diverse toiletbezoeken, en een ganse avond woelen. Iets na 22h30 toch in slaap gesukkeld en aan een stuk doorgeslapen tot 3h30. Naar toilet geweest, gedacht nu lig ik wakker, maar toch direct terug ingedommeld en tot de wekker door geslapen.

Ontbijt, Gerda gevraagd om kine-tape te leggen. Want op donderdag avond begon ik te twijfelen aan mijn rechter hamstring. Nog vlug naar groot toilet en de bus op. Samen met Steven die stil was en Kristof die behoorlijk streste. Binnen in zei er bij mij ook een stemmetje "Wat heb jij in godsnaam in uw hoofd gekregen". Bij de start nog een groepsfoto. En met nog een minuut of 10 te gaan stelde ik mij op in het pak bij Mr Spartathlon Luc Dejaeger-Braet. Zijn gekende tacktiek zou ik copy pasten tot ook de mijne.

Het was een zeer frise dag naar Griekse normen. En Luc startte iets sneller dan gewoonlijk. Kilometer één viel nog mee, twee was nog sneller. Dacht toen al, is dat hier het bewuste trage tempo van Luc? Hij merkte zelf op dat km 2 vrij snel was, maar was bergaf hè. Ik volgde braaf de meester. Hij liet het tempo wel wat zakken. We deden een plas pauze. En liepen als allerlaatste met de wagen achter ons. Net voor CP4 alweer plas pauze. Liep daardoor alleen en even verder werd ik bijna door een onoplettende Griekse chaufeur omver gereden. Hij was zelf ook geschrokken. Luc had gewacht en wij weer verder. Maar een eindje verder liet ik Luc toch gaan want vond zijn tempo net iets te hoog. Doordat ook Luc nog een sanitaire stop deed kwam hij plots vanuit de achtergrond terug. Even over het tempo gehad. En Luc was weg op het zijne, ik op het mijne. Op kilometer 30 eerste paniek aanval en zin om op te geven. Mijn spiekbriefjes waren niet geplastificeerd en door het zweet scheurde mijn briefje en waaide het deel dat ik nog nodig had weg. Wist niet meer wat de sluitingstijden van de CP's waren. Maar in het laatste stuk naar CP11, marathon punt stelden 2 andere lopers mij gerust. 4h45 was de tijd en gingen we halen. Heidi was mijn 1 persoons crew, maar kon wel wat rekenen op hulp van de andere aanwezige Belgen. En zo werd ik goed bediend met oa een geplatificeerd briefje met tussentijden (doorschijnende lakjes zijn goud waard). Er wordt over de Spartathlon altijd gezegd dat het door de strenge tijdslimieten zijn op de marathon en op kilometer 80 dat er zich veel kapot lopen en daardoor moeten opgeven. Dus belangrijk spiekbriefje en ik van CP naar CP telkens op de limiet. Mijn tijd variëerde van 2 tot max 5 min voor sluitingstijd. Dit frustreerde mij enorm, en vond dat ik hierdoor ook net iets te diep moest gaan. Maar vanaf CP19 was dit opgelost en liep ik uit. Het klopt dus niet dat de limiet tot 80km streng is. Maar wel tot km 65,1. Van daar af krijg je meer tijd. En de extra minuutjes kwamen er slechts bij montjesmaat bij. Maar die had ik toch al. Op kilometer 80 of 2° groote CP (22) gaf mij dit een goed gevoel en kon ik al eens een schreeuwke maken. "Yes". Crew naar oud Corinthie gestuurd om te eten, vaseline en appel te kopen. Greet haalde haar beste Grieks boven om voor extra vaseline te zorgen (ondanks dat ik op iedere grote post veelvuldig liet smeren heb ik toch schuurplekken). Heidi verraste mij met een frissel echte cola (de organisatie gebruikt lauwe pepsi). En we waren weer weg. In het volgende stuk is het typisch dat de kinderen om handtekeningen vragen van de deelnemers. Ik deelde er ook een 3-tal uit. Dit maakte mij dan reeds zo fier dat ik er emotioneel van werd. Je bent daar iets voorbij 100km en komt op de 4° grote post. Ik kwam bij Heidi en begon te huilen. "Wat is er moatje". "Ik ben zo blij." Opnieuw verraste ze mij. Ze had in een plaatselijk winkeltje een vers vanillepuding en rijstpapje gekocht. Dit smaakte zo lekker. De bevoorrading van de organisatie was wel in orde, maar voor mij te "droog". Chips, zoutkoekjes, gewone koekjes, ... Op kilometer 100 is het ook de moment om de nacht in te gaan. Lange broek, sleeves en koplampje maakten mij klaar en we waren weer weg. Hier begint ook het eerste echt zware stuk. De klim naar Nemea. Tegelijk ook een verademing. Want vanaf hier mag er gewandeld worden. Toch af en toe als het serieus stijgt. De klimmen waren misschien wel zwaar, maar toch was ik blij te kunnen wandelen. Nemea ben je halfweg. Jan Vandendriesche tegen gekomen die mij aanmoedigde door te zeggen dat ik goed bezig was. Na Nemea komt er behoorlijk wat afdaling. Maar ook de "hel". Daarom had ik in Nemea mijn koplamp gewisseld voor een extra straffe. Een stukje van ruim 3km grintweg met grote putten en grote stenen. Maar als je voldoende in het midden loopt is het toch kleine kiezel en dit viel uiteindelijk veel beter mee dan ik verwacht had. Als ik er de vorige jaren met de auto door reed, leek dit slechter. Net voor de volgende grote post haalde ik Alex in. Terug de iets mindere koplamp, Wat zou ik doen met de handschoenen? Goeden tip van Jef, steek ze voorlopig in uw broek. Maar had zelfs een regen jasje aan met zakken waar ik ze kon in steken. En dan begint de klim naar de Sangas. Gelukkig was mijn voorsprong gegroeid naar iets meer dan een uur. Want ik ben echt geen klimmer. En op de klim naar de top moest ik toch wel wat prijs geven. Voor de start van de pas krijg ik een soepje van de organisatie, dit smaakte mij opnieuw enorm. En in de regen de we ondertussen over ons kregen was dit een lekker opwarmertje. Terug strafste koplamp op, want nu komt de beruchte Sangaspas. In 2015 deed ik deze zonder kilometers in de benen, bij klaar lichte dag. En zei toen dat deze wel meeviel als je al een paar keer gaan trailen was in de Ardennen. Nu na 159 kilometer, in de nacht en natgeregend was dit toch iets anders. De stenen zijn hier heel wat groter dan in de "hel". En de voetjes hadden net na de tenen al blaren (gelukkig heb ik daar ook veel eelt) en dit voelde niet echt aangenaam. Boven was het koud en winderig. Maar blij dat ik zo ver was. Vaak wordt gezegd wie over de Sangas geraakt, finisht. Maar ook de afdaling viel mij zwaar tegen. De voorsprong op closing time was zeker meer dan 30 minuten terug gelopen. Maar in het vervolg kon ik al snel terug uitlopen. Volgende grote post was Nestani. Was daar net voor 7h. Nieuw PR op de 24h. Ja ik was daar echt mee bezig. 171,5. En dus ook het langste dat ik ooit aan één stuk gelopen had. Het geloof om te finishen was er. Het zou ook licht gaan worden, en keek daar naar uit. Maar in het volgende stuk begon ik te duizelen. Niet tijdens het lopen, wel tijdens het wandelen. Vorig jaar zag ik dit gebeuren met Steven aan kilometer 210. Daarom zat er nu voldoende electroliet in mijn voedingsschema. Daar kon het dus niet aan liggen. Maar volgens mij de vermoeidheid. Ook in Nestani had ik om die reden reeds om een dokter gevraagd. Maar omdat mijn crew (daar aangevuld met Jef, Greet en Willem) mij niet begrepen werd er niet op ingegaan. Op de volgende grote post vroeg ik terug een dokter. Deze zei je hebt meer dan half uur voor, rust 10 minuten. Ben op een slaapmatje gaan liggen en ze legden dingen op mij om mij warm te houden. Willem merkte op dat al mijn kleding nat was. En heb dan ook nog alles gewisseld. Van onderbroek over kousen tot T-shirt, echt alles. Goede tip trouwens van Willem, want voelde terug aangenamer. En het kopje was terug frisser. Was nu wel mijn voorsprong terug kwijt en had maar een 5-tal miuutjes reserve. De limieten liggen hier echter voldoende ruim en kon vrij snel opnieuw uitlopen tot een 30-tal minuten voor sluitingstijd. De bakker die op de volgende grootte post steeds voor bevoorrading van de crew zorgt, rook wel lekker, maar had er toch geen zin in. Maar stak in mijn kop dat ik hier weldra op de weg naar Sparta kwam. Dat viel even tegen. Want er zitten toch nog heel wat kleine weggetjes tussen alvorens we op die grote baan komen. En die grote baan op zich was direct ook weer een domper. Want vooral het eerste stuk is heel stijl. Maar het is nu minder dan een marathon. En om mijn tijd te kunnen houden zou ik ook in de bergop mijn looppasjes proberen houden. Meer dan ik gewoonlijk doe, maar toch soms gedwongen tot stappen. Maar nu begon ik het echt zwaar te krijgen. De 10 minuutjes rust hadden mij tijdelijk wat beter laten voelen, maar dit was nu ook weer aan het verdwijnen. Nieuwe tacktiek was nu dat ik mijzelf in het gezicht sloeg. Er zullen er wel een paar enkele keren raar gekeken hebben. Maar het was nodig, vond ik. Op CP68 goeie dag gaan zeggen aan de 2 masseurs die vorig jaar Steven er doorgeholpen hebben. Ze beloofden terug aan de finish te komen en ook met mij op de foto te gaan. Vanaf nu nog één zwaar stuk en is het daarna hoofdzakelijk dalen. Volgens mijn crew was ik aan een inhaalrace begonnen. Wel ten koste van mijn knie. Want het snel bergaf lopen ging pijn doen. Kwam opnieuw Jan Vandendriesche tegen met nog 3h te gaan voor een halve marathon. Het werd nu ook iets warmer en in het koppetje begon het mis te gaan. Ik kreeg hele rare gedachten. Vervoekte het parcours. Waarom moest dit stuk nu nog. Ik wil slapen. Sprak tegen een 2-tal medelopers dat ik nu echt wel snel wou finishen zodat ik kon gaan slapen. Uiteindelijk bij de laatste grootte checkpoint 10km voor finish. Heidi reed door en ik kon nog stukje afdaling doen naar de finish. Nog 2 checkpoints en de finish. De laatste checkpoint nog eens over de mat. Overal alles geregistreerd, ook mijn tracker als bewijs materiaal. Maar daardat het kopje nu echt niet meer fris was gaan halucineren en gaan slapen.

Zoals in vorige post reeds verteld de finish gemist. Uiteindelijk samen met de crew enkele minuutjes te laat toch nog naar het standbeeld. Eind goed al goed.

Alhoewel nu een dag later, dit toch een klein beetje een slecht gevoel heeft. Heb het gevoel van de ambiance bij de finish moeten missen.

Spartathlon finish

Het zal je maar overkomen. Je loopt de Spartathlon. Je legt het volledige parcours af tot en met checkpoint 74. En je begint te halucineren. Ik wist niet meer of alles echt was. Droomde ik? Was toch al gefinisht. Zie Hotel Apolonia waar de Belgen vorig jaar zaten. Wil die straat in gaan. Roept iemand van op zijn balkon dat ik niet langs daar moet maar nog recht door. Waarop ik antwoord, nee hoor ik ga naar mijn hotel. Nog voor ik aan het hotel ben zet ik mij op de dorpel van een winkel. Komt de eigenares mij wakker schudden en vraagt als alles ok is. Ja hoor. Ik moet gewoon naar mijn hotel. Terug recht gekrabbeld maak ik aanstalte om de straat over te steken. Een dame met de auto met 2 kids vraagt eveneens als alles ok is. Als ik geen lift moet hebben. Maar het hotel was zo dicht, dat dat niet nodig was. Ik ga uiteindelijk het hotel binnen. De receptioniste negeer ik. De baas zit rechts in de zetel. Ik ga in de zetel links zitten en val in slaap. Even later komt men mij vragen wat ik eigenlijk doe. Ik vraag als de kamerindeling al gekend is. Ze vraagt mijn land en zit in verkeerd hotel. Ze belt de organisatie en zo wordt ik terug gevonden. Heidi en Magda komen mij halen en vertellen dat ik nog moet finishen. We gaan naar de laatste straat. Jammer genoeg is een groot deel van het volk en de ambiance reeds weg. Maar ik leg het laatste stuk van het parcours af, ga tot bij het standbeeld en raak de voet van Leonidas aan. Ik krijg een kroontje, en finisher-shirt.

Eind goed al goed.