Rotterdam

Na Zwalm was op woensdag 50km trail voorzien in het Nederlandse Zeeland. Omgeving Zoutelande, gekend van de Zeeland marathon. Maar toen er de mogelijkheid kwam om in Rotterdam te pacen voor de 3h45 moest ik beetje bijsturen. Zwalm voelde reeds zwaar aan voor de benen. Voorzichtigheid was dus nodig. Anderzijds was de Trail voor Special heroes. Het goede doel konden we toch niet in de steek laten. We zouden woensdag wel zien.

Woensdag-morgen naar Zeeland. Vanop een school met "Special Heroes" (kinderen met handicap) vertrokken we voor 1km lopen met de kinderen. Daar zouden deze dan met de schooljuffen terug wandelen en wij gingen door. Jarige Ingrid die voor haar 50° verjaardag 5 trailtjes van 50K zou lopen op 5 dagen werd onze gids. Even nog wat centrum straten, maar al vlug waren we aan de dijk en aan het strand. We trokken door de duinen. Wel meestal verhard. En na 10K een eerste verzorgde stop. Alles liep prima. In het volgende stuk werd het iets pittiger. Hogere duinen, maar het bleef wel overwegend verhard. Tot we in Zoutelande kwamen. Ter hoogte van de gekende finish was de tweede bevoorrading. Zelfs soep kregen we. En na bijtanken, niet te lang wachten want de wind was koud. In het derde stuk begon ik de benen te voelen en besloot dat ik gewoon rustig tot de volgende post zou lopen en daar uitstappen. We volgden nu de marathon route in de omgekeerde richting. En ook Cocq kreeg het moeilijk. Omdat hij de volgende dag ook nog mee liep en op zondag de marathon zou hij ook uitstappen. Na wat energie aanvullen op de derde post werden we mooi weer terug gebracht naar de startplaats. Mooie organisatie. Vooral de eerste kilometers met de kids was speciaal en zeer leuk.

Zondag morgen dan vroeg op en kinderoppas present. Dus konden we aanzetten naar Rotterdam. Via een park & ride en metro kwam ik aan bij de startplaats. Het verzamelpunt voor de pacers was vlakbij. Daar reeds verschillende bekenden zoals Jet, Lydia, Remco, Joeri, Mo, ... Vervolgens naar de afspraakplaats waar de lopers ons konden vervoegen tot 10h en dan het startvak in. Na een Lee Towers hit konden we gaan. De marathon van Rotterdam is echter zo druk dat we in de eerste kilometers enorm moesten slalommen en niet aan ons tempo toe kwamen. Het slalommen zou de ganse dag blijven. Maar vanaf 2,5 à 3km kwamen we toch in het juiste tempo. Eigenlijk liepen we zelfs sneller, maar die extra energie ging verloren in het slalommen. Terwijl ik bij de eerste bevoorradingen nog drank nam en doorgaf naar andere lopers. Voelde ik dat ik niet met energie mocht spelen. Het werd ook warmer. En aan iedere bevoorrading werd dan ook meer dan één bekertje genomen. In eerste instantie nam ik de bekertjes die vanuit de verte precies een schuimlaag hadden niet. Later bleek dat om een sponsje te gaan. Vond ik dan een een goed idee. Want bij het aannemen verlies je zo minder water. Nam het sponsje er uit en dronk alles op. Sponsje kon je nog gebruiken voor voorhoofd. (Later vertelde men mij dat de sponsjes zelfs inkeepingen hebben om vlotter te kunnen drinken. Eigenlijk moet je ze dus zelfs niet uithalen). Aan kilometer 25 trok ik het pacers balonnetje los. De groep was nu toch gevormd, de volgers wisten bij wie ze terecht moesten. Hadden ook nog een truitje aan met de doeltijd op. Iets voorbij kilometer 30 vreesde ik dat ik niet onder de 3h45 zou finishen. Ik trok mijn pace truitje uit en stopte het weg. Toch kon ik achteraan het groepje vast klampen. En kon even verder terug komen. Deed truitje terug aan. Het zelfde verhaaltje volgde nog eens. Maar als ik voorbij kilometer 36-37 toch nog mee was met medepacers Remco en Lydia zou ik op karakter er nu wel bij blijven. Het had veel moeite gekost. Maar met onze drietjes konden we finishen. Door de drukte van deze marathon. Het vele geslalom was er eigenlijk nooit echt sprake geweest van een echte groep. Ook bij de finish vond ik het moeilijk om te zeggen wie we nu hadden meegetrokken. Maar al weer eentje er bij. En blij dat we nu ook Rotterdam eens gelopen hebben. Het pacen is altijd een leuk jobke.

Zwalm

Lang had ik getwijfeld als ik op 7 april eens de verre rit naar het noorden van Nederland zou maken. Of toch dichtbij naar Zwalm zou trekken. In het Noorden een goedkope marathon van de sympathieke DFW runners. Of Vlaanderens mooiste marathon. Uiteindelijk lijkt het flyeren in Zwalm voor de 6 uur van Aalter efficiënter en kies ik voor Zwalm. Te meer ook ik de voorinschrijving kan overnemen van Nico.

Vroeg afgezakt naar Zwalm. Schuin over de sporthal geparkeerd. En bij de eerste het borstnummer afgehaald. Vervolgens nog heel wat tijd om te flyeren. De vraag kwam als ik commerciële functie had. Sommigen vonden dat ik het goed kon uitleggen. Maar de tijd was gekomen om het niet langer uit te leggen, maar om te lopen. De start werd gegeven en we volgden de groep. Na een paar 100 meter waren we terug bij de start. Een klein rondje moest blijkbaar de afstand doen kloppen. Ik riep achteraan in het peleton dat ze moesten opletten, want (gezien de kleine rondjes) dat de eerste daar al terug waren. Maar net voorbij de doorkomst aan de start mochten we nu de andere richting uit. Ik liep samen met een groep met oa Filip G & Filip H (moeilijk voor West-Vlamingen om het onderscheid te maken). Er werd heel wat verteld en gelachen. Ik merkte een loopster op met 108 op de rug. Ik zou wel eens gaan vragen als dat het aantal marathons was. De reactie maakte mij echter emotioneel. Het was een aandenken aan haar broer die om het leven kwam bij het fietsen. Ik was niet direct mee. Maar als het in de giro gebeurde moest het wel een hele goeie geweest zijn. Pas als de naam viel, kwamen de herinneringen. Maar 108 is het bekende rugnummer dat Wouter Weylandt droeg tijdens zijn fatale crash in de Giro. Het was niemand minder dan zijn zus die hier de halve marathon kwam lopen. Ook hier een gezellige babbel. In een afdaling zette ik mijn tocht verder. Nu volgde een stuk met Peter en 2 lopers van Zwalm zelf. Eentje zijn debuut, de andere wist duidelijk waaraan hij begon na marathon avonturen in Zwitserland. En zo waren we reeds half weg. En net geen 2h bezig. Peter en de lopers uit Zwalm bleven even achter maar nu kwam ik terug in het gezelschap van Filip G. Maar na enkele kilometertjes ging hij de bosjes in. Nog wat verder kwam Filip H dan opzetten. Maar deze had duidelijk frissere benen dan de mijne. De kilometers van de laatste weken beginnen te wegen. Nu vooral niet overtraind geraken! Rustig ging ik verder, maar nu waren de gezellige babbels over. Het werd een gevecht van ultraloper tegen zijn pijntjes. Ook al zegt het lichaam STOP. Toch doorgaan, maar dan op een voorzichtige wijze, zonder forceren. En ook Filip G kwam nog terug. Maar ook hier kon ik niet aanpikken. Het bleef maar golven. Blijven bijten. Vooral niet wandelen tussen de bevoorrading door. Ik ben een loper geen wandelaar. Dan toch even een plasje. En terug door gaan. Uiteindelijk ietsje boven de 4h kwam ik binnen. Na de marathon toch nog eens een toertje in de sporthal om wat te flyeren.

Met een tevreden gevoel kon ik naar huis gaan. Waar een konijntje met frietjes en verse applemoes stonden te wachten. En na de aankomst van Parijs-Roubaix nog eens op restaurant Terborght in Huizingen ook. De kinderoppas voor volgende week (marathon Rotterdam) moest nog even verwend worden.

60 v Texel

Texel werd niet enkel een loopje, maar ook een familie-vakantie. Dankzij de meiden van Filip & Veerle had ik een babysit voor tijdens de loop. Op vrijdag, na schooltijd, vertrokken. Vanaf zaterdag werd het fietsen, maar vooral tropisch zwembad bezoeken. 's avonds nog een gezelschapsspel. En op maandag volgde dan de 60 van Texel.

Voor de start geflyerd en vele bekenden gezien en gesproken. Klaar in het startvak zei Luc dat hij voor de 6h ging. Voegde er ook aan toe dat ik dat moest kunnen. Zou hem volgen. Ook Lydia stond er bij en we vertrokken samen. Tot Hans voorbijkwam wat voor Lydia een teken was om klein beetje te versnellen. Lang liep ze kort voor ons uit. Eerst met Hans daarna in haar eentje tussen een lang lint van strandploeteraars. Want dat is Texel. Verhard starten. En na een paar kilometer een eerste zware zandstrook. Op die zandstrook koos ik er voor mij wat weg te steken. Als we het strand af gingen had ik Lydia net terug bijgehaald. In het bos/duinen liep zij aanvankelijk eerst gewoon mee. Maar eenmaal bekomen van de voorbije strandstrook ging ze versnellen en bleef ik achter. Ondertussen was er ook tov Luc een gaatje gevallen. Na de 2° bevoorradingspost was het even over een duinenpad met af en toe ploeteren door het zand dat over het pad was gewaaid. Terug het strand op. En bij Lydia kon ik melden dat de "jojo" daar opnieuw was. In deze 2° strook was Henry de perfecte haas waar ik mij kon achter weg steken. En bleek dat de tweede die dit deed Fernand was. Raar was wel dat ik er al een hele tijd achter liep alvorens dit op te merken. Juist voor het verlaten van het strand was Luc daar terug. Hij koos een pad veel meer naar de duinen toe. En als ik dit zag, plaatste ik mij direct in zijn voetsporen. Na de bevoorrading ging Luc een babbeltje aan met Nitish. Juist in een bergaf. Ik liet mij gaan en sloeg opnieuw een gaatje. Ook Lydia was na die zandstrook een eindje achter. Het pad liep nu verhard door de duinen. Een mooi gebied, maar de golvingen en de strakke tegen wind maakten dit lastig. Aanvankelijk lieppen we met 3. Fernand, ikzelf en een mij onbekende loper. Om beurt de kop doen. Met Fernand als de slimste en korste aflossingsbeurten. De 2 gingen klein stapje sneller en ik liet een gaatje vallen. Enkel de onbekende loper zou ik nog kunnen terug halen. Het was nu alleen opbotsen tegen de wind. Het werd wat zwaarder, maar kilometerpunt 35 keken we naar uit, want daar zou de wind in de rug komen. Bovendien is het van daar af verhard. Maar net als het makkelijker moest worden liepen de benen leeg en had ik de indruk dat het tempo zakte. Toch haalde ik Hans in die misselijk was. Later zou blijken dat hij even in de ambulance terecht kwam. En even verder, net op dat moeilijke moment komt Lydia terug uit de achtergrond. Loopt hier vlotter dan op het strand was de leuke boodschap. En meteen er op en er over. Dit is de laatste "jojo" beweging was het enige wat ik nog kon uitbrengen. Toch besloot ik eens op de tanden te bijten en concentreerde mij volledig op de tred en volgde die. Als ook hier een kleine versnelling kwam zei ik al vaarwel. Maar toch beet ik nog vast. Na de bevoorrading gingen we vlug terug door. Aan km 40 een telefoontje voor Lydia wat het tempo gelukkig opnieuw wat zakte. Maar werd snel hernomen. Marathon punt voorbij. En een klein beetje verder gebeurde wat ik niet meer verwachte. Lydia ging naar de andere kant van de weg. En ging stappen. Even getwijfeld, vanuit de verte nog een aanmoedigingsgebaar. Toen kwam ik aan het 2° wisselpunt waar ook de bussen stonden die naar aankomst voeren. Dacht direct dat dit wel eens het lot v d stapster kon worden. Maar door haar toedoen had ik een beter tempo terug gevonden. Nu ging mijn gedachte naar Luc uit. Typisch is dat hij op het einde vanuit de achtergrond terug komt. Ik wou hem voor blijven en vechten om onder de 6h te blijven. Laatste bevoorrading gaf opnieuw vleugels. Hoewel er nog moeilijke passages volgden werd dit toch een inhaalrace. En het was een opluchting om Luc voor te blijven. En toen ik het laatste bochtje nam en de klok zag werd ik helemaal gelukkig. 5h50. Maar liefst 30m sneller dan 2j geleden.

Bij aankomst in de bungalow volgde nog een vaderlijke verplichting. Het tropische zwembad. De volgende dag nog een laatste keer afscheid nemen van het tropische zwembad en met de bood garnalen vissen en zeehonden gaan kijken. Maar voor dat laatste was de timing niet zo goed. Nog een lange terug weg. En kids en papa konden terug kijken op een geslaagd verlengd paasweekend.

JCC dag 3

Dag 3 werd aangekondigd als zwaarste. Met maar liefst 1129 hoogtemeters en iets langer dan marathon. De wandelaars werden met minibusjes weg gebracht. Vervolgens was het aan de "joggers". Probleem. Eerste busjes waren nog niet terug en maar 32 plaatsen in de 2 beschikbare busjes en meer "joggers". Moest die zelfde avond nog Shuttle trein terug hebben dus ik mij gehaast om er bij te zijn.

Na de start direct de Bindon Hill op. En boven prachtig zicht op de Lulworth cove. Terug naar beneden langs trapkes. Dan wat in de modder op schuin aflopende paden lopen. En daar volgde mijn tweede valpartij. Steunvoet schoof weg, viel op mijn bil en gleed een mooi stukje verder in de ploeter. Gelukkig zonder veel erg. En ook gelukkig, ver van een cliff. En even verder mochten we die Bindon Hill nog eens op. Hadden ze nog een steilere kant gevonden. Niet te veel naar boven en beneden kijken en mooi in de rij mee naar boven. Hier was het al beetje "te" om deze schijtluis te laten rond kijken en genieten. Boven was het uitzicht dan wel weer prachtig.
We haalden de eerste wandelaars reeds in en al lopend naar beneden. Daar was ik al vlug de laatste van het loopgroepje. Het looppad was zo smal dat ik bang was te struikelen. En gezien dit hier ook steil naar beneden ging was dat geen optie. Er kwamen nog lopers uit de achtergrond waarvan ik hun afdalingsstijl onverantwoord vond. De tijd dat ik mijzelf een goede daler vond, is bij deze definitief voorbij. En alsof het nog allemaal niet genoeg was mochten we nu ook nog de Rings Hill op. Het eerste gedeelte viel nog mee. Maar na een tussenplateautje waren er opnieuw trapjes nodig om ons boven te krijgen. En net als ik dacht nu hebben we het wel gehad... De afdaling. Normaal een aangename tijd van op snelheid komen. Velen inhalen en beneden even genieten en na de snelheid nu ook op adem komen. Nee deze was anders. Zag ik helemaal niet zitten. Of toch wel. Even gaan zitten. En dan met de handen één zitplaatsje vooruit en naar beneden. En zo nog een paar keer. Ondertussen nog een kamikaze. Deze konden ze wel niet recht naar beneden lopen, maar moesten ze zigzaggend nemen. Op een iets minder steil stuk terug gaan staan en schuifelend mini pasje voor mini pasje naar beneden. Even verder toch nog een stuk al zittend. Om uiteindelijk het aller laatste stukje af te sprinten. De laatste 10 meter toch. Hier moest ik echt een hele tijd van op mijn positieve komen. De benen waren bevroren van schrik. Velen die ik al lopend achter mij had gelaten waren ondertussen weer voor mij. Meer dan blij was ik toen ik checkpoint 1 binnen liep. Nog slechts 1 steile klim, en met trapjes. Nu volgde eerst een grote omleiding. De cliffen waren te veel met erosie bedreigd en konden instorten. Zeker niet plat maar aangenaam glooiend kon er nu een heel stuk gelopen worden. Zelfs een mooie afdaling tot aan Chapmans pool bracht mij weer in een min of meer aanvaardbaar looptempo. Zonder iemand voor mij moest ik nu wel zelf de weg zoeken. En toen het pad aangeduid stond als verboden tem 24/3 met boete van 1000£ werd het er niet duidelijker op. De volgers zeiden toch maar door te gaan, en gezien de vele voetstappen zal 't wel juist zijn. Juist voor de tweede checkpoint kregen we daar nog Emmets Hill te verwerken. Een zeer steile klim maar met trapjes. Halverwege was de adem even op en moest er nieuwe gehapt worden. Tijdens het stil staan, en drinken voelde ik de wind zodanig op mij inbeuken dat ik met zicht op de Oceaan, mij hier ook niet meer goed voelde. Net boven op een stukje vals plat uitlopen tot aan checkpoint en daar was de leider al. Het vervolg deed opnieuw aan de eerste dag denken. Massa's slijk dat er zeer glibberig bij ligt. En met rechts van u een afgrond de oceaan in, niet direct mijn favoriete opstelling. Gelukkig viel het uiteindelijk nog iets beter mee dan de eerste dag. Liep wel vaak alleen en moest opnieuw zelf een keuze maken. Rechts over het hek met de voorziene trapjes, of links aan de andere kant van de draad. Met die draad tussen u en de Oceaan leek het iets veiliger. Dus dat maar gekozen. Bleek ik plots tussen een hele kudde koeien te lopen. Over de draad geklommen en werd ingehaald door een dame. Tempo was aanvaardbaar en ik er achter. Ze vroeg waar de man in 't blauw was? Geen idee, niks gezien. Bleek dat ze al tijdje met 2 liepen en dat er een gaatje gevallen was. De man in 't blauw bleek mijn loopcompagnon van de laatste kilometers van gisteren te zijn. We waren nu met 3. Even de schrik op uitglijden wegdenken, en het tempo proberen volgen. Gelukkig werd het parcours nabij Swanage stukken beter. En kon ik met dit drietal mooi meelopen. In checkpoint 3 wachte nog een verrassing. Van de kustwacht mochten we deel van strand niet op en mochten we nog een ommetje lopen. Eerst het kustdorpje Swanage door en dan de omleiding. De man in blauw wilde echter een andere omleiding lopen dan de vrouw. Zij vertelde dat het vorig jaar ook langs daar was. Het was reeds haar 3° deelname. Dat gaf vertrouwen, dus haar gevolgd. Moesten wel nog de Ballard down (leek eerder up dan down) op. Maar we konden het einde al ruiken. In Studland mochten we het strand op. Iedereen liep hier krom voorovergebogen omwille van de strakke tegen wind. Ondanks een stuk goed lopend hard strand lagen de loopsnelheden hier laag. Maar op het einde zou de finish liggen. En dus begon ik nog aan een inhaalrace. Verschillende afdalingshelden van het begin van de dag moesten er nu toch nog aan geloven. Finish na die bocht. Of nee, na die volgende. Er leek geen einde aan te komen. Juist voor we de duinen over moesten wou er eentje nog proberen terug te komen en mij terug in te halen. Maar met de laatste energie nog beetje bijgeschakeld. Ik zou hiervoor eindigen. En yes nog een 30-mijler om te eindigen. In totaal over de 3 dagen 20h39 gelopen. En van de 196 vertrekkers op dag 1 bleken er uiteindelijk 127 de 3 dagen uit te lopen. Zelf werd ik 54°. Met die ruim 20 uren, kom je zelfs nog in de eerste helft van de finishers.

Na medaille en kommetje soep in de minibus terug naar de start. Daar maar onmiddelijk vertrokken om zo weinig mogelijk te laat te zijn voor de Shuttle trein naar Calais. Had immers in een iets te positieve bui al om 20h20 geboekt. Tot 2h na dit tijdstip boeken ze u gratis over naar een volgende beschikbare trein. Iets na 22h was ik er. Net op tijd. Maar van dan af was de eerste trein om 1h49. Dus hadden we tijd om iets te eten. Bleek echter alle shops en eetgelegenheden ook al dicht te zijn. Beetje proberen slapen, maar had mijn matrasje niet mee in de auto. Uiteindelijk na trein ritje, uurwerk terug uurke vooruit draaien en nog een tripje van Calais naar Aalter rond 4h30 terug thuis. Voor ik in bed duikte de eerste meetings van maandag morgen naar de namiddag verplaatst. Zo konden we toch een uurke langer slapen.

Maar na dit weekend kan ik zeggen dat ik duidelijk opnieuw een stap verder sta. Hopelijk levert dit in mei ook het gewenste resultaat op.

JCC - dag 2

Deze morgen opnieuw een Engels ontbijt met worstjes, spek en eitjes. Boterhammeke met choco er bij, en fruitsap. De eieren zouden de eerste helft van de wedstrijd wat tegenwerken, maar voor de rest alles naar wens.

De rugzak werd opnieuw streng gecontroleerd. Muts, handschoenen, kaart met parcours, reserve trui, lichtje, reserve batterijen, compas, fluitje, gsm, ICE, balpen, eten, minimaal 400ml drinken, en iets dat reflecteerd. Alles nauwgezet gecontroleerd en goed bevonden voor dag 2. Vandaag geen vervoer naar de start. We starten naast de tent, headquarter. Brug over naar het schiereiland Portland. De eerste kilometers waren verhard en vlak. Het liep dan ook een stuk makkelijker dan we gisteren ook maar ergens gehad hebben. Maar na een kilometer of 3 kregen we een eerste serieuze klim. Daar moesten we door een “circle of statue’s”. Zagen er oude gesteentes uit met beelden in verwerkt. Maar behalve dat, hoofdzakelijk op de cliffen lopen.
En dit tot aan een oude vuurtoren en een nieuwe waar we een eerste checkpoint kwamen. Na 9,39km of 1h05. Terug vertrokken even rond de nieuwe vuurtoren. Behalve licht zorgde deze ook voor een luid tuut-signaal. En had ik wel het geluk dat bij mijn passage zo’n luide tuut mij verwende zeker. In dit stuk moesten we nu vooral opletten als we bij Rufus Castle Churc waren. Geen kerk, maar een gebied dat zo noemde. Daar kon je recht door, maar dat liep een heel eind verder dood. Dus moest je wat naar links, land inwaarts. Eerst kwam het coastpath echter terug op een weg. En moesten we opnieuw een stukje verhard volgen. Toen even verder een pijl ons naar rechts stuurde, opnieuw het onverharde op ontstond er discussie en waren er nog andere lopers die liefst niet op dat doodlopende stuk zouden komen. Bleek toch rechts af te zijn en volgden het pad. Even verder gingen we links af en zagen een bord met het aangekondigde gebied. Oef. We kregen wel een steile klim, maar men had trapjes voorzien. Na een heel eind lopen, en heel wat lopers te hebben ingehaald liep ik zowaar vooraan een groep zonder lopers in het zicht. Gelukkig zag ik een pijl naar links. Opnieuw een zware klim waar we langs een gevangenis mochten. In de volgend passage moet er toch enkele keren iets fout gegaan zijn. Want Fernand die achter mij liep heb ik nog 2 keer ingehaald.

Een monumentje deed ons herinneren aan de Olimpische spelen en konden even aan onze Evi Vanacker terug denken, die hier een medaille wist te behalen. Na wat zoeken kwamen we uiteindelijk terug aan de brug die ons het schiereiland terug af bracht. En het headquarter deed nu dienst als checkpoint 2. Reeds 11,8km verder, maar de GPS deed daar met plezier nog een kilometer bij. Ook logisch als je achterliggende lopers tot 2x toe terug inhaald. Daardoor opnieuw iets trager dan verwacht met de 1h47. Het derde stuk moest vandaag 13,3km worden. We liepen door en rond een mooi haventje. Dwars door een winkelstraat (was vermoedelijk niet de bedoeling). En kwamen op een dijk langs het strand. Dit mochten we enkele kilometers lang volgen. Wanneer we dit moesten verlaten begon dag 2 pas echt. Opnieuw hopen slijk en water. En uitkijken dat zowel bij het berg op lopen als het bergaf glijden niet ten val kwam. Af en toe ook tegenliggers, wandelaars. Aan een van de plassen was eentje van een groepje er reeds door, de rest liet mij voorgaan. Ze waarschuwden mij dat het een diepe was. Ik kwam echter afgerend en plonste er recht in. Kon echt genieten van de kreet van de opschrikkende Damen. En moest even denken, je had ons parcours gisteren moeten zien. Maar terwijl ik tot nu toe hoofdzakelijk lopers inhaalde, kwam nu een loper bij mij die net ietsje sneller ging. Ipv aan mijn rustige tempo verder te gaan schakelde ik een tandje bij. Juist voor een smalle glibberige afdaling haalde hij enkele dames in, en ik zat er achter gevangen en moest hem laten gaan. Gelukkig was heel kort daarna checkpoint 3. Hij nam een iets langere pauze en ik was zelfs voor hem vertrokken. Ik paste mijn snelheid aan aan andere lopers. Maar al snel was mijn medeloper daar terug en kon ik opnieuw aanpikken. Kilometers lang kon ik aanpikken. En als ik hem toch moest laten gaan was er daar een reddende moeilijke splitsing. Kaart boven halen en tegen dan was ik er terug bij. 2 moeilijke beslissingen werden telkens goed genomen. En de moeilijke zone na checkpoint 3 viel best mee.
Echter in de laatste 4km kregen we nog een massa hoogtemeters voorgeschoteld. Zware beklimming, gevolgd door een gevaarlijke afdaling. De volgende steile klim lag al weer vlak voor ons te wachten. Mijn medeloper kondigde aan dat de finish vast op de top of er vlak na lag. Maar tot mijn spijt moesten we dergelijke klim en afdaling nog meerdere keren overwinnen. Wel prachtige cliffen. De mooiste van de laatste 2 dagen.
En dat was ook te zien aan de hoeveelheid toeristen, en een hele rij fotografen die met driepikkel en camera de shoot van hun leven wouden doen. Ondertussen stonden we ook op de foto door de organisatie en mochten we aan de laatste afdaling van vandaag beginnen. Met als laatste stuk 9,5km komen we aan een dagtotaal van 44km (als je niet misloopt). En gezien de hoogtemeters vandaag op het einde zaten haden we hier dan ook 1h32 voor nodig.
Doordat het weer vandaag beter mee zat. En dat er maar een klein stukje was dat enorm modderig en met plassen lag. Was het vandaag een stuk plezanter. En we werden nog getrakteerd op een prachtige cliff op het einde. Een geslaagde dag 2. En de beentjes voelen al iets zwaarder, maar voelen alsof dag 3 best nog kan lukken.

Jurasic Coast Challenge (dag 1)

Na een aantal dubbeldekkers, wouden we dit weekend eens een triootje proberen. Daarom op donderdagavond, direct na het werk reeds afgezakt naar de “Jurassic Coast” in Engeland. Net voor mijn aankomst daar werd bewezen dat ik het links rijden nog niet gewoon was. Een accidentje op een rondpunt was het gevolg. Wat later dan voorzien, maar uiteindelijk kon ik in de staan-caravan terecht die via de organisatie geregeld werd. Eentje met 3 kamers, en er waren 2 andere lopers voorzien. Maar blijkbaar eentje niet komen opdagen.

De volgende dag was het dan zover. Eerst een ontbijt van de organisatie. Dan de rugzak uitgebreid checken, nog een briefing, en met minibusjes naar de start. Rond 11h30 konden we starten voor 8,11km.De eerste kilometer ging nog bergaf. Maar meteen was duidelijk welke mooie gezichten we zouden krijgen op deze glooiende kustlijn en de wilde zee. Na één kilometer mochten we via een plankje en door de modder een riviertje over. We wisten ook al vlug dat het weer voor een zware modderige editie zorgde. Hoewel de modder in het eerste deel nog behoorlijk mee viel. Maar het waren de hoogtemeters die ons hier al vrij vlug een hoge hartslag bezorgden. In drassige open velden mochten we heuvel op en af.



En sommigen waren behoorlijk steil. Eén afdaling was zeer modderig. Verschillende lopers zag ik schuiven en onzacht met de grond in aanraking komen. Uiterst voorzichtig schoof en stapte ik naar beneden. De organisatie had de minimale snelheid voor de lopers op 6km/h gezet. Samen met Fernand Nelson merkten we op dat we na 1h echter nog maar 6km ver waren. Niet meer treuzelen dus. Vanaf dan heb ik iets minder tijd genomen voor foto’s. We kwamen nog samen in de eerste checkpoint 2min voor sluitingstijd. Een marsje eten, cola drinken en drinkbus aanvullen, en weer weg. De wind liet niet toe veel langer te wachten, want stilstaand werd het koud. Volgende deel was 10;69km. En hier begonnen we al vlug met de steilste beklimming van de dag. Onze gemiddelde snelheid valt er dus niet goed bij. Maar we mochten het strand op. Ook hier kon de snelheid niet omhoog. In het strand met kleine keitjes werden de voeten immers zodanig ingezogen dat lopen niet mogelijk bleek. Toch had Fernand hier reeds een gaatje gelaten. De route was niet bepijld door de organisatie. We moesten de “footpatch” pijlen met een eikel volgen met 2 omleidingen. Kregen ook een kaart mee met de route. Maar net als op de Country 2 Capital race richte ik mij niet op de kaart, maar op de medelopers. Echter met een ganse groep stonden we plots aan de verkeerde kant van een soort vijver. Een deel ging door en kwam tot aan de navel in het water. Hun weg was blijkbaar wel de snelste want bij het inhalen later, herkende ik sommige van deze lopers. Met het grootste deel keerden we een stuk terug en konen het water oversteken op een plaats waar we slechts tot net onder de knie met beide voeten in het water stonden. Maar liefst 1h50 had ik voor dit stuk nodig. Wel met extra kilometers. Eigenlijk 22seconden te laat, maar we mochten door gaan. Derde stuk was 11,2km en voelde het gemakkelijkste aan. Moesten wel regelmatig door drassige velden, en de voeten werden nog meer dan eens volledig in koud water gedoopt. Maar was toch duidelijk vlakker. Vanaf hier kon ik ook in het deelnemersveld weer beginnen opschuiven. En een tijdje verder kon ik weer een stukje samen met Fernand lopen. Op een schuin aflopende afdaling viel ik nog eens (had dat in Trail des bosses ook al bewezen). Maakte een mooie koprol en kwam op mijn zitvlak terecht en kon zo blijven zitten. Gelukkig, want een goeie meter voor mij was er een levens gevaarlijke cliff. Hoorde de adem van sommigen in de buurt gewoon effen stoppen. Maar het laatste deel van dit stukje werd ondertussen wel steeds slijkeriger en natter. Op de volgende stop beetje energie bijtanken. Na enkele zoutkoekjes, koude pizza en witte boterhammen met een in Europa onbekend en vreemd smeersel geproefd te hebben konden we aan de laatste 12,2km beginnen. Deze waren opnieuw wat lastiger. Terug wat meer glooiend, zonder erg zware beklimmingen. Maar het “coast path” lag er hier zo slecht bij. Heb meermaals aan Paul gedacht die ooit vertelde dat op een foto met trailpad met water, naast de foto altijd een droge doorgang ligt. Maar hier werd meermaals bewezen dat dit helemaal niet het geval was. Maar oa een Paul & Kristof zouden zich hier uitgebreid kunnen uitleven hebben in verschillende plassen waar geen rondkomen aan was. En varrierend van enkel diepte tot net onder de knie. In deze periode is dat water nog behoorlijk warm. Mar door het lopen voelt dit al vlug als opgedroogd aan, en is de koude gelukkig ook weer weg. Probleem is ook dat je aan zo’n modderplas niet kunt zien hoe diep het daar onder is. Zelfs aan modderstroken kon je af en toe serieus mispakken. Maar in totaal na 6h38m zat de eerste marathon er op. Met sokken en tight die er nog nooit zo slecht en nat uitzagen. Ook al voelden ze lopend opgedroogd aan. En nu maar hopen dat de trailschoenen tegen morgen een groot deel droog geraken. Heb wel nog 2 ander paar loopschoenen mee. Maar met de modder hier, zijn trailschoenen echt wel een aanrader.
Na de race kon je nog een warme maaltijd kopen bij de organisatie. Met vandaag pasta party. Vooral de carbonara en de lookbroodjes vielen in de smaak. Toch beetje remmen, want kan nog altijd beter eten dan lopen.

6h La Gorgue

Omdat ik de indruk had dat de vorm goed zat, heb ik 2 weken rustiger aan gedaan. Bietensap gedronken en extra pasta gegeten. Pannekoeken gebakken voor 's morgens en flesjes met bevoorrading geprepareerd. Voor mij echt uitzonderlijk.

Doel was simpel. Minimaal een PR. Maar ik zou proberen 6h@11,5km/h wat dan 69km zou moeten opleveren. Opgewarmd met Ludo en Luc. En Luc moest mij remmen. Zat dus echt goed. Gestart en liep vlot aan gewenste tempo. Luc had mij wel 2 keer terecht gewezen zodat ik niet versnelde. Toen we een Fransman inhaalden twijfelde Luc heel even als hij mij zou volgen of die Fransman. Maar de Fransman pikte aan, en Luc's keuze was dus des te gemakkelijker. Na enkele rondjes nam de Fransman over. Luc zei om aan te pikken. Tempo lag iets hoger. Maar het ging goed, en verschil was nu ook de wereld niet. Na 1,5h kwart wedstrijd zaten we op schema 70,4km/h volgens de GPS. Toen we bij Veerle kwamen koos Luc er voor om even te vertragen. Ik ging door, maar liet de Fransman gaan. Echter na 2h30 à 3h voelde ik de verzuring al en ging de hartslag omhoog. Lichte terugval was dan ook logisch. Na 3h was het schema net onder de 70K gekomen. Na 4h of 2/3 wedstrijd was ik nog wat weggezakt naar een 68,5km. Vanaf toen werd het steeds meer tandenbijten. Maar ondanks het slechtere gevoel haalde ik nog steeds vrij veel lopers in. Toen Heidi haar ronde achterstand inhaalde verwachte ik elk moment ook Luc. In het laatste uur kreeg ik links een tiental kramscheuten. Maar telkens was het een stap manken en kon ik terug verder. Minder dan een kwartier voor het einde was Luc daar dan uiteindelijk. Proberen aanpikken maar dat lukte niet. Zijn GPS eindigde op 67,9km. Mijn GPS was al uitgevallen maar ik eindigde met 450m achterstand. Logischer wijze dus 67,450km. Al bij al valt de terugval dan nog goed mee.

Maar ... Zowel bij Ludo, Luc en nog enkele Fransen die opmerkingen kwamen geven, was de afstand op de GPS beduidend groter dan in de uitslag. Het verschil is dermate dat je het niet op de foutenmarge van de GPS kan steken. Bovendien waren mijn rondes 2 misteld. Na uitprint van de rondetijden op de computer kon ik de 2 fouten vinden en werd de uitslag aangepast. Ook deze van Luc was reeds aangepast. En het geslacht van Veerle had men ook moeten corrigeren. Desondanks werd zij niet als 3° dame afgeroepen, maar mocht de vierde naar het podium komen. Ze kreeg nadien wel een beker die nog op overschot was. Maar na heel wat moeite hebben we dus een gecorrigeerde uitslag. Nog steeds een PR. Maar ipv ruim 2km, slechts met 137m. Officieel dus 65,197km. Maar we moeten content zijn met wat we halen hè.

Op de terugweg eerst Veerle afgezet, en dan met Luc een frietje gaan stekken. Zo hadden we (ondanks alles) nog maar eens een geslaagde ultra-dag.

Loopweekendje

Vrijdag de werkdag vroeg afgesloten. Zo kon ik 6 rondjes rond de Watersportbaan in Gent gaan lopen. Dit terwijl Joeri Deconinck zijn "Hero for one day marathon" aan het lopen was. De wind maakte één kant van het parcours echt wel koud. Maar toch 30K op de teller.

Na een spelletjesavond bij de Speelanderthalers volgde een te korte nachtrust. Heidi stond wel stipt op tijd op mijn oprit. En met een kleine vertraging waren we weg om in de omgeving van Waterloo een nieuw trailke te gaan lopen. 62K en maar 300m. Kortere afstanden waren mogelijk. En dus aangekondigd als een makkelijke instaptrail. Lijkt mogelijk om tegen 19h terug te zijn op het clubfeest van de Runners. Daar toegekomen direct al wat bekenden. Fernand, Bram, Micha, Els, Geert, ... En na een briefing konden we met maar 10m vertraging (Waals Brabant dus vertraging is normaal) van start gaan. Beetje bij beetje rekte het peleton. Na een 5-tal kilometers een kruispunt zonder pijltje. Enkele lopers keren terug. En ja hoor, daar staat ééntje recht door, dus laat ons kruispunt maar over steken. Het was terug meer een groep dan een lint en we liepen het bos in. Wel een aanduiding van privé terein. En een goeie kilometer verder nog steeds geen aanduidingen en er waren splitsingen. De groep werd nog groter, en denk dat bijna het volledige deelnemersveld daar in groep mocht terug keren. De organisatie kwam er bij. Blijkbaar een pijltje afgekraakt zodat we niet zagen dat we links moesten. En een ander opzettelijk verkeerd gehangen. Sabotage dus. Eerste bevoorrading zou na 27K volgen. Met 29,9km kwamen we er aan. Ondertussen hadden we vrij veel verhard gehad voor een trail. Ook opnieuw last van het bevriezen van het waterdarmpje v d camelbak. Een keer water niet terug geblazen en 't was al van dat. Met de handschoen even warm gemaakt en was terug in orde. Heidi had meer last en even geholpen om camelbak en jasje af te doen en camelbak onder het jasje terug aan te doen. Een eindje verder zou ze terug kunnen drinken. Terwijl we 2 weken terug in Trail des bosses nog vertelden dat het zo zwaar was door de modder. Moeten we nu vertellen dat het zwaar is doordat de keiharde onregelmatige grond zeer moeilijk loopt. Heel goed oppassen waar je de voeten zet. En zwaar corrigeren vanuit de enkels. Niet makkelijk. Ter hoogte van het station van Ter Hulpe waren werkzaamheden aan het spoor. En even verder liep ik blijkbaar aan de verkeerde kant van het spoor. In de nieuwe spoorwegbedding lag plots een grote zandhoop als een muur voor mij. Terug keren. Een geluk bij een ongeluk was dat er voor de werkmensen een Dixit stond en ik voor de tweede keer onder mijn weg zo'n wc-cabinneke goed kon gebruiken. En telkens was er zelfs papier voor handen. Het mislopen, de koude op de benen, het lastige parcours enerzijds en het klein beetje dekking in het cabinneke lieten mij even rusten. Tijd werd nog meer een bijzaak dan anders op een trail. De moed terug samen gescharreld en de weg terug gezocht. Kwam al snel opnieuw lopers tegen en liep nu sneller dan deze en starte een inhaalrace. Benny kon van mijn terug komst profiteren en ook opnieuw een tandje bij steken. Nog 25K en het mooiste moest nog komen. Het laatste stukje was echt mooi. Aan de bevoorrading zelfde tijd genomen en samen terug weg. Lange tijd met ons tweetjes. Toen we zicht kregen op de Leeuw v Waterloo kregen we ook nog 4 lopers in het vizier. Het zouden niet de laatste zijn die we konden inhalen. Ook Fernand haalden we nog in, en die sleepten we ook mee. Met ons drietjes mooi binnen de 8h de trail volbracht. Zowel de hoogte als de afstandmeters overtroffen ruimschoots wat de organisatie aankondigde. Na de bevoorrading kregen we nog een pasta en een extra drankje en we konden terug naar huis.

Ook na het clubfeest mocht de nacht wat langer geduurd hebben. Maar tussen 11 en 12h werden we in Uden verwacht. Voor het 3° jaar op rij naar de vriendschapsloop van Tiny. Prachtige omgeving, altijd leuke bende. Dit jaar waren we echter maar met 7. En al van bij het opstaan zag het wit voor de ogen. Ook in Uden kregen we het parcours alweer op een andere manier te zien. De sneeuw bleef heel lang aanhouden, en het was in een echt wit tapijt dat we liepen. Zeer mooi. En zo werden mijn laatste 3 trailparcours telkens iets heel anders. En telkens op een andere manier heel lastig. Want ook in de sneeuw was het lastig lopen en moesten de enkels meer dan gewild corrigeren. Met de kilometers v h weekend in het lichaam werden de laatste 10 alsmaar zwaarder en lastiger. Zeker als de ondergrond oneffener werd. Maar aangekomen bij Tiny thuis wachte een lekkere verse tomate-bonensoep van Tiny's vrouwtje. Na een deugddoende douche konden we nog van twee verschillende quiches proeven. Nog wat gezellig bijgekletst en we konden terug naar huis.

Met dit loopweekend hebben we het lichaam opnieuw een stapje verder gebracht. Het moet nu even bekomen van de kilometers en blaren. En hopelijk kunnen we er binnenkort dan weer tegen aan.

LPM-marathon

Vandaag opnieuw autootje vol en naar Genk. Na 2 jaar sneeuw-overlast en een sabatjaar was hij er terug. De Louis Persoons Memorial Marathon. Kortweg LPM-marathon. Joeri, Micha en hun team hebben er weer een marathon van lopers voor lopers van gemaakt. Die gezellige, niet al te dure, en goed georganiseerde wedstrijden, daar houden we van. Ze beloofden alvast er volgend jaar een mooie jubileum (10°) editie van te maken.

Op zo'n marathon kom je dan natuurlijk ook veel bekenden tegen. Dus zowel voor tijdens en na de wedstrijd reclame gemaakt voor de 6h van Aalter en de 42y195D-bosmarathon. Om 10h mochten we van start gaan. 195m en over de finish-lijn. En vervolgens 7 rondjes die via extra lusjes in het gras exact 6km waren. Traditioneel start het rondje bijna direct met de zwaarste klim. Klein beetje door rustige woonstraten. En even verder het natuur en Bloso gebied Kattevennen terug in. Voorbij de looppiste waar we de eersten aan de andere kant al terug tegen kwamen. En ook zij die daar achter liepen zagen we hun rondjes door het gras draaien. Even later was het onze beurt. De eerste rondjes waren plaatselijk nog behoorlijk glad. Maar dankzij het strooiwerk van de organisatie, de lichtjes doorkomende zon, en de voorbij passerende voeten, zette het dooien zich in. Op het gras gedeelte betekende dit dat het steeds zwaarder en moderiger werd.

Zelf startte ik voor een dubbeldekker. Startte ik dan ook traag samen met Veerle die ook reeds aan haar tweede dag bezig was. Een half rondje verder als we bij Ann v Samang kwamen, en na een babbeltje ben ik gaan versnellen. Eerste rustige inloop-ronde klokte af op 40m. In de aankomst zone zag ik de 2 Filips van JCA een paar honderd meter voor mij uit. Nu ik versneld was zou ik daar wel bij komen, en samen met hun deze wedstrijd afhaspelen. Ondanks dat de volgende 3 rondes nu in 36m gingen was het gat toch vergroot. Conditioneel bleef het goed gaan, maar de benen voelden steeds zwaarder. Hierdoor klein beetje verval met rondes in 37 en 38m. In de laatste ronde begon ik aan een inhaalrace. Zeker meer dan 10 plaatsen nog gewonnen. Eentje omdat Philippe Lagae nog een ommetje maakte op zoek naar een blondje (en nee het was niet Veerle). En als ik één van de Filips zag lopen in het JCA-truitje, moest die er natuurlijk ook nag aan geloven. Als ik er bij kwam hem nog wat opgepept om onder de 4h20 te lopen. Hem meegenomen tot een kleine kilometer voor de meet. En dan nog wat versneld. Met een sub 35 meteen de snelste ronde. Eindtijd 4h18m32s. Best tevreden mee. En na een lekker soepje en een boterham met "kip-kap" konden we tevreden terug naar huis. Laat de volgende maar komen zou ik zo zeggen.

Trail des bosses

Fotoreportage

Goed begonnen, half gewonnen. Maar dat winning gevoel kwam er helemaal ni. Eén banaantje en anders geen ontbijt meer in huis. Rap nog naar de bakker achter 2 boterkoeken. Vertrokken met de auto, zegt die dat ik daar om 10h59 ga aankomen (start 11h). Miljaar, bel ik iemand om mijn nr af te halen? Nee wacht, overzichtkaart van GPS bekijken. Rare route. Just, gisteren file op E40 en ingesteld geen autosnelweg te gebruiken. Aangepast en nu klein uurke te vroeg. In Drongen, mijne camelbag ni mee! Terug want maar 2 bevoorradingen op 45K. Had startadres ni opgezocht, want liep daar al eens. Ter plaatse herkende ik mij ni meer, omdat ik via andere kant binnen gereden kwam. 2 keer weg moeten vragen. Stapte uit de wagen en mijn voet gleed weg. Lag bijna op de grond. Nummer afhalen. Dat meisje sprak enkel Frans, en hoe ik aan die beker moest geraken, begreep ik geen snars van. Uiteindelijk met de hulp van een andere Franstalige mevrouw toch het verhaaltje gesnapt. Ik kreeg die ni mee van dat meisje maar moest er in de tent om gaan. Dan nog naar het toilet. Twee toiletten voor 700 lopers. Gelukkig werd start uitgesteld (we zijn in Walonië hè).

En dan starten. Liep direct al met heel wat bekenden. En zou dit zo proberen houden en rustig lopen om reserve te sparen tegen morgen. De eerste kilometers waren hard door de vrieskou en wat sneeuw. Kristof vertelde mij over wie blijkbaar niet de "Belgische Paus van de trails" is, ondanks zijn Amerikaanse trail ervaring. Dat moet op een of andere manier in mijn hoofd gespeeld hebben. Onbewust de grond willen kussen, om die titel te proberen opeisen. In elk geval, na een kilometer of 8 in een redelijke afdaling ... Koos om rechts naarst het pad te lopen en zo een plaatsje te winnen, en mijn troef van snelle afdalingen te loopen uit te spelen. Ging naar links om op het pad te lopen. Maar kon dit niet houden. Ging over het pad en links er naast. Struikelde, valde en rolde over mijn zijkant. Kon direct reageren naar Kristof dat er niks ergs was. Liepen verder en de bevroren ondergrond werd steeds meer modder. Het werd zwaar. De afdalingen werden nu trager en met wat schrik gelopen. Net voor de eerste bevoorrading even mislopen en extra kilometers gemaakt. In de bevoorrading nam ik foie-gras en gerookte eendeborst en vond dit een mooie manier om op Veerle te wachten. Maar deze kwam maar niet. En dan toch maar alleen verder. Later zou blijken dat zij ook misliep en deze post zelf nooit bereikt heeft en verder terug op parcours kwam. Van nu af aan rustig in eigen tempo verder gegaan. Ondertussen deed linker enkel vooral op oneffen ondergrond steeds wat meer pijn. En bij beklimmingen sputterde de rechter bil steeds meer tegen. Duidelijk gevolgen van de val. Maar we gingen verder en na nog eens mislopen begon ik lopers van achter mij opnieuw in te halen. De tweede bevoorrading bleef ik veel minder lang. Moest op niemand meer wachten. Met nog een kilometer of vijf te gaan zag ik plots Veerle samen met Carmen vlak voor mij. Dan toch samen kunnen finishen. Wel nadat we opnieuw even enkele meters te ver waren en een afslag gemist hadden. Daar kozen we vervolgens nog de verkeerde kant van de weide en hadden koude en natte voeten als beloning. Na net geen 6 uur konden we finishen en genieten van een tasje verse soep met een beboterd broodje.

Op de terugweg voelde ik de schaafwonde op mijn elleboog en her en der wat plekjes die morgen waarschijnlijk blauw zullen kleuren. Hopelijk lukt de LPM marathon morgen. Want wou nog eens een dubbeldekkerke doen. Heb mij alvast beloond met een groote pita (op TDB was het een kleine entrecote, dat lijkt zo weinig hè)